Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грекиялық және аргентиналық бизнес магнаты (1906–1975)
Greek and Argentine business magnate (1906–1975)
Аристотель Сократ Онассис (/oʊ/'/n//æ//s//ɪ//s/, /USalso// /'/n//ɑː// /; Αριστοτέλης Ωνάσης, ; 20 қаңтар 1906 – 15 наурыз 1975) – грек және аргентиналық бизнес магнаты. Ол әлемдегі ең ірі жеке меншік кеме флотын құрап, әлемдегі ең бай және танымал адамдардың бірі болды. Онассис Осман империясының Смирна қаласында дүниеге келді және 1922 жылы Смирнаның өртелуінен кейін отбасымен бірге қаладан Грекияға қашып кетті. Ол 1923 жылы Аргентинаға көшіп, темекі саудасымен айналысып, кейіннен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде кеме иесі болып қалыптасты. Монакоға көшіп келген соң, Онассис SBM және оның Монте-Карло казиносына иелік ету арқылы елдің экономикалық бақылауы үшін Ренье III князімен күресті. 1950 жылдардың ортасында ол Сауд Арабиясымен мұнай тасымалдау туралы келісім жасауға тырысты және кит аулау экспедицияларына қатысты. 1960 жылдары Онассис грек әскери хунтасымен ірі инвестициялық келісім – «Омега жобасы» – жасауға ұмтылды және 1957 жылы өзі құрған «Олимпик Эйрвейз» әуе компаниясын сатты. 1973 жылы ұлы Александрдың қазасы оған ауыр соққы болды және ол екі жылдан кейін қайтыс болды.
Aristotle Socrates Onassis (/oʊ/'/n//æ//s//ɪ//s/, /USalso// /'/n//ɑː// /; Αριστοτέλης Ωνάσης, ; 20 January 1906 – 15 March 1975) was a Greek and Argentine business magnate. He amassed the world's largest privately owned shipping fleet and was one of the world's richest and most famous men. Onassis was born in Smyrna in the Ottoman Empire and fled the city with his family to Greece in 1922 in the wake of the burning of Smyrna. He moved to Argentina in 1923 and established himself as a tobacco trader and later a shipping owner during the Second World War. Moving to Monaco, Onassis fought Prince Rainier III for economic control of the country through his ownership of SBM and its Monte Carlo Casino. In the mid 1950s, he sought to secure an oil shipping arrangement with Saudi Arabia and engaged in whaling expeditions. In the 1960s, Onassis attempted to establish a large investment contract—Project Omega—with the Greek military junta, and he sold Olympic Airways, which he had founded in 1957. He was greatly affected by the death of his son, Alexander in 1973 and died two years later.
Анатолия
Аристотель Сократ Ониссис 1906 жылы Анатолиядағы Смирна (қазіргі Измир, Түркия) портының маңындағы Каратаста грек ата-анасы Сократ Ониссис пен Пенелопа Дологлу отбасында дүниеге келді. Аристотельдің Артемида есімді бір әпкесі және әкесі Пенелопаның қайтысынан кейін (1912) екінші рет үйленгеннен туған Каллирой мен Меропа есімді екі жарты әпкесі болды. Сократ Ониссис сәтті кеме жүргізу кәсіпкері болды және балаларын беделді мектептерге жіберді. Аристотель 16 жасында жергілікті евангелистік грек мектебін бітірген кезде төрт тілде сөйледі: грек (ана тілі), түрік, испан және ағылшын тілдерінде. Смирна Бірінші дүниежүзілік соғысында одақтастардың жеңісінен кейін қысқа мерзімге Грекияның басқаруында болды (1919–1922), бірақ содан кейін Греко-түрік соғысы (1919–1922) кезінде Түркия қайтадан басып алды. Ониссис отбасының көптеген мүліктері жоғалды, нәтижесінде 1922 жылы Смирнаның Ұлы өртінен кейін олар Грекияға қашқан босқындарға айналды. Осы кезеңде Ониссис үш ересегінен, әйелінен және күйеуінен, Хрисостомос Кониялидис пен олардың қызынан айырылды. Олар Ахисар қаласындағы шіркеуде өртеніп кетті, онда 500 христиан Смирнаның Ұлы өртінен паналау іздеп келген. 1922 жылғы Кіші Азиядағы апат Ониссис отбасы үшін ауыр соққы болды. Әкесі түрмеге қамалып, бизнесі түріктерге өтті. Отбасының қалған бөлігі Грекияға қашып, босқындар лагерінде тұруға мәжбүр болды.
