Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анкара қаласының тарихи дамуының шолуын Анкараның тарихы қола дәуірі Хати өркениетінің басталуына негізделген, оны б.з.д.
Overview of the historical development of the city of Ankara
The history of Ankara can be traced back to the Bronze Age Hatti civilization, which was succeeded in the 2nd millennium BC by the Hittites, in the 10th century BC by the Phrygians, and later by the Lydians, Persians, Macedonians, Galatians, Romans, Byzantines, Seljuks, and Ottomans.
Хатт, хетт және фригия кезеңдері
Анкараның орталығында және оның айналасындағы ең көне қоныстар Хатти өркениетінің құрамына кіреді. Фригиялықтардың тұсында қала шамамен б.з.д. 1000 жылдан бастап көлемі мен маңызы жағынан айтарлықтай өсті, ол ежелгі уақыттағы қаланы қатты зақымдаған жер сілкінісінен кейін Фригияның астанасы Гордионнан жаппай көшіп келгеннен кейін үлкен кеңейісті бастан кешірді. Фригиялық дәстүр бойынша Анкираның негізін салушы ретінде патша Мидас қастерленген, бірақ Паузанияс қала шын мәнінде әлдеқайда ескі болғанын атап өтті, бұл біздің бүгінгі күні біздегі тарихқа сәйкес келеді. Мидас келген кезде қалада ешкім тұрмаған болуы мүмкін. Қазіргі заманғы стандарттар бойынша, Анкара Ататүрктің Түркия астанасын қалаға көшіргенге дейін болмаған деп айтуға болады, өйткені оның астанасы келгенге дейінгі халқы келесі жылдармен салыстырғанда мүлдем болмады.
The oldest settlements in and around the city center of Ankara belong to the Hatti civilization which thrived during the Bronze Age. The city significantly grew in size and importance under the Phrygians starting from around 1000 BC, experiencing a large expansion following the mass migration from Gordion, the capital of Phrygia, after an earthquake which severely damaged that city in antiquity. In Phrygian tradition, King Midas was venerated as the founder of Ancyra, but Pausanias mentions that the city was actually far older, in line with the present day knowledge that we have on its history. There is the possibility that at the time Midas came the city was essentially unpopulated. In the same way by modern standards it could be argued that Ankara did not exist before Atatürk moved the capital of Turkey to the city, since its population before the capital came was almost non existent in comparison to what it would be in following years.
Лидия және парсы дәуірі
Фригиялық биліктің орнын алдымен Лидия, кейін парсы билігі басқарды, бірақ шаруалардың қатты фригиялық сипаты сақталды, бұл туралы Рим дәуірінің кейінгі кезеңіндегі қабір тастары дәлелдейді. Персияның билігі Македонияның патшасы Ұлы Ескендірдің қолынан жеңілгенге дейін жалғасты.
Phrygian rule was succeeded first by Lydian and later by Persian rule, though the strongly Phrygian character of the peasantry remained, as evidenced by the gravestones of the much later Roman period. Persian sovereignty lasted until the Persians' defeat at the hands of the Macedonian king Alexander the Great.
Эллиндік кезең
Анкараны біздің заманымыздан бұрын 333 жылы Гордионнан Анкараға келген және қалада қысқа уақытқа тұрған Ұлы Александр жаулап алған. 323 жылы Бабылда қайтыс болғаннан кейін және империяның генералдар арасында бөлінуімен Анкара және оның айналасы Антигонның үлесіне түсті. Фригия кезеңінен басқа қала ежелгі дәуірде ең үлкен кеңеюді бастан кешірді, басқа бір маңызды кеңею Понт гректері кезінде болды, олар солтүстікке қара теңіз порттары мен Қырым арасындағы тауарлар саудасы орталығы ретінде қаланы дамытты; оңтүстікке Ассирия, Кипр және Ливан; және шығысқа қарай Грузия, Армения және Парсы. Сол уақытта қала өзінің Аγκυρα Ànkyra (грек тілінде зәкір деген мағынаны білдіреді) деген атауын алды, оны түріктер әлі күнге дейін Анкараның сәл өзгертілген түрімен қолданады.
Ankara was conquered by Alexander the Great in 333 BC, who came from Gordion to Ankara and stayed in the city for a short period. After his death at Babylon in 323 BC and the subsequent division of his empire amongst his generals, Ankara and its environs fell into the share of Antigonus. Apart from the Phrygian period in which the city experienced its largest expansion in ancient times, another important expansion took place under the Greeks of Pontos who came there and developed the city as a trading center for the commerce of goods between the Black Sea ports and Crimea to the north; Assyria, Cyprus, and Lebanon to the south; and Georgia, Armenia and Persia to the east. By that time the city also took its name Áγκυρα Ànkyra (meaning Anchor in Greek) which is still used by the Turks with the slightly modified form of Ankara.
