Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оуэн Харгрейв Саффолк (1829 жылы 4 сәуір) "Қылмыс күндері мен азап жылдар" (1867) атты австралиялық жазушы.
Owen Hargrave Suffolk (4 April 1829 – ? ) was an Australian bushranger, poet, confidence man and author of Days of Crime and Years of Suffering (1867).
Ерте өмір
Оуэн Генри Саффолк 1829 жылы 4 сәуірде Финчлиде, Миддлсексте жайлы жағдайда дүниеге келді. Саффолк жасөспірім кезінде Лондон саудагері әкесі құрып кеткен кезде теңізге жіберілді.
Owen Henry Suffolk was born on 4 April 1829 in comfortable circumstances in Finchley, Middlesex, Suffolk was sent to sea as a youth when his father, a London merchant, was ruined.
Қылмыс, қамауға алу және тасымалдау
Қайтып оралғанда Саффолк үйсіз қалып, қылмыспен айналысты. 1844 жылы ұрлықпен айыпталып, бір жылға бас бостандығынан айырылды. Ол 1846 жылы жалғандыққа кінәлі деп танылып, Ньюгейт, Миллбанк және Колдбат Филдс түрмелерінде тұтқынға алынды. Викторияда, Австралияда ол өзінің жеке есебі бойынша бушман, бушшрангер ұры, түрмедегі жеке тұлға және қайталап қылмыскер ретінде түрлі-түсті өмір сүрді. 1858 жылы бас бостандығынан айырылғаннан кейін ол өзінің өмірбаянын жазуға кірісті. 1866 жылдың шілдесінде Саффолк Викториядағы үшінші демалысын және 20 қыркүйекте Лондонға баратын Норфолк кемесіне толық кешірім алды. Бұл кешірім (Австралияның Ұлттық мұражайында сақталған) оның Австралияға қайтып бармауымен байланысты болды. Осылайша Саффолк екі рет жер аударылған. Оның 1867 жылы "Австралия" газетінде жарияланған оқиғасы жақсы жазылған, қызу және күшті болды. Бұл оқиғаның еншісінде қылмыскерлер мен түрмедегі өмір туралы мәлімет бар, ол сол кездегі танымал көркем әдебиетпен жақсы сәйкес келді. Оның отбасылық бақытсыздық, мектепте және теңізде жаман қарым-қатынас, одан кейінгі қиындықтар, романтикалық интерлюдиялар және Лондондағы босқындар мен қылмыстарға түсуі туралы есебі Чарльз Диккенстің орынсыз сюжеті сияқты. Австралияда ол өзінің жастық шағында қылмысқа деген құмарлығы, бұталарды аралау және адал жұмыс табудың қиындықтары, түрмедегі өмірдің қиындықтары, әділетсіздіктері мен фольклоры туралы айтады. Англияға оралғаннан кейін ол тез арада өзінің бұрынғы әдеттерін қайтадан жалғастырды, ол сенімді адам, алаяқ және ұры, сонымен қатар әйелдерді алдаушы және алдаушы болды. 1867 жылдың наурыз айында ол жесір әйелге, Мэри Элизабет Фелпске, Лондонда үйленді. 1868 жылдың тамызында Оуэн Саффолк, "журналист", Ипсвичтегі Лорд-бас судья сэр Александр Кокберн алдында Great White Horse қонақ үйінің үй иесіне тиесілі қара жылқы мен күйме ұрлап, жалған жалған айыптау арқылы он фунт алған деп айыпталды. Саффольк өзінің 19 жастағы де-факто әйелі, ағасының баласы және оның сәбиі үшін мейірімділік сұрады. Сот биге некеге тұрмауды айыптап, 15 жылға бас бостандығынан айыру жазасын берді. 1880 жылы ол түрмеден босап, 4 тамызда Лондонның Сент-Марилебон приходындағы Сент-Люка шіркеуінде Элиза Шревске үйленді. Саффольк өзінің өлімін жасампаздықпен көрсетуді жоспарлай бастады, ол бос уақытын, көбінесе жұмыс істемегендіктен, Темзада ескіргісі келіп өткізді. Бір күні ол тағы екеуімен бірге қайықпен жүргенде, қайық бұрылып, оның серіктері шаршап, өзен жағалауында жатып қалған, бірақ Саффолк суға батып кеткен. Түрлі газет кеңселеріне "Австралиялық ер адаммен болған қайғылы оқиға" деген тақырыпта ақпарат берілді. Кейіннен бұл ақпаратты құрбанның өзі жазғанын анықтадық, ол кезде ол әйеліне ақша төлеп, Атлантиканы кесіп өтіп бара жатқан еді. Ол туралы соңғы рет Нью-Йоркте естідік.