Aristotle Socrates Onassis was born in 1906 in Karataş, a suburb of the port city of Smyrna (now İzmir, Turkey) in Anatolia to Greek parents Socrates Onassis and Penelope Dologlou. Aristotle had one sister, Artemis, and two half sisters, Kalliroi and Merope, by his father's second marriage following Penelope's death (1912). Socrates Onassis became a successful shipping entrepreneur and sent his children to prestigious schools. When Aristotle graduated from the local Evangelical Greek School at the age of 16, he spoke four languages: Greek (his native language), Turkish, Spanish, and English. Smyrna was briefly administered by Greece (1919–1922) in the aftermath of the Allied victory in World War I, but then Smyrna was re taken by Turkey during the Greco Turkish War (1919–22). The Onassis family's substantial property holdings were lost, causing them to become refugees fleeing to Greece after the Great fire of Smyrna in 1922. During this period, Onassis lost three uncles, an aunt and her husband, Chrysostomos Konialidis and their daughter, who were burned to death in a church in Akhisar where 500 Christians were seeking shelter from the Great Fire of Smyrna. The Asia Minor catastrophe in 1922 was devastating for the Onassis family. His father was imprisoned and his business was transferred to Turkish ownership. The rest of the family fled to Greece where they had to stay in an outdoor refugee camp.
Аргентина
1923 жылы Ониссис қапшығында 250 доллармен Стамбулға қайтып келді. Сол жылдың тамызында ол Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласына Нансен паспортымен жетіп, британдық United River Plate Телефон компаниясында телефон операторы болып жұмысқа орналасты. Бұл қызметін атқарысымен қатар, Aduanas Argentinas-та сауда және портық әкімшілік салаларын оқыды. Кейіннен ол кәсіпкерлікпен айналысып, Аргентинаның импорт-экспорт компаниясын құрды, өз ісін бастап, Аргентинаға ағылшын-түрік темекісін импорттау арқылы зор байлыққа ие болды. 1929 жылы Аргентина азаматтығын алды. Буэнос-Айрестегі оның ең маңызды жетістігі – кемелер империясын құру және Грек мәдениет қорын құру болды. Бұл қор жастарға стипендия берумен және Аргентина, Грекия, Монако және АҚШ арасында академиялық халықаралық алмасу бағдарламасын ұйымдастырумен айналысты; бағдарламалар Оннасис қорының қаржыландыруымен және басқаруымен жүзеге асырылды, ал кейіннен оның қызы Кристина Оннассистің басшылығында болды.
In 1923, Onassis returned to Istanbul with $250 in his pocket. In August of that year, he arrived in Buenos Aires, Argentina, by Nansen passport, and got his first job as a telephone operator with the British United River Plate Telephone Company, while following studies in commerce and port duty administration at Aduanas Argentinas. He later became an entrepreneur, creating an Argentine import export company, going into business for himself and making a fortune importing English Turkish tobacco to Argentina. He obtained Argentine citizenship in 1929. His legacy in Buenos Aires was the creation of a shipping empire and a Hellenic Culture Fund providing youth scholarships and an academic international exchange program between Argentina, Greece, Monaco and the United States; the programs are funded and administered by the Onassis Foundation and were eventually under the managing direction of his daughter Christina Onassis.
Теңіз қатынасы
Онассис жүк және танкерлерден тұратын флот құрды, ол ақырында жетпістен астам кемеге жетті. Флоттың көп бөлігі иелерінің елдеріне қарағанда заңдары мен ережелері жұмсақ болған ыңғайлы тулар астында жұмыс істеді. АҚШ сияқты елдердегі қатаң ережелер, жоғары жалақы мен қауіпсіздік стандарттарын қамтамасыз етсе, ішкі бағыттарға қол жеткізуге мүмкіндік берді, онда тасымалдау тарифтері жоғарырақ болғанмен, пайдалану шығындары айтарлықтай жоғары еді. Халықаралық теңіз тасымалында бұл кездегідей кең таралған практика бойынша, Онассистің флоты көбінесе Панама және Либерия туларын көтеріп, салық төлемей, төмен құнмен жұмыс істеді. Бұл және оның кәсіби білімі Онассиске өте бәсекелестік теңіз тасымалы нарығында үлкен пайда табуға көмектесті. Онассис Mobil, Socony және Texaco сияқты ірі мұнай компаниялары спот нарығы төмендегенге дейін белгіленген бағамен ұзақ мерзімді келісімшарттарға, яғни уақыттық жалдау шартына қол қойғанда үлкен пайда тапты. Онассис флотының жоғары тиімділігі көбінесе халықаралық теңіз тасымалын басқаратын стандарттарды елемеуіне байланысты болды. Мысалы, оның Либерияда тіркелген танкері 1970 жылы Нова-Шотландиядағы Чедабукто шығанағына мұнай төгіп, Канаданың Шығыс жағалауындағы ең ірі мұнай төгілуін тудырды (1989 жылы Аляскадағы Exxon Valdez төгілген мөлшерінің шамамен 25% құрады), содан кейін тергеу комиссиясы құрылды. Комиссияны Канада Ғылым Кеңесінің атқарушы директоры доктор Патрик Мактаггарт Коуэн басқарды және комиссия "Arrow" кемесінің шамалы ғана навигациялық жабдығы жұмыс істемейтінін анықтады: "радар кеме соқтығысқанға дейін бір сағат бұрын тоқтады; эхолот екі айдан бері жұмыс істемеді; ал гирокомпас батысқа қарай үш градусқа қателік көрсетті. Оқиға кезінде күзетте тұрған офицер, кемедегі үшінші офицердің "лицензиясы болмады" және экипаждың ешқайсысының навигациялық дағдылары болмады, тек капитан ғана, "онымен де күмәндануға негіз бар".