Галатиялық кезең
278 жылы қаладағы орталық Анатолияның қалған бөлігімен бірге кельт тілінде сөйлейтін галаттар Анкараны ең бірінші болып өздерінің негізгі тайпалық орталықтарының біріне, Тектосаж тайпасының штаб-пәтеріне айналдырды. Басқа орталықтар Троцми тайпасы үшін Пессинос, қазіргі Балхисар; және Анкараның шығысында Тольстибоги тайпасы үшін Тавиум болды. Ол кезде қала Анкира деп аталатын. Кельт элементі саны жағынан салыстырмалы түрде аз болған; фригиялық тілде сөйлейтін шаруаларды билеген жауынгерлік аристократия. Алайда ғасырлар бойы Ғалатияда келт тілі әлі де қолданылып келді. IV ғасырдың соңында Галатияның азаматы Киелі Иероним Анкараның маңында айтылатын тілдің Трирдің маңында Рим әлемінің солтүстік-батысында айтылатын тілге өте ұқсас екенін байқаған. Бұл ескі фригий халқы келт басқыншыларының тілін меңгергенін білдіруі мүмкін.
In 278 BC, the city, along with the rest of central Anatolia, was occupied by the Celtic speaking Galatians, who were the first to make Ankara one of their main tribal centres, the headquarters of the Tectosage tribe. Other centres were Pessinos, modern Balhisar, for the Trocmi tribe; and Tavium, to the east of Ankara, for the Tolstibogii tribe. The city was then known as Ancyra. The Celtic element was probably relatively small in numbers; a warrior aristocracy which ruled over Phrygian speaking peasants. However, the Celtic language continued to spoken in Galatia for many centuries. At the end of the 4th century, St. Jerome, a native of Galatia, observed that the language spoken around Ankara was very similar to that being spoken in the northwest of the Roman world near Trier. This may indicate that the older Phrygian population had adopted the language of the Celtic invaders.
Рим дәуірі
Кейіннен қаланы б.з.д. Анкира Римнің Галатия провинциясының астанасы болғандықтан, сауда-саттық үшін аса маңызды қала болып қала берді. Анкара сонымен қатар Август актілерінің ресми жазбасын қамтитын Monumentum Ancyranum (Август және Рим ғибадатханасы) үшін танымал, ол Res Gestae Divi Augusti деп аталады, бұл ғибадатхананың қабырғаларында мәрмәрден ойылған жазу. Анкираның қираған жерлерінде әлі күнге дейін құнды барельефтер, жазулар және басқа да сәулет фрагменттері бар. Август Анкираны Анатолияның орталық бөлігіндегі үш негізгі әкімшілік орталықтың біріне айналдыруды шешті. Қалаға фригийліктер мен келттер - галаттар қоныс тепкен. Анкира тектосаждар деп аталатын тайпаның орталығы болған, әрі Август оны өз империясының басты провинциялық астанасына айналдырған. Галатияның тағы екі тайпалық орталығы - Йозгат маңындағы Тавиум және батыстағы Сиврихисар маңындағы Пессин (Балхисар) - Рим дәуірінде маңызды елді мекендер болып қала берді, бірақ Анкира үлкен мегаполиске айналды. Рим империясының жақсы кезеңінде Анкирада шамамен 200 000 адам өмір сүрді, бұл Рим империясы құлағаннан кейін 20-ғасырдың басына дейін болған жағдайдан әлдеқайда көп. Анкара шайы деп аталатын шағын өзен Рим қаласының ортасымен ағып өтеді. Ол қазір жабылып, бұрылады, бірақ ол Рим, Византия және Осман дәуірлерінде ескі қаланың солтүстік шекарасын құрады. Қазіргі қаланың оңтүстігіндегі биік төбенің шетіндегі Чанкая Рим қаласынан тыс жерде тұрды, бірақ жазғы демалыс орны болған болуы мүмкін. XIX ғасырда кем дегенде бір римдік вилланың немесе үлкен үйдің қалдықтары әлі күнге дейін Чанкая президенттік резиденциясының орналасқан жерінен алыс емес жерде тұрды. Батыс жағынан Рим қаласы Генчлик саябағы мен теміржол вокзалына дейін созылған, ал төбенің оңтүстік жағында қазіргі Хацеттепе университеті орналасқан жерге дейін созылған болуы мүмкін. Осылайша ол қала қандай да бір өлшемдерге сай үлкен қала еді, әрі Римнің Галлия мен Британия қалаларынан әлдеқайда үлкен еді.
