Кіріспе
Капитан Темпл Харди (1765 жылы 14 қаңтар - 1814 жылы 29 наурыз) - француз революциялық соғыстары кезінде белсенді атқарған ағылшын әскери-теңіз офицері. Ол 1795 жылы Кейп колониясына шабуыл жасаған кезде теңізшілер батальонына басшылық етті.
Ерте өмір
Ол 1765 жылы 14 қаңтарда дүниеге келді және 11 ақпанда Вестминстерде "Чарльз Темпл Харди" деп шомылдыру рәсімінен өтті. Ол адмирал Чарльз Хардидің ұлы болды, одан ол 1780 жылы әкесі қайтыс болған кезде Оксфордширдегі Роулинстегі үйді және 3000 фунт стерлингті мұра етті. Ол әкесінің атасы, тарихшы Темпл Станянның есімімен аталған болуы мүмкін.
Теңіз мансабы
Әкесі сияқты ол Корольдік флотқа кірді; ол 1790 жылы 4 қарашада лейтенант дәрежесіне тағайындалды, ал 1794 жылы 1 маусымда командир болды. Ол 16 пулялы батареяны пайдалануға тапсырып, онымен тек қыркүйекке дейін бірге болды. 1795 жылы ол HMS Echo шлюпінің командасы болып Кейптаунды басып алу жорығына аттанды. Ол Мюзенберг шайқасында флоттың теңізшілерінің батальонына қолбасшылық етті, Эхоға Монархтың лейтенанты қолбасшылық етті. Ол армия мен флот хабарларында аталды: [Бейбітшілік] тек Эхоның капитаны Хардидің командалық етуімен, жаудың отына жауап бермей, қарсыластың отына түскен және ардагер әскерлерді беделден айырмайтын жүйелілікпен маневр жасаған теңізшілердің 1-ші батальонының тұрақтылығы үшін ерекше болды. генерал-майор Крейг. Мен әсіресе капитан Харди мен Спрангердің елеулі еңбегін атап өту үшін рұқсат сұраймын. Мен принцессаның командасын капитан Хардиге тапсырдым. Оның танымал еңбегі менің таңдауымды ақтап, оны Лордтеріңіздің бекітуіне ұсынамын деп сенемін. Адмирал Эльфинстон. Голландиялық индейлік адам, Виллемштадт эн Боцлаар, ол жаудың ұрысынан кейін Табель шығанағында тұтқындалып, британдық қызметке HMS Princess ретінде қабылданды және жоғарыда айтылғандай, қысқаша Хардидің қолбасшылығымен болды. 1799 жылы 12 мамырда оған Ямайкадағы 74 пушкалы үшінші деңгейдегі "Тундерлер" кемесі берілді. Ол кемені 1800 жылы 28 шілдеде тастап кетті. Ол 1800 жылы 9 желтоқсанда Вестминстер Сент-Джеймс приходында Элизабет Люси Уоррмен үйленді. 1801 жылы анасы қайтыс болған кезде ол әлі де Роулинсте тұратын және оның жалғыз тірі ұлы болған. 1804 жылы ол әйелімен бірге Суррейдің Торп қаласындағы Истли-Энд үйінде тұратын. 1805 жылдың мамырында оған ешқандай команда берілмеді, ал 1806 жылдың сәуірінде үшінші дәрежелі Рубиге командалық жасады, онда ол үш прус сауда кемесін жүлде ретінде алды. Ол "Евриал" кемесінің командашысы болды. 1810 жылы ақпанда ол үшінші деңгейдегі Резолюция командалығына тағайындалды, ол Дания боғазында конвойларды сүйемелдеді. Ол 1811 жылы Портсмутта қарардың қарапайымдығына ие болған кезде қолбасшылықты жалғастырды. 1811 жылы 20 тамызда оған Swiftsure командалығы берілді, бірақ 1812 жылы мамыр айында Жерорта теңізінде ол ауырып қалды. Ол командалық қызметінен босатылып, 17 маусымда Порт-Махон ауруханасына жіберілді. Ол Эксетер соборында жерленді, собордың оңтүстік трансептісінде оған ескерткіш орнатылды. Оның өсиеттері 1814 жылы 9 маусымда Лондонда дәлелденді. 1811 жылы 11 қыркүйекте жазылған өсиетінде оның дүние-мүлкі әйеліне және екі тұрмысқа шықпаған әпкесі Клэр мен Рейчел Эмилияға қалдырылды; кішігірім құндылықтар мен кез-келген ақшалай сыйлық оның отбасына, оның орындаушыларына және капитан Блэквуд пен Отуэйге қалдырылды. Оның әйелімен бірге оны өлтіргендер - ақсақал. Фрэнсис Аннесли, Нортгемптонширдегі Эйдоннан; капитан Джон Уильям Спрангер; және Линкольнның Инн Филдсіндегі Уильям Грум. Елизавета одан жиырма жылға ұзақ өмір сүріп, 1835 жылы 2 сәуірде 71 жасында қайтыс болды. Оның өсиетіндегі теңіз офицерлері 1814 жылы 4 маусымда, ол қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай, артта қалған адмирал болды. Егер ол бірнеше ай өмір сүрген болса, ол өлім алдында осы атаққа ие болар еді.
[The engagement was] only remarkable for the steadiness displayed by the 1st battalion of seamen, commanded by Captain Hardy of the Echo, who received the enemy's fire without returning a shot, and manoeuvered with a regularity which would not have discredited veteran troops. – Major General Craig. I must more particularly beg leave to note the eminent services of Captains Hardy and Spranger you will perceive I have given command of the Princess to Captain Hardy, whose acknowledged merit will, I trust, justify my election, and recommend him to their Lordships' confirmation. – Admiral Elphinstone. A Dutch Indiaman, the Willemstadt en Boetzlaar, which was captured in Table Bay after the engagement was taken into British service as HMS Princess, and as mentioned above briefly commanded by Hardy. He was promoted to Captain on 24 November 1795; On 12 May 1799 he was given command of the Thunderer, a 74 gun third rate, at Jamaica, and left the ship on 28 July 1800. He married Elizabeth Lucy Warre on 9 December 1800, in the parish of Westminster St James. In 1801, when his mother died, he was still resident at Rawlins and her only surviving son. By 1804 he and his wife were resident in Eastley End House in Thorpe, Surrey. In May 1805 he was not assigned any command, and in April 1806 was in command of the third rate Ruby, where he took three Prussian merchantmen as prizes. He commanded the Euryalus for parts of 1806, in an acting capacity. In February 1810 he was appointed to command of the third rate Resolution, which saw service escorting convoys in the Danish straits. He remained in command when the Resolution was put in ordinary at Portsmouth in 1811. He was given command of Swiftsure on 20 August 1811, but in May 1812, in the Mediterranean, he was taken ill. He was removed from command, and discharged into Port Mahon hospital on 17 June. He was buried at Exeter Cathedral, and a monument to him was erected in the cathedral's South Transept. His will was proven in London on 9 June 1814. The will, dated 11 September 1811, left his possessions to his wife and to his two unmarried sisters, Clare and Rachael Emilia; minor valuables, and any outstanding prize money were left to his family, his executors, and Captains Blackwood and Otway. The executors, along with his wife, were the Rev. Francis Annesley, of Eydon in Northamptonshire; Captain John William Spranger; and William Groom of Lincoln's Inn Fields. Elizabeth outlived him by twenty years, dying on 2 April 1835, aged 71. The naval officers in his will all became Rear Admirals through seniority on 4 June 1814, shortly after his death; if he had survived a few months longer, he would likely have attained this rank before his death.