Onassis built up a fleet of freighters and tankers that eventually exceeded seventy vessels. Most of the fleet operated under flags of convenience where laws and regulations are looser than those of the owners’ country. More austere regulations in countries such as the United States, which afforded higher wages and safety standards, allowed access to domestic routes with higher freight rates but at far greater running expense. As was then common practice in international shipping, Onassis's fleet had mostly Panamanian and Liberian flags and sailed tax free while operating at low cost. This and his astute business sense helped Onassis earn handsome profits in the highly competitive shipping market. Onassis made large profits when the Big Oil companies like Mobil, Socony, and Texaco signed long term contracts known as time charters at fixed prices before the spot market fell. The high profitability of the Onassis fleet has been attributed in large part to his disregard for standards that normally govern international shipping. For example, after his Liberian registered tanker ran aground and spilled oil into Chedabucto Bay, Nova Scotia in 1970, still the most significant oil spill off Canada’s East Coast (about 25% of the amount spilled by the Exxon Valdez in Alaska in 1989), there was a Commission of Inquiry. Led by Dr Patrick McTaggart Cowan, executive director of the Science Council of Canada, the Commission found that the Arrow had been operating with almost none of its navigation equipment serviceable: "radar had ceased to function an hour before the ship struck; the echo sounder had not been in working condition for two months; and the gyrocompass had a permanent error of three degrees west. The officer on watch at the time of the accident, the ship's third officer, "had no license" and none of the crew had any navigational skill except the master, "and there are even doubts about his ability."
Монако
Оннасис 1953 жылы Жерорта теңізіндегі Монако княздығына келді және Панамадағы салық бейкентінде тіркелген фирмалар арқылы Монаконың Société des bains de mer de Monaco (SBM) акцияларын сатып ала бастады. Сол жылдың жазында ол ұйымды толық бақылауға алды. SBM-ді бақылауға алғаннан кейін Оннасис штаб-пәтерін Монаконың Остенде даңғылындағы Ескі спорт клубына көшірді. SBM Монакодағы маңызды мүліктердің иесі болды, оның активтеріне Монте-Карло казиносы, Монако яхт клубы, Париж қонақ үйі және елдің үштен бір бөлігі кірді. Оннасистің SBM-ді иеленуі Монаконың билеушісі, принц Рейньер III тарапынан жылы қабылдалды, себебі елге инвестициялар қажет еді. Бірақ Франция президенті Шарль де Голльдің Монакоға бойкот жариялағаннан кейін 1962 жылы Оннасис пен Рейньердің қарым-қатынасы нашарлады. Оннасис пен Рейньер Монаконың болашағы туралы әртүрлі көзқарастарға ие болды. Оннасис елдің эксклюзивті демалыс орны ретінде қалуын қаласа, Рейньер жаңа қонақ үйлер салып, туристер ағынын арттыруды жоспарлады. Францияның әрекеттерінен кейін Монако салық бейкенті ретінде бұрынғыдай тартымды болмай қалды, сондықтан Рейньер Оннасисті қонақ үйлер салуға инвестиция жасауға шақырды. Оннасис Рейньердің басқа бәсекелес қонақ үйлерге рұқсат берілмейтініне кепілдік беруінсіз қонақ үйлерге инвестиция салуға құлықсыз болды, бірақ екі қонақ үй мен тұрғын үй кешенін салуға уәде берді. Рейньер Оннасиске кепілдік беруден бас тартып, қонақ үй жобасын вето құқығы арқылы тоқтатып, телеарнада SBM-ді «сенімсіздікке» ұқсас әрекеттер жасады деп айыптап, ишара түрде Оннасисті сынады. Рейньер мен Оннасис компанияның бағыты бойынша бірнеше жыл дауласты, және 1966 жылдың маусымында Рейньер SBM-де 600 000 жаңа акция құру жоспарын бекітті, олар мемлекеттік меншікте мәңгілік сақталуға тиіс болды. Бұл Оннасистің үлесін 52%-дан үштен бір бөлігіне дейін төмендетті. Оннасис Монако Жоғарғы сотында акция құруға наразылық білдірді, оны конституцияға қайшы деп мәлімдеді, бірақ 1967 жылдың наурыз айында сот оның талабын қабылдамады. Сот шешімінен кейін Оннасис SBM-дегі үлесін Монако мемлекетіне сатты және елден кетіп қалды. Франк Брэдидің «Оннасис: Шарықатты өмір» кітабында айтылғандай, бұл мәселе туралы Оннасис: «Бізді алдады» деген сөздерді айтқан.