On his return Suffolk found himself homeless and fell into a life of crime. Charged with stealing in 1844, he was sentenced to a year’s detention. He was then convicted of forgery in 1846 serving time in Newgate, Millbank and Coldbath Fields prisons before being transported on the convict ship the Joseph Somes in 1847. In Victoria, Australia by his own account he led a colorful life as a bushman, bushranger thief, prison identity and repeat offender. In his third period of incarceration commencing in 1858 he began his autobiography. In July, 1866, Suffolk received a ticket of leave, his third in Victoria, and a full pardon on board the Norfolk bound for London on 20 September 1866. This pardon (in the possession of the National Museum of Australia) was conditional on his not returning to Australia. Suffolk thus obtained the neat distinction of having twice been made an exile. His story published in the Australasian newspaper in 1867 was well written, racy and a powerful account of criminal and prison life by an insider, one that squared well with the popular fiction of the day. His account of family misfortune, ill treatment at school and at sea, subsequent misadventures, romantic interludes and descent into vagrancy and crime in London, reads like a misplaced Charles Dickens plot. In Australia he tells of his youthful infatuation with crime, bush ranging and difficulties in finding honest work, and the hardships, injustices and folklore of prison life. Back in England he quickly resumed his old habits as a confidence man, swindler and thief and added bigamist and deceiver of women. In March, 1867, he married a widow, Mary Elizabeth Phelps, in London. In August 1868 Owen Suffolk, 'a journalist', appeared before Lord Chief Justice Sir Alexander Cockburn at Ipswich charged with stealing a black mare and carriage belonging to the landlady of the Great White Horse Hotel and obtaining ten pounds by false pretences. Suffolk begged for mercy on account of his de facto wife, aged 19, who was his brother's child, and her infant. The judge rejected the marriage as bigamous and sentenced Suffolk to 15 years penal servitude. By 1880 he had been released from prison and on 4 August married Eliza Shreves at St Luke's Church in the parish of St Marylebone in London. Suffolk began to scheme to fake his own death, he set it up by spending his spare time, a lot because he wasn't working, rowing on the Thames. One day, when he was out boating with two others, the boat capsized and his companions were found exhausted and bedraggled on the river bank but Suffolk had drowned. Various newspaper offices were supplied with the information, headed, "Melancholy accident to an Australian gentleman." Later, It was discovered that the information had been written by the victim himself, who, by the time of the discovery, was on his way across the Atlantic, with his wife's money. He was last heard of in New York.
Жазушы
Саффолк Викторияның "түрме ақыны" ретінде еске алынады, ол Лондон көшелерінің өмірі мен Виктория дәуіріндегі қылмыскерлердің мінез-құлқы мен қарым-қатынасы туралы көп нәрсені ашады. Австралия әдебиетінің маңызды үлесі Маркус Кларк пен оның "Табиғи өмірі" романына әсер етті.
Suffolk is remembered as Victoria's 'prison poet' which reveals much about London street life and the behaviour and treatment of criminals in the Victorian era. An important contribution to Australian literature it influenced Marcus Clarke and his novel His Natural Life.