Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дэвид Иан Маркуанд FLSW (20 қыркүйек 1934 23 сәуір 2024) - британдық академик және лейборист партиясының парламенттік мүшесі.
British politician (1934–2024)
David Ian Marquand FLSW (20 September 1934 – 23 April 2024) was a British academic and Labour Party Member of Parliament (MP).
Саяси мансап және өмірбаяны
Маркуанд 1934 жылы 20 қыркүйекте Кардиффте дүниеге келді. Оның әкесі Хиллари Маркуанд, сонымен қатар академик және бұрынғы лейборист депутаты. Оның кіші інісі - кинорежиссер Ричард Маркуанд, ал Джеймс Маркуанд оның немере інісі. Маркуан Лондонның Баттерси қаласындағы Эммануэль мектебінде, Оксфордтың Магдален колледжінде, Оксфордтың Сент-Антони колледжінде және Берклидегі Калифорния университетінде білім алған. Маркуанд 1964 жылы Баридің Уэльс орынынан парламентте бірінші рет болды, бірақ консервативті Реймонд Гоуэрден жеңілді. Ол 1966 жылы Эшфилдтен депутат болып сайланды және 1977 жылға дейін Қоғамдық палатада қызмет етті, ол өзінің орнынан бас кеңесші (1977 жылдан 1978 жылға дейін) ретінде жұмыс істеді. 1970 жылдары лейбористтер партиясының "Кросландтық" және "Дженкинстік" социал-демократтар арасындағы бөліну кезінде Маркуанд Дженкинс тобының құрамына кірді және ол құрылған кезде Социал-демократиялық партияға (СДП) қосылды. Маркуанд 1981 жылдан 1988 жылға дейін партияның ұлттық комитетіне мүше болды және 1983 жылғы жалпы сайлауда партияның Жоғары шыңдағы сайлау округінде сәтсіз үміткер болды. SDP Либералды демократтар партиясын құру үшін Либералды демократиялық партиямен біріккенде, 1995 жылы Тони Блэрдің лейбористік партияның басшысы болып сайлануынан кейін лейбористік партияға қайта қосылғанға дейін Маркуанд мұрагерлік партияда қалды. 2016 жылдың қазан айында Маркуандтың лейбористер партиясынан тағы бір рет кетіп, Plaid Cymru партиясына қосылғаны туралы хабарланды. Маркуан 2024 жылы 23 сәуірде 89 жасында қайтыс болды. Бұл сол күні Фрэнк Филд сияқты лейборист депутаттың да күні еді.
Marquand was born in Cardiff on 20 September 1934. His father was Hilary Marquand, also an academic and former Labour MP. His younger brother was the film maker Richard Marquand, and James Marquand is his nephew. Marquand was educated at Emanuel School in Battersea, London, Magdalen College, Oxford, St Antony's College, Oxford, and at the University of California, Berkeley. Marquand first stood for Parliament at the Welsh seat of Barry in 1964, but lost to the Conservative incumbent Raymond Gower. He was elected the MP for Ashfield in 1966 and served in the House of Commons until 1977, when he resigned his seat to work as Chief Advisor (from 1977 to 1978) to his mentor Roy Jenkins, who had been appointed President of the European Commission. During the 1970s split between "Croslandite" and "Jenkinsite" social democrats within the Labour Party, Marquand was part of the Jenkins group and joined the Social Democratic Party (SDP) when it was founded. Marquand sat on the party's national committee from 1981 to 1988 and was an unsuccessful candidate for the party in the High Peak constituency in the 1983 General Election. When the SDP merged with the Liberal Party to form the Liberal Democrats, Marquand remained with the successor party until rejoining the Labour Party in 1995, following the election of Tony Blair as Labour leader. In October 2016, it was reported that Marquand had left Labour once more, and had joined Plaid Cymru. Marquand died on 23 April 2024, at the age of 89. This was the same day as fellow Labour MP Frank Field.