Onassis arrived in the Mediterranean principality of Monaco in 1953 and began to purchase the shares of Monaco's Société des bains de mer de Monaco (SBM) via the use of front companies in the tax haven of Panama, and took control of the organisation in the summer of that year. Onassis moved his headquarters into the Old Sporting Club on Monaco's Avenue d'Ostende shortly after taking control of the SBM. The SBM was a significant owner of property in Monaco, its assets included the Monte Carlo Casino, the Monaco Yacht Club, the Hôtel de Paris and a third of the country's acreage. Onassis's takeover of the SBM was initially welcomed by Monaco's ruler, Prince Rainier III as the country required investment, but Onassis and Rainier's relationship had deteriorated by 1962 in the wake of the boycott of Monaco by the French President, Charles de Gaulle. Onassis and Rainier had differing visions for Monaco. Onassis wished the country to remain a resort for an exclusive clientele, but Rainier wished to build hotels and attract a greater number of tourists. Monaco had become less attractive as a tax haven in the wake of France's actions, and Rainier urged Onassis to invest in the construction of hotels. Onassis was reluctant to invest in hotels without a guarantee from Rainier that no other competing hotel development would be permitted, but promised to build two hotels and an apartment block. Unwilling to give Onassis his guarantee, Rainier used his veto to cancel the entire hotel project, and publicly attacked SBM for their 'bad faith' on television, implicitly criticising Onassis. Rainier and Onassis remained at odds over the direction of the company for several years and in June 1966 Rainier approved a plan to create 600,000 new shares in SBM to be permanently held by the state, which reduced Onassis's stake from 52% to under a third. In the Supreme Court of Monaco the share creation was challenged by Onassis who claimed that it was unconstitutional, but the court found against him in March 1967. Following the ruling Onassis sold his holdings in SBM to the state of Monaco and left the country. According to Frank Brady in Onassis: An Extravagant Life, Onassis's words about the issue were: "We were gypped."
Сауд Арабиясы
1950 жылдардағы мұнай өрбу кезінде Онассис Сауд Арабиясының патшасымен танкерлермен тасымалдау туралы келісімді жасау үшін соңғы келіссөздер жүргізіп жатты. «Араб-Америка мұнай компаниясы» (қазіргі Сауд Арабиясының мұнай компаниясы, бірақ әлі де «Арамко» деп аталады) концессиялық келісім арқылы Сауд Арабиясының мұнайына монополиялық құқыққа ие болғандықтан, АҚШ үкіметі бұл танкерлік келісімге алаңдады. 1954 жылға қарай, Сауд Арабиясына қатысты АҚШ саясаты, АҚШ-тың «ерекше жағдайын» күшейтумен қатар, Сауд үкіметі мен Онассис арасындағы келісімді, оның танкерлерімен Сауд Арабиясының мұнайын тасымалдау туралы, «жоюға барлық қажетті шараларды қабылдау» және «қай жағдайда болсын, келісімді күшсіз ету» болды. [Дереккөз 128] Бұл келісім американдық мұнай компанияларының Сауд Арабиясының мұнайына монополиялық бақылауын тоқтатуға мүмкіндік берген еді, бірақ АҚШ үкіметі оған кедергі келтірді. Осы себепті ол АҚШ үкіметінің назарында болды және 1954 жылы ФБР Онассисті АҚШ үкіметін алдау айыбымен тергеді. Ол АҚШ туын көтеріп жүретін барлық кемелердің АҚШ азаматтарына тиесілі болуын талап ететін теңіз заңдарының азаматтық ережесін бұзды деген айып тағылды. Онассис кінәсін мойындап, 7 миллион доллар төледі.
During the oil boom of the 1950s Onassis was in final discussions with the King of Saudi Arabia for securing a tanker transport deal. Since the Arabian American Oil Co. (currently, Saudi Arabian Oil Company, but still known as Aramco) had a monopoly on Saudi oil by a concession agreement, the US government was alarmed by the tanker deal. By 1954, a specific U. S. policy for Saudi Arabia, in addition to strengthening the US "special position," was to take "all appropriate measures to bring about the cancellation" of an agreement between the Saudi government and Onassis to transport Saudi oil on his tankers and "in any case, to make the agreement ineffective". [Doc. 128] The arrangement would have ended monopoly control of Saudi Arabia's oil by American oil companies, but was forestalled by the US government. For this reason he became a target of the US government and in 1954, the FBI investigated Onassis for fraud against the U. S. government. He was charged with violating the citizenship provision of the shipping laws which require that all ships displaying the U. S. flag be owned by U. S. citizens. Onassis entered a guilty plea and paid $7 million.
