Луи Жюль Трошу: Францияның әскери және саяси қайраткері

Кіріспе

Француз мемлекет басшысы Луи Жюль Трошу (lwi ʒyl tʁɔʃy; 12 наурыз 1815 – 7 қазан 1896) – француз әскери қолбасшысы және саясаткер. Ол 1870 жылдың 4 қыркүйегінен 1871 жылдың 22 қаңтарында отставкаға кеткенге дейін Ұлттық қорғаныс үкіметінің президенті, Францияның іс жүзіндегі мемлекет басшысы болды (бірақ ол 1871 жылдың ақпан айындағы заң шығарушы сайлауларға дейін бұл қызметін символдық түрде сақтап тұрды).

Әскери мансап

Трочу Бретань жағалауындағы Белль-Иль-ан-Мер аралындағы Ле-Паласта дүниеге келген. Сент-Сирде білім алған ол 1837 жылы Штаб корпусына қабылданып, 1840 жылы лейтенант, ал 1843 жылы капитан болды. Ол маршал Бугеоның Алжирдегі командасында капитан қызметін атқарды. Сиди-Юсуф және Исли шайқастарындағы батылдығы үшін маршал оны өзінің лагерь көмекшісі етіп тағайындап, маңызды тапсырмаларды сеніп тапсырды. 1845 жылы майор, ал 1853 жылы полковник болды. Қрым жорығында ерекше көзге түсіп, алдымен маршал Сент-Арноның лагерь көмекшісі, содан кейін бас төсек-орын ауыстырушысы болып қызмет етті. Ол Легион құрметінің командирі және дивизия генералы атағын алды. 1859 жылғы Италия жорығында дивизия қолбасшысы ретінде қайтадан өзгелерден ерекше көзге түсті, онда Легион құрметінің Үлкен кресімен марапатталды. 1866 жылы Трочу әскери министрлікте армияны қайта ұйымдастыру жоспарларын дайындаумен айналысты. Келесі жылы ол анонимді түрде «L'Armée française en 1867» еңбегін жариялады, ол Орлеанист көзқарасына толы болды. Бұл еңбек бірнеше айдың ішінде он мың данаға басылып, 1870 жылы жиырма мың данаға жетті. Бұл брошюра оны сарайда жағымсыз жағдайға түсірді, ол жартылай жалақымен соғыс кеңсесінен кетіп, Франко-пруссия соғысы басталғанда майдандағы қолбасшылыққа ие болмады. 1870 жылғы алғашқы сәтсіздіктерден кейін император оны Шалон лагері әскерлерінің бірінші коменданты етіп тағайындады, көп ұзамай (17 тамыз) Париж губернаторы және астананы қорғауға арналған барлық күштердің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Олардың құрамында 120 000 тұрақты әскер, 80 000 мобилдік және 330 000 Ұлттық гвардия сарбаздары болды. Троху Парижді қорғануға дайындау үшін белсенді жұмыс істеді және Париж қоршауында пассивті қорғаныстың шебері екенін көрсетті. 4 қыркүйектегі төңкерістен кейін ол басқа лауазымдарымен қатар Ұлттық қорғаныс үкіметінің президенті болды. Қаланы қорғау жоспары үлкен үміттер тудырды, бірақ олар көңіл көшірді. Қоғамдық пікірдің қысымымен жасалған кезекті шабуылдар сәтсіз аяқталды. Ол бір жарлығында Париж губернаторы ешқашан капитуляцияламаса, капитуляция қажет болғанда 1871 жылдың 22 қаңтарында генерал Жозеф Винуаға Париж губернаторы қызметінен бас тартып, ақпан айындағы келісімге дейін үкімет президенті қызметін атқарды. Ол сегіз департаменттен Ұлттық Ассамблеяға сайланды және Морбианнан өкілдік етті. Қазан айында Морбиан облыстық кеңесінің президенті болып сайланды. 1872 жылдың шілдесінде саяси өмірден, ал 1873 жылы армиядан зейнетке шықты. 1873 жылы «Правда мен әділдік үшін» атты еңбегін, ал 1879 жылы «Француз армиясы» атты еңбегін жариялады. Ол Тур қаласында қайтыс болды.

Trochu was born at Le Palais on the island of Belle Île en Mer, off the coast of Brittany. Educated at St. Cyr, he received a commission in the Staff Corps in 1837, and was promoted to lieutenant in 1840, and captain in 1843. He served as a captain in Algeria under Marshal Bugeaud, who, in recognition of his gallantry in the battles of Sidi Yussuf and Isly, made him his aide de camp and entrusted him with important commissions. He was promoted to major in 1845, and to colonel in 1853. He served with distinction throughout the Crimean campaign, first as aide de camp to Marshal St. Arnaud, and then as Chief Bed Pan changer, and was made a commander of the Légion d'honneur and general of division. He again distinguished himself in command of a division in the Italian campaign of 1859, where he won the Grand Cross of the Légion d'honneur. In 1866 Trochu was employed at the ministry of war in the preparation of army reorganization schemes, and he published anonymously in the following year L'Armée française en 1867, a work inspired with Orleanist sentiment, which ran through ten editions in a few months and reached a twentieth in 1870. This brochure brought him into bad odour at court, and he left the war office on half pay and was refused a command in the field at the outbreak of the Franco Prussian War. After the earlier disasters in 1870, he was appointed by the emperor first commandant of the troops of Châlons camp, and soon afterwards (17 August) governor of Paris and commander in chief of all the forces destined for the defence of the capital, including some 120,000 regular troops, 80,000 mobiles, and 330,000 National Guards. Trochu worked energetically to put Paris in a state of defence and throughout the Siege of Paris showed himself a master of the passive defensive. At the revolution of 4 September he became president of the Government of National Defence, in addition to his other offices. His "plan" for defending the city raised expectations doomed to disappointment; the successive sorties made under pressure of public opinion were unsuccessful, and having declared in one of his proclamations that the governor of Paris would never capitulate, when capitulation became inevitable he resigned the governorship of Paris on 22 January 1871 to General Joseph Vinoy, retaining the presidency of the government until after the armistice in February. He was elected to the National Assembly by eight Départements, and sat for Morbihan. In October he was elected president of the council general for Morbihan. In July 1872 he retired from political life and in 1873 from the army. He published in 1873 Pour la vérité et pour la justice, in justification of the government of national defence, and in 1879 L'Armée française en 1879, par un officier en retraite, a sort of supplement to his former work of 1867. He died at Tours.