Кіріспе

Капитан Темпл Харди (1765 жылы 14 қаңтар - 1814 жылы 29 наурыз) - француз революциялық соғыстары кезінде белсенді атқарған ағылшын әскери-теңіз офицері. Ол 1795 жылы Кейп колониясына шабуыл жасаған кезде теңізшілер батальонына басшылық етті.

Ерте өмір

Ол 1765 жылы 14 қаңтарда дүниеге келді және 11 ақпанда Вестминстерде "Чарльз Темпл Харди" деп шомылдыру рәсімінен өтті. Ол адмирал Чарльз Хардидің ұлы болды, одан ол 1780 жылы әкесі қайтыс болған кезде Оксфордширдегі Роулинстегі үйді және 3000 фунт стерлингті мұра етті. Ол әкесінің атасы, тарихшы Темпл Станянның есімімен аталған болуы мүмкін.

Теңіз мансабы

Әкесі сияқты ол Корольдік флотқа кірді; ол 1790 жылы 4 қарашада лейтенант дәрежесіне тағайындалды, ал 1794 жылы 1 маусымда командир болды. Ол 16 пулялы батареяны пайдалануға тапсырып, онымен тек қыркүйекке дейін бірге болды. 1795 жылы ол HMS Echo шлюпінің командасы болып Кейптаунды басып алу жорығына аттанды. Ол Мюзенберг шайқасында флоттың теңізшілерінің батальонына қолбасшылық етті, Эхоға Монархтың лейтенанты қолбасшылық етті. Ол армия мен флот хабарларында аталды: [Бейбітшілік] тек Эхоның капитаны Хардидің командалық етуімен, жаудың отына жауап бермей, қарсыластың отына түскен және ардагер әскерлерді беделден айырмайтын жүйелілікпен маневр жасаған теңізшілердің 1-ші батальонының тұрақтылығы үшін ерекше болды. генерал-майор Крейг. Мен әсіресе капитан Харди мен Спрангердің елеулі еңбегін атап өту үшін рұқсат сұраймын. Мен принцессаның командасын капитан Хардиге тапсырдым. Оның танымал еңбегі менің таңдауымды ақтап, оны Лордтеріңіздің бекітуіне ұсынамын деп сенемін. Адмирал Эльфинстон. Голландиялық индейлік адам, Виллемштадт эн Боцлаар, ол жаудың ұрысынан кейін Табель шығанағында тұтқындалып, британдық қызметке HMS Princess ретінде қабылданды және жоғарыда айтылғандай, қысқаша Хардидің қолбасшылығымен болды. 1799 жылы 12 мамырда оған Ямайкадағы 74 пушкалы үшінші деңгейдегі "Тундерлер" кемесі берілді. Ол кемені 1800 жылы 28 шілдеде тастап кетті. Ол 1800 жылы 9 желтоқсанда Вестминстер Сент-Джеймс приходында Элизабет Люси Уоррмен үйленді. 1801 жылы анасы қайтыс болған кезде ол әлі де Роулинсте тұратын және оның жалғыз тірі ұлы болған. 1804 жылы ол әйелімен бірге Суррейдің Торп қаласындағы Истли-Энд үйінде тұратын. 1805 жылдың мамырында оған ешқандай команда берілмеді, ал 1806 жылдың сәуірінде үшінші дәрежелі Рубиге командалық жасады, онда ол үш прус сауда кемесін жүлде ретінде алды. Ол "Евриал" кемесінің командашысы болды. 1810 жылы ақпанда ол үшінші деңгейдегі Резолюция командалығына тағайындалды, ол Дания боғазында конвойларды сүйемелдеді. Ол 1811 жылы Портсмутта қарардың қарапайымдығына ие болған кезде қолбасшылықты жалғастырды. 1811 жылы 20 тамызда оған Swiftsure командалығы берілді, бірақ 1812 жылы мамыр айында Жерорта теңізінде ол ауырып қалды. Ол командалық қызметінен босатылып, 17 маусымда Порт-Махон ауруханасына жіберілді. Ол Эксетер соборында жерленді, собордың оңтүстік трансептісінде оған ескерткіш орнатылды. Оның өсиеттері 1814 жылы 9 маусымда Лондонда дәлелденді. 1811 жылы 11 қыркүйекте жазылған өсиетінде оның дүние-мүлкі әйеліне және екі тұрмысқа шықпаған әпкесі Клэр мен Рейчел Эмилияға қалдырылды; кішігірім құндылықтар мен кез-келген ақшалай сыйлық оның отбасына, оның орындаушыларына және капитан Блэквуд пен Отуэйге қалдырылды. Оның әйелімен бірге оны өлтіргендер - ақсақал. Фрэнсис Аннесли, Нортгемптонширдегі Эйдоннан; капитан Джон Уильям Спрангер; және Линкольнның Инн Филдсіндегі Уильям Грум. Елизавета одан жиырма жылға ұзақ өмір сүріп, 1835 жылы 2 сәуірде 71 жасында қайтыс болды. Оның өсиетіндегі теңіз офицерлері 1814 жылы 4 маусымда, ол қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай, артта қалған адмирал болды. Егер ол бірнеше ай өмір сүрген болса, ол өлім алдында осы атаққа ие болар еді.