Киттер аулау
1950-1956 жылдар аралығында Онассис Оңтүстік Американың батыс жағалауында кит аулауда табысқа жетті. Оның алғашқы экспедициясы 4,5 миллион АҚШ доллары таза пайда әкелді. Халықаралық келісімдер киттердің саны, мөлшері және аулау мерзімін шектеді. Онассистің фабрикалық кемесі мен оған ілесіп жүрген кит аулау кемелері бұл шектеулерге көңіл бөлмеді. Норвегиялық кит аулау газеті теңізшілердің куәліктеріне негізделген айыптаулар жасады, мысалы, Olympic Challenger фабрикалық кемесінде жұмыс істеген Бруно Шалагеке берген куәлік: "Кеше өлтірген 124 киттің жаңа етінің бөліктері әлі де палубада жатыр. Олардың арасында тек біреуін ғана ересек деп санауға болады. Гарпунның жететін қашықтығына келген барлық жануарлар қанды қырғынмен өлтірілді." 1954 жылы Перу үкіметі Онассистің флоты Перу жағалауынан 200 миль қашықтықта рұқсатсыз кит аулап жүргенін мәлімдеді және оларды тоқтату үшін әскери кемелерді жіберді. Перу әуе күштерінің ұшақтары да жіберіліп, фабрикалық кемеге жақын жерде жарылған бомбалар тастады. Флоттағы көптеген кемелер перулық кемелерге түсіріліп, Пейтаға жеткізілді, онда олар қамауға алынды. Бұл кәсіп 8,5 миллион долларға Жапонияның ең ірі кит аулау компанияларының бірі – Киокуё Хогеи Кайша кит аулау компаниясына сатылғаннан кейін аяқталды. Норвегия билігі Хьялмар Шахттің Онассистің кит аулау бизнесіне қатысы бар деген күдікке ілікті. Шахт бұрын Онассистің Сауд Арабиясымен жасаған мәмілелерімен байланысты болған.
Between 1950 and 1956, Onassis had success whaling off the west coast of South America. His first expedition made a net profit of US$4.5 million. International agreements limited the number, size and dates between which whales could be taken. The Onassis factory ship and its attendant catcher ships paid little attention to these restrictions. The Norwegian Whaling Gazette made accusations based on sailors' testimonials, such as one given by Bruno Schalaghecke who worked on the factory ship Olympic Challenger: "Pieces of fresh meat from the 124 whales we killed yesterday still remains on the deck. Among them all, just one could be considered adult. All animals that pass within the range of the harpoon are killed in cold blood." In 1954 the government of Peru claimed the Onassis fleet were whaling within 200 miles of the coast of Peru without permission and sent naval vessels to intercept them. Peruvian air force planes were also sent and dropped bombs that exploded near the factory ship. Most vessels in the fleet were captured by the Peruvian vessels and taken to Payta where they were interned. The venture came to an end after the business was sold to Kyokuyo Hogei Kaisha Whaling Company, one of the biggest Japanese whaling companies, for $8.5 million. Norwegian authorities suspected the involvement of Hjalmar Schacht in Onassis's whaling enterprises. Schacht had previously been connected with Onassis's Saudi Arabian deals.
Olympic Airways әуе компаниясы
1956 жылы грек әуе компанияларының көпшілігі экономикалық қиындықтарға тап болды, нәтижесінде TAE сияқты компаниялар ереуілдерге және ақша тапшылығына ұшырады. Грекия үкіметі осы және басқа компанияларды жеке секторға беруге шешім қабылдады, және 1956 жылдың 30 шілдесінде Онасис грек әуе тасымалы саласына операциялық құқықтарды беретін келісімшартқа қол қойды. Келіссөздер кезінде Онасис авторлық құқық мәселелеріне байланысты логотипінде бес Олимпиада сақинасын пайдалана алмайтынын естігенде, жай ғана алтыншы сақинаны қосуға шешім қабылдады. Операция 1957 жылы бір DC-4, екі DC-6 және 13 DC-3 ұшағымен тиімді басталды. Келесі жылы 244 000 жолаушы тасымалданды. Келісім 1974 жылдың 10 желтоқсанына дейін сақталды, онда бірқатар факторлар (атап айтқанда, ереуілдер сериясы, жолаушылардың жетіспеуі, жанармай бағасының өсуі және жаңа грек үкіметінің Olympic Airways компаниясына қызметкерлерді жұмыстан босатуға тыйым салған заңы) Онасисті келісімшартты тоқтатуға итермеледі. Осы оқиғадан кейін Olympic Airways компаниясының жоғары лауазымды директоры Пол Иоаннидис Онасис туралы былай деді: "Шын мәнінде, ол Olympic Airways компаниясынан бас тартуды қалаған жоқ. Ол әуе компаниясына ие болуды қызықты санады. Ол осымен мақтан тұтты. Бұл оның жеткенігі еді. Ол теңізге үйленген, бірақ Олимпиада оның сүйіктісі болды. Біз оның теңізде тапқан ақшасын аспандағы сүйіктісімен бірге жұмсайтынын айтатынбыз". Онасистің Olympic Airways басшылығындағы кезеңі, оның оқытуға және заманауи технологияларды сатып алуға салған инвестицияларының арқасында алтын ғасыр деп танылады. Мысалы, 1959 жылы ол De Havilland компаниясымен төрт Comet 4B ұшағын сатып алу туралы келісімге қол қойды. Онасис сондай-ақ қызмет көрсету сапасына назар аударғанымен белгілі болды, бұл оны бірінші сынып бөлімінің тамақтану қызметі үшін алтын жалатылған ыдыстар мен шамдар сатып алуға әкелді. 1974 жылы, Онасистің компаниямен байланысының соңғы жылы, Olympic Airways 2,5 миллион жолаушыны тасымалдады және 7 356 адам жұмыс істеді. Ол кезде Olympic Airways компаниясына иелігі Онасисті әлемде жеке әуе компаниясына ие болған екі адамның бірі ретінде көрсетті, екіншісі – TWA компаниясының Говард Хьюз.
