Жозеф Винуа (1803-1880) – француз генералы, әскери карьера жасаған. Алжирдегі жорықтарда ерлік көрсетіп, полковник шеніне жеткен. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз генералы (1803–1880)
French general (1803–1880)
Жозеф Виной (10 тамыз 1803 – 27 сәуір 1880) – француз әскери қызметкері.
Joseph Vinoy (; 10 August 1803 – 27 April 1880) was a French soldier.
Өмірбаян
Ол бастапқыда шіркеуге қосылуға ниеттенген, бірақ семинарияда бірнеше жыл оқығаннан кейін әскери мансапты таңдап, 1823 жылы француз армиясына қатысты. 14-ші желілік жаяу әскер сержанты ретінде 1830 жылғы Алжир экспедициясына қатысты. Алжирді басып алу кезінде офицерлік шен алып, соңғы науқандарда полковник шеніне дейін көтерілді. 1850 жылы Францияға оралды. Қырым соғысында Франсуа Сертен Канробердің басшылығымен бригада генералы болып қызмет етті. 1855 жылғы Малаков шайқасындағы батылдығы үшін дивизия генералы шеніне ие болды. Кейіннен Сольферино шайқасында Адольф Ниль корпусының бір бөлімін басқарды. 1865 жылы жасының толуына байланысты зейнетке шығып, 1870 жылы франко-пруссия соғысы басталғанда қайтадан әскери қызметке шақырылды. Бастапқы жеңілістерден кейін XIII армия корпусының басшысы болып тағайындалды, бірақ Седан апатына уақытында жетпеді. Шеберлікпен кері шегініп, корпусын 7 қыркүйекте Парижге аман-есен жеткізді. Париж қоршауы кезінде Виной астананың оңтүстік жағындағы III армияға қолбасшылық етіп, аталған аймақтағы барлық операцияларға қатысты. Луи Жюль Трошу отставкаға кеткеннен кейін жоғарғы қолбасшылыққа тағайындалды және осы қызметте Францияның капитуляциясы туралы келісімге келді. Париж коммунасы кезінде Версаль армиясында маңызды лауазымдарды иеленді, 1871 жылдың 23 мамырында өртеніп жатқан Тюильри сарайын және Луврді басып алды. Кейіннен Құрмет легионының үлкен канцлері болды. Виной франко-пруссия соғысы туралы бірнеше мемуар жазды: «Париж қоршауы кезіндегі армия операциялары» (1872); «Капитуляция және коммуна» (1872); және «Француз армиясы» (1873). Канаданың Квебек провинциясындағы Виной муниципалитеті оның құрметіне аталған (1996 жылдан бастап Шеневиль муниципалитетінің құрамына кіреді).
He originally intended to join the Church, but, after some years at a seminary, he decided upon a military career and joined the French army in 1823. As a sergeant in the 14th line infantry, he took part in the Algerian expedition of 1830. He won his commission at the capture of Algiers and during the subsequent campaigns rose to the rank of Colonel. He returned to France in 1850. In the Crimean War, he served under François Certain Canrobert as general of brigade. For his brilliant conduct at the Battle of Malakoff in 1855 he was promoted to General of division. He later led a division of Adolphe Niel's corps in the Battle of Solférino. Retired on account of his age in 1865, he was recalled to active service on the outbreak of the Franco Prussian War in 1870. After the early reverses he was made head of the XIII army corps, which did not arrive at the front in time to be involved in the catastrophe of Sedan. By a skilful retreat he brought his corps intact to Paris on September 7. During the Siege of Paris, Vinoy commanded the III army operating on the south side of the capital and took part in all the actions in that quarter. On Louis Jules Trochu's resignation he was appointed to the supreme command, in which capacity he negotiated France's surrender. During the Paris Commune, he held important commands in the army of Versailles, occupying the burning Tuileries and the Louvre on May 23, 1871. He was subsequently made a Grand Chancellor of the Legion of Honour. Vinoy wrote several memoirs of the Franco Prussian War: Operations de l'armée pendant le siege de Paris (1872); L'Armistice et la commune (1872); and L'Armée française (1873). The Municipality of Vinoy in Quebec, Canada, was named in his honour (since 1996 part of the Municipality of Chénéville).