Академиялық мансабы және еңбектері
Маркуандың академиялық мансабы Сассекс университетінде саясаттан оқытушы болып басталды және алдымен Солфордта, содан кейін Шеффилдте және ақырында Оксфордтағы Мэнсфилд колледжінің директоры ретінде саясатта екі кафедраны қамтыды. Маркуан қайтыс болған кезде Оксфорд университетінің саясат кафедрасында қонақ профессор және Шеффилд университетінің саясаттың құрметті профессоры болды. Маркуанның еңбектері негізінен британдық саясат пен әлеуметтік демократияға қатысты мәселелерге негізделген. Ол "өнерлі саясат" терминімен және британ саясатындағы "өнерлі дилемма" түсінігімен кеңінен байланысты, бірақ ол терминнің артында тұрған идеяларды қолдауға жалғастыра берсе де, кейіннен ол өзін қысқарту терминінен аулақ етті. Маркуан Еуропалық Одақтың болашағы және Ұлыбританиядағы конституциялық реформа қажеттілігі туралы кеңінен жазды. 1979 жылғы сайлауда лейбористер жеңілгеннен кейін Маркуанд "Encounter" журналының 1979 жылғы шілдедегі санында "Қимыл туралы тергеу: лейбористердің жеңілісі және оның салдары" деп жазды. Ол соғыстың аралық жылдарында лейбористер партиясына орта таптық радикалдардың ағылуы лейбористерді кәсіподақтардың қысым тобынан негізгі прогрессивті партияға айналдырды деп мәлімдеді. 1935 жылдан бастап оның барлық басшылары (Клемент Атли рульді алған кезде) және оның көптеген көрнекті мүшелері осы сыныптан шыққан, бұл партияның этикасын шешуші түрде қалыптастырды. Алайда, 1970 жылдары лейбористер солға қарай жылжи бастаған кезде, Маркуанд партия төзімсіз пролетариатқа айналып, ескі социализмге қосыла бастады деп сенді. Партиядағы бұл өзгеріс 1976 жылы кандидаттардың ең ақыл-ойы төмен Джеймс Каллаганның партия басшысы болып сайлануымен белгіленді. Маркуан еңбек партиясының прогрессивті әлеуметтік өзгерістердің құралы ретінде "пайдасыздығын жоғалтқанын" және орта тап радикалдарының өз идеяларына жаңа платформа қажет екенін жазды. Бұл мақала үшін Маркуандқа (Е. П. Томпсонмен бірге) 1980 жылғы Джордж Оруэллдің естелік сыйлығы берілді. Маркуанд Ұлыбританияның салыстырмалы экономикалық құлдырауы туралы "Принципсіз қоғам" (1988) және "Жаңа есеп" (1997) кітаптарында жазды. Ол бұл құлдырау Ұлыбританияның Франция, Германия және Жапония сияқты дамушы мемлекетке айналмауынан туындағанын айтты. Бұл елдерде мемлекеттік араласу өнеркәсіптік дамуды көтермелеп, бәсекеге қажетті бейімделуді жеңілдетті. Алайда Ұлыбританияда қатаң экономикалық либерализм қалыптасты, бұл мемлекеттің елдің даму қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін қажетті шараларды қабылдауына кедергі болды. Маркуан "Жаңа есеп" кітабында былай деп жазды: "Ең үлкен табысқа қол жеткізген экономикалар - дамушы мемлекеттердің қолдауымен қалыптасқан, онда мемлекеттік билік жеке мүдделермен бірлесіп әрекет етіп, нарық күштерін қалаған бағытқа бағыттады". Бастапқыда Тони Блэрдің Жаңа лейбористік партиясын күмәнді түрде қолдаған ол кейіннен "Жаңа лейбористік партия әлеуметтік-демократиялық дәстүрді танымастай етіп 'заманауилендірді' деп, бұрынғы "Лейбористік" дәстүрдің радикалдық интеллигенциясына деген тым орталықтандыруын және жеккөрушілігін сақтап қалды" деп, қатаң сыншы болды. Ол "Компас" демократиялық солшыл тобының құрылтайшы мәлімдемесінің 20 қол қоюшыларының бірі болды. 2008 жылдың тамызында Маркуанд The Guardian газетінде мақала жариялады, оны кейбір адамдар Консервативтік партияның жетекшісі Дэвид Кэмерон туралы мақтау ретінде қарады. Маркуанд Кэмеронды крипто-Тэтчерист емес, виг деп атады және Кэмерон "өз дәуірінің мәдени және әлеуметтік-экономикалық өзгерістеріне кіріктіру, әлеуметтік келісім және эволюциялық бейімделуді ұсынады" деп мәлімдеді. Маркуан 2010 жылғы жалпы сайлауда Либерал-демократтарды қолдаған "Либ Демократтар - прогресс партиясы" атты The Guardian газетіне хат жазған 30 адамның бірі болды, бірақ сайлаудан кейін бір айдан аз уақыт өткен соң бұл қолдауды қайтарып алды. Маркуанд лейбористік партияға қайта қосылды және сол кездегі көшбасшы Эд Милибэндті толық қолдады. 1998 жылы Маркуанд Британ академиясының мүшесі болып сайланды. Ол өзінің бұрынғы мектебінде, Лондондағы Эммануэль мектебінде жаңадан ашылған Маркуанд оқу залымен танымал. 2013 жылы Уэльс білімді қоғамының мүшесі болып сайланды.