In 1956, Greek airlines in general faced economic difficulties, whereby companies like TAE were affected by strikes and cash shortage. The Greek government decided to give this and other companies to the private sector, and, on 30 July 1956, Onassis signed a contract granting him the operational rights to the Greek air transport industry. When Onassis heard during the negotiations that he would not be able to use the five Olympic rings in his logo due to copyright issues, he simply decided to add a sixth ring. Operation effectively started in 1957, with one DC 4, two DC 6s and 13 DC 3s. The following year saw 244,000 passengers transported. The agreement lasted until 10 December 1974, when a number of factors (namely, a series of strikes, shortage of passengers, fuel price increase, and a law from the new Greek government forbidding Olympic Airways to fire employees) led Onassis to terminate his contract. Following this event, Paul Ioannidis, a high ranking director from Olympic Airways, said the following of Onassis: "Deep down, [he] did not want to relinquish Olympic Airways. He found it flattering to own an airline. It was something in which he took deep pride. It was his accomplishment. He was married to the sea, but Olympic was his mistress. We used to say that he would spend all the money he made at sea with his mistress in the sky." Onassis's time at the head of Olympic Airways is known as a golden era, due to investments he made in training and the acquisition of cutting edge technology. For example, in 1959, he signed a deal with De Havilland to buy four Comet 4B jets. Onassis was also renowned for his attention to service quality, which led him to buy gold plated utensils and candles for the dining service of the first class section. During 1974, the last year of Onassis's involvement with the company, Olympic Airways transported 2.5 million passengers and had a work force of 7,356 persons. At the time, his ownership of Olympic Airways distinguished Onassis as one of only two men in the world to own a private airline, the other being Howard Hughes of TWA.
Инвестициялар
Оннасис Грекияның ұлттық әуе компаниясын жекешелендіруге қатысып, 1957 жылы жекешелендірілген Olympic Airways (қазіргі Olympic Air) компаниясын құрды. Оның капиталының үштен бір бөлігі АҚШ, Таяу Шығыс және Венесуэладағы мұнай компанияларындағы акциялар құрады. Ол сонымен қатар бес құрлықтағы 95 көпұлтты компанияны бақылауға мүмкіндік беретін қосымша акцияларға ие болды. Аргентина мен Уругвайда алтын өңдеу заводтары, Латын Америкасындағы әуе компаниясының үлкен үлесі және Бразилияда 4 миллион долларлық инвестициялар оның меншігінде болды. Одан басқа, ол Olympic Maritime және Olympic Tourist сияқты компанияларға, Персиядағы химиялық компанияға, Париж, Лондон, Монте-Карло, Афина және Акапулькодағы пәтерлерге, Оңтүстік Франциядағы сарайға, Манхэттендегі 52 қабатты Олимпиада мұнарасына, Саттон-плейстегі тағы бір ғимаратқа, Olympic Airways және әуе навигациясына, Скорпиос аралына, Кристина О сәнді яхтасына және әлемнің 217 банкісіндегі депозиттік шоттар мен қазыналық шоттарға ие болды.
Onassis was involved in the privatization of the Greek national airline and founded the privatized Olympic Airways (today Olympic Air) in 1957. Stocks accounted for one third of his capital, held in oil companies in the United States, the Middle East, and Venezuela. He also owned additional shares that secured his control of 95 multinational businesses in five continents. He owned gold processing plants in Argentina and Uruguay and a large share in an airline in Latin America and $4 million worth of investments in Brazil. Also, he owned companies like Olympic Maritime and Olympic Tourist; a chemical company in Persia; apartments in Paris, London, Monte Carlo, Athens, and Acapulco; a castle in South France; the Olympic Tower (a 52 storey high rise in Manhattan); another building in Sutton Place; Olympic Airways and Air Navigation; the island of Skorpios; the 325 feet (99 m) luxury yacht Christina O and, finally, deposit accounts and accounts in treasuries in 217 banks in the whole world.