The city was subsequently conquered by Augustus in 25 BC and passed under the control of the Roman Empire. Now the capital city of the Roman province of Galatia, Ancyra continued to be a center of great commercial importance. Ankara is also famous for the Monumentum Ancyranum (Temple of Augustus and Rome) which contains the official record of the Acts of Augustus, known as the Res Gestae Divi Augusti, an inscription cut in marble on the walls of this temple. The ruins of Ancyra still furnish today valuable bas reliefs, inscriptions and other architectural fragments. Augustus decided to make Ancyra one of three main administrative centres in central Anatolia. The town was then populated by Phrygians and Celts—the Galatians who spoke a language closely related to Welsh and Gaelic. Ancyra was the center of a tribe known as the Tectosages, and Augustus upgraded it into a major provincial capital for his empire. Two other Galatian tribal centres, Tavium near Yozgat, and Pessinus (Balhisar) to the west, near Sivrihisar, continued to be reasonably important settlements in the Roman period, but it was Ancyra that grew into a grand metropolis. An estimated 200,000 people lived in Ancyra in good times during the Roman Empire, a far greater number than was to be the case after the fall of the Roman Empire until the early 20th century. A small river, the Ankara Çayı, ran through the centre of the Roman town. It has now been covered over and diverted, but it formed the northern boundary of the old town during the Roman, Byzantine and Ottoman periods. Çankaya, the rim of the majestic hill to the south of the present city center, stood well outside the Roman city, but may have been a summer resort. In the 19th century, the remains of at least one Roman villa or large house were still standing not far from where the Çankaya Presidential Residence stands today. To the west, the Roman city extended until the area of the Gençlik Park and Railway Station, while on the southern side of the hill, it may have extended downwards as far as the site presently occupied by Hacettepe University. It was thus a sizeable city by any standards and much larger than the Roman towns of Gaul or Britain.
Готтар мен арабтардың шабуылдары
Анкираның маңыздылығы солтүстіктегі Анатолиядағы солтүстік-оңтүстік және шығыс-батысқа қарай жүретін жолдардың қиылысу нүктесі болғандығымен байланысты. Шығыс жаққа қарай ұлы император жолы Анкара арқылы өтеді. Өкінішке қарай, римдіктерде жоңғарлар үшін де ыңғайлы болған жол желісін тек олар ғана пайдаланбады. III ғасырдың екінші жартысында Анкираға батыстан келген готтар (Кепадокияның жүрегіне дейін құлдарды алып, тонаған) және кейіннен арабтар шабуыл жасады. Шамамен он жыл бойы қала ежелгі әлемнің ең жарқын патшайымы, араб император қызы Зенобияның батыс форпостарының бірі болды. Ол Сирия шөліндегі Пальмирадан келді.
Ancyra's importance rested on the fact was that it was the junction point where the roads in northern Anatolia running north–south and east–west intersected. The great imperial road running east passed through Ankara and a succession of emperors and their armies came this way. Unfortunately they were not the only ones to use the Roman highway network, which was equally convenient for invaders. In the second half of the 3rd century, Ancyra was invaded in rapid succession by the Goths coming from the west (who rode far into the heart of Cappadocia, taking slaves and pillaging) and later by the Arabs. For about a decade, the town was one of the western outposts of one of the most brilliant queens of the ancient world, the Arab empress Zenobia from Palmyra in the Syrian desert, who took advantage of a period of weakness and disorder in the Roman Empire to set up a short lived state of her own.
Рим дәуірі
272 жылы император Аврелианның қол астында қала Рим империясына қайта қосылды. Диоклетиан (284-305) енгізген бірнеше (төртке дейін) императорлар жүйесі тетрархия Анкарадан батысқа қарай Герме мен Дорилеумға (қазіргі Эскишехир) дейінгі жолдарды қайта құру мен салудың маңызды бағдарламасына кіріскен көрінеді. Өзінің гүлдену кезеңінде римдік Анкара үлкен нарық және сауда орталығы болды, сонымен қатар ол ірі әкімшілік астана ретінде қызмет етті, онда жоғары лауазымды адам қаланың преториумынан, үлкен әкімшілік сарайдан немесе кеңседен билік жүргізді. III ғасырда Анкирадағы өмір, басқа да Анатолия қалаларындағы сияқты, қалаға шабуылдар мен тұрақсыздыққа жауап ретінде біраз әскерилендірілген сияқты. Бұл кезеңде, орталық Анатолияның басқа қалалары сияқты, Анкира да христиандыққа айналды.