Marquand's academic career began as lecturer in Politics at the University of Sussex and included the occupancy of two chairs in Politics, first at Salford and then at Sheffield and finally as Principal of Mansfield College, Oxford. At the time of his death, Marquand was a visiting fellow in the Department of Politics at the University of Oxford and Honorary Professor of Politics at the University of Sheffield. Marquand's writings are broadly based upon issues surrounding British politics and social democracy. He is widely linked to the term "progressive politics" and the concept of a "progressive dilemma" in British politics, although while he continued to advocate the ideas behind the term, he later distanced himself from the shorthand term itself. Marquand wrote extensively on the future of the European Union and the need for constitutional reform in the United Kingdom. In the aftermath of Labour's defeat in the 1979 election, Marquand wrote "Inquest on a Movement: Labour's Defeat and Its Consequences" for the July 1979 issue of Encounter. He argued that the influx of middle class radicals into the Labour Party during the interwar years had transformed Labour from a trade union pressure group into the main progressive party. All of its leaders since 1935 (when Clement Attlee took the helm) and many of its most prominent members had come from this class, crucially shaping the party's ethos. However, with Labour moving to the left in the 1970s, Marquand believed that the party was becoming intolerantly proletarian and attached to an old fashioned socialism. This change in the party was symbolised by the 1976 election as party leader of James Callaghan, the least intellectual of the candidates. Marquand wrote that Labour had "outlived its usefulness" as a means to progressive social change and that middle class radicals needed a new platform for their ideas. For this article Marquand was awarded (jointly with E. P. Thompson) the George Orwell Memorial Prize for 1980. Marquand addressed Britain's relative economic decline in The Unprincipled Society (1988) and The New Reckoning (1997). He argued that this decline was caused by Britain's failure to become a developmental state like France, Germany and Japan. In those countries state intervention had encouraged industrial development and had facilitated the necessary adjustments to competition. Britain, however, was wedded to a rigid economic liberalism which prevented the state from undertaking the necessary measures to meet the country's developmental needs. In The New Reckoning Marquand wrote: "The economies that have succeeded more spectacularly have been those fostered by developmental states, where public power, acting in concert with private interest, has induced market forces to flow in the desired direction". Originally a tentative supporter of Tony Blair's New Labour, he later became a trenchant critic, arguing that "New Labour has 'modernised' the social democratic tradition out of all recognition", even while retaining the over centralisation and disdain for the radical intelligentsia of the old "Labourite" tradition. He was one of 20 signatories to the founding statement of the democratic left wing group Compass. In August 2008, Marquand published an article in The Guardian newspaper which was seen by some as being complimentary about Conservative Party leader David Cameron. Marquand called Cameron not a crypto Thatcherite but a Whig and argued that Cameron "offers inclusion, social harmony and evolutionary adaptation to the cultural and socio economic changes of his age." Marquand was among 30 people to sign a letter to The Guardian – "Lib Dems Are The Party of Progress" – in support of the Liberal Democrats at 2010 general election but withdrew this support less than a month after the election. Marquand rejoined the Labour Party and came out in full support of the then leader Ed Miliband. Marquand was elected a Fellow of the British Academy in 1998. He is recognised by the newly opened Marquand Reading Room at his old school, Emanuel School in London. He was elected a Fellow of the Learned Society of Wales in 2013.