Омега жобасы
1968 жылдың қазан айында грек әскери хунтасы кезінде және Жаклин Кеннедиге үйленгеннен кейін көп ұзамай, Ониссис Грекияда мұнай өңдеу зауыты мен алюминий қорыту зауытын қоса алғанда, маңызды өнеркәсіптік инфрақұрылымды құруға бағытталған 400 миллион долларлық инвестициялық бағдарлама – «Омега» жобасын іске қосуды жариялады. Онассис грек диктаторы Георгиос Пападопулостың осы жобаға көмектесуі үшін оған вилласын пайдалануға берді және әйеліне киім сатып алды. Жобаны американдық First National City банкі қаржылық тұрғыдан қолдады, бірақ Онассистің американдық қаржы демеушілері оның қолайсыз талаптарынан кейін шаршады. Афиналық журналист Хелен Влахос сияқты адамдар жобаны қатты сынады. Тағы бір грек полковнигі Николаос Макарезос Ониссистің бәсекелесі Ставрос Ниархостың ұсынған келісімін артық көрді, нәтижесінде жоба екеуі арасында бөлінді. Сәтсіздіктің себебі, ішінара, әскери хунтаның ықпалды тұлғаларының қарсылығы болды, мысалы, Экономикалық үйлестіру вице-министрі Иоаннис Орландос Родинос, ол Ниархосқа қарағанда Ониссистің ұсыныстарына қарсы шықты.
In October 1968, amidst the Greek military junta and shortly after his marriage to Jacqueline Kennedy, Onassis announced the launch of Project Omega, a $400 million investment program that aimed to build considerable industrial infrastructure in Greece including an oil refinery and aluminum smelter. Onassis had cultivated Greek junta dictator Georgios Papadopoulos, for his assistance with the scheme, loaning Papadopoulos the use of his villa and buying dresses for his wife. The project was financially supported by the American bank First National City, and Onassis's American financial supporters eventually tired of the unfavourable terms demanded by him. The project was heavily criticized by people such as Helen Vlachos, a journalist from Athens. Another Greek Colonel, Nikolaos Makarezos, preferred a deal offered by Onassis's rival, Stavros Niarchos, and the project was eventually split between them. The failure was due partly to opposition from influential people within the military junta, such as Ioannis Orlandos Rodinos, Deputy Minister of Economic Coordination, who opposed Onassis's offers in preference to Niarchos.
Атина Ливанос
Оннасис 1946 жылғы 28 желтоқсанда кеме қатынасының магнаты Ставрос Г. Ливанос пен Ариетта Зафиракидің қызы Атина Мэри "Тина" Ливаносқа үйленді. Ливанос некеде тұрғанда 17 жаста болса, Оннасис 40 жаста еді. Ониссис пен Ливаностың Нью-Йоркте туған екі баласы болды: Александр (1948–1973) және Кристина (1950–1988) қыздары. Оннасис өзінің әйгілі супер яхтасына қызының есімін берді. Оннасис үшін Афинамен некелесу оның амбицияларының орындалуы ғана емес, сонымен қатар, үйленуінің қайын атасына және Оннасисті өте төмен бағалаған ескі грек дәстүрлерін ұстанатын адамдарға соққы болғанын сезінді. 1950 жылдардың ортасына қарай жұбайлар көбінесе ажырасып кетті, ал неке Ливаностың Кап-д'Антибтағы үйлерінде, Шато-де-ла-Кроеде досымен бірге жатқанда тапқаннан кейін аяқталды. Кейін үйді Оннасистің інісі және бизнес бәсекелесі Ставрос Ниархос сатып алды, ол оны әйелі Евгения Ливаносқа, Афинаның әпкесіне сыйлады. Оннасис пен Ливанос 1960 жылғы маусымда Оннасистің Мария Калласпен кеңінен танымал болған қарым-қатынасы кезінде ажырасты.
Onassis married Athina Mary "Tina" Livanos, daughter of shipping magnate Stavros G. Livanos and Arietta Zafiraki, on 28 December 1946. Livanos was 17 at the time of their marriage; Onassis was 40. Onassis and Livanos had two children, both born in New York City: a son, Alexander (1948–1973), and a daughter Christina (1950–1988). Onassis named his legendary super yacht after his daughter. To Onassis his marriage to Athina was more than the fulfillment of his ambitions. He also felt that the marriage dealt a blow to his father in law and the old money Greek traditionalists who held Onassis in very low esteem. The couple had become largely separated by the mid 1950s, with the end of the marriage coming after Livanos found Onassis in bed with a friend of hers at their home in Cap d'Antibes, the Château de la Croë. The house was then acquired by Onassis's brother in law and business rival Stavros Niarchos, who bought it for his wife, Eugenia Livanos, Athina's sister. Onassis and Livanos divorced in June 1960 during Onassis's well publicised affair with Maria Callas.
Мария Каллас
Онассис пен операның әйгілі сопраносы Мария Каллас екеуі үйленген күйінде болса да, махаббатқа берілді. Олар 1957 жылы Эльза Максвелл ұйымдастырған Венециядағы кеште танысты. Осы алғашқы кездесуден кейін Онассис Спайрос Скоурасқа: "Бізді табиғи қызығушылық тудырды, соңғы сауалда біз әлемдегі ең танымал гректер едік", - деді. Каллас пен Онассис екеуі де өз жұбайларынан ажырасты, бірақ бірін-біріне үйленбеді, алайда олардың қарым-қатынасы көп жылдар бойы жалғасты. Онассис қайтыс болғаннан кейін, ол өмірінің соңына дейін жыл сайын 150 000 АҚШ доллары көлемінде қаржы алды. Бұл неке шарты Тед Кеннедимен талқыланды. Онассис қайтыс болғаннан кейін Кристина Джеки Онассиске 25 миллион доллар төледі, оның шарты Джеки Онассистің өсиетіне наразылық білдірмеу болды. Олардың некеде болған кезінде жұбайлар алты түрлі тұрғын үйлерде тұрды: Нью-Йорктегі Fifth Avenue, 1040 мекенжайындағы 15 бөлмелі пәтер, Нью-Джерсидегі жылқы шаруашылығы, Париждегі Ave. Foch көшесіндегі (88 Avenue Foch) пәтер, Афинадағы үй, Скорпиос аралындағы (Грекиядағы жеке арал) үй және оның «Кристина О» яхтасы.
Onassis and legendary opera soprano Maria Callas carried on an affair despite the fact that they were both married. They met in 1957 during a party in Venice promoted by Elsa Maxwell. After this first encounter, Onassis commented to Spyros Skouras: "There [was] just a natural curiosity; after all, we were the most famous Greeks alive in the world." Callas and Onassis both divorced their spouses but did not marry each other, although their relationship continued for many years. After Onassis's death, she would receive US$150,000 each year for the rest of her life. The whole marital contract was discussed with Ted Kennedy. After Onassis's death, Christina settled with Jackie Onassis for $25 million in exchange for Jackie not contesting Onassis's will. During their marriage, the couple inhabited six residences: her 15 room apartment at 1040 Fifth Avenue in New York City, her horse farm in New Jersey, his Ave. Foch apartment in Paris (88 Avenue Foch), his house in Athens, his house on Skorpios (his private island in Greece), and his yacht Christina O.
Өлім және мұра
Онассис 1975 жылғы 15 наурызда 69 жасында Париждегі Америка ауруханасында (Франция, Нойи-сюр-Сен) өмірінің соңғы жылдарында ауырған миастения гравис салдарынан туындаған тыныс алу жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Онассис өзінің ұлы Александр С. Онассистың құрметіне арналған қайырымдылық қорын құрды, ол Онассистің мүлкінің 45% -ын алды. Оның қалған мүлкі қызы Кристинаға берілді. Кристинаның үлесі кейін оның жалғыз қызы Атинаға өтті, сол кезде Атина әлемдегі ең бай әйелдердің біріне айналды. Жаклин Онассис та мүліктен өз үлесін алды, оның құны шамамен 10 миллион доллар (басқа дереккөздерде 26 миллион доллар деп көрсетілген), бұл туралы оның қайын інісі Тед Кеннеди келісімге келді. Оның серігі Морис Темпельсманның қаржылық басқаруымен бұл сома бірнеше жүз миллион долларға дейін өскені хабарланды. Онассистің денесін тасымалдаған Boeing 727 ұшағы кейін американдық инженердің 100 000 АҚШ долларына сатып алынып, Орегон штатының Хиллсборо қаласында дәстүрден тыс жеке тұрғын үйге айналдырылды.
Onassis died at age 69 on 15 March 1975 at the American Hospital of Paris in Neuilly sur Seine, France, of respiratory failure, a complication of the myasthenia gravis from which he had suffered the last years of his life. Onassis's will established a charitable foundation in memory of his son, the Alexander S. Onassis Public Benefit Foundation, which received 45% of Onassis's estate. The remainder of his estate was left to his daughter, Christina. Christina's share has since passed to her only child Athina, at the time making Athina one of the wealthiest women in the world. Jacqueline Onassis also received her share of the estate, settling for a reported $10 million ($26 million according to other sources), which was negotiated by her brother in law Ted Kennedy. This amount would reportedly grow to several hundred million under the financial stewardship of her companion Maurice Tempelsman. The Boeing 727 which transported Onassis's remains was later purchased for US$100,000 by an American electrical engineer and turned into an unconventional private residence in Hillsboro, Oregon.