The town was reincorporated into the Roman Empire under the Emperor Aurelian in 272. The tetrarchy, a system of multiple (up to four) emperors introduced by Diocletian (284 305), seems to have engaged in a substantial programme of rebuilding and of road construction from Ankara westwards to Germe and Dorylaeum (now Eskişehir). In its heyday, Roman Ankara was a large market and trading center but it also functioned as a major administrative capital, where a high official ruled from the city's Praetorium, a large administrative palace or office. During the 3rd century, life in Ancyra, as in other Anatolian towns, seems to have become somewhat militarised in response to the invasions and instability of the town. In this period, like other cities of central Anatolia, Ancyra was also undergoing Christianisation.
Кристиан Анкира
Алғашқы шейіт болғандар, олар туралы аз мәлімет бар, олардың арасында Анкира маңындағы белгісіз Каллиппи ауылының тұрғындары Проклос пен Илариос бар, олар император Траян (98 - 117) кезінде қуғын-сүргінге ұшырады. 280 жылдары біз Анадолияның оңтүстігіндегі жүгері саудагері Филуменнің Анкарада тұтқындалып, шейіт болғаны туралы және Евстафий туралы естідік. Диоклетианның тұсында, басқа римдік қалалардағыдай, мәсіхшілерге қарсы қуғын-сүргіннің ең жоғарғы сатысы болды. 303 жылы Анкира - император Диоклетиан мен оның орынбасары Галерий христиандарға қарсы қуғын-сүргін бастаған қалалардың бірі болды. Анкирада олардың алғашқы нысанасы 38 жастағы қала епископы Климент болды. Клименттің өмірі оның Римге қалай әкелінгені, содан кейін қайтарылып, көптеген тергеулер мен қиындықтарға ұшырауы керектігін сипаттайды. Қасиетті Климент шіркеуінің қалдықтары бүгін Улус ауданындағы Ишиклар көшесінің маңында орналасқан ғимараттан кездеседі. Бұл жердің Клименттің алғашқы жерленген жері болуы әбден мүмкін. Төрт жылдан кейін қала дәрігері Платон мен оның інісі Антиох Галлерийдің заманында да атақты шейіт болды. Анкиралық Теодот та қасиетті ретінде қастерленеді. Алайда қуғын-сүргін сәтсіз болып шықты және 314 жылы Анкира ертедегі шіркеудің маңызды кеңесі орталығы болды; ол қуғын-сүргіннен кейін христиан шіркеуін қайта құру үшін шіркеу саясатын қарастырды, әсіресе қуғын-сүргін кезінде жалған дінге мойынсұнып, оған мойынсұнған 'лапси' христиандарға қатысты. IV ғасырда Кіші Азиядағы Ғалатияның бұрынғы астанасында үш собор өткізілді. Біріншісі, православиелік пленарлық синод, 314 жылы өткізілді, ал оның 25 тәртіптік каноны Күнәнің құпияларын басқарудың алғашқы тарихындағы ең маңызды құжаттардың бірі болып табылады. Олардың тоғызы балалардың татуласуына байланысты, қалғандары неке, шіркеу меншігін иеліктен шығару және т.б. Анкирада Климент заманында пұтқа табынушылық әлсіреп тұрған болса да, ол әлі де басым дін болған болуы мүмкін. 20 жылдан кейін христиан діні мен монотеизм оның орнын басып алды. Анкира тез арада христиандық қалаға айналды, өмірде монахтар мен діни қызметкерлер басым болды және теологиялық даулар болды. Қалалық кеңес немесе сенаттың орнын жергілікті биліктің басты фигурасы епископқа берді. IV ғасырдың ортасында Анкирада Мәсіхтің табиғаты туралы күрделі теологиялық даулар туындады, әрі арийлік ағымның бір түрі осы жерден пайда болған көрінеді. 358 жылғы синод Анкиралық Василий басқарған жартылай арийлік консилиабулум болды. Ол тағы да кейбір ариандық нанымдарды айыптап, бірақ тағы бір ариандық нанымды атап көрсетті: Ұл барлық жағынан Әкеге ұқсас, бірақ мәні жағынан бірдей емес. 362 - 363 жылдары император Юлиан Апастаз Анкирадан өтіп, парсыларға қарсы өрескел жорыққа аттанды. Юлианды "Британ мұхитынан варварлық халықтарға дейін бүкіл әлемнің Иесі" деп сипаттайтын жазуы бар мүсіннің тас негізін әлі күнге дейін Анкара қамалы қабырғаларының ішкі шеңберінің шығыс жағына салынған көрінеді. 362 жылы императордың қалаға сапары құрметіне салынған Юлиан бағанасы әлі күнге дейін тұр. 375 жылы Ариан епископтары Анкирада жиналып, бірнеше епископты, соның ішінде Ниссалық Григорийді де, орнынан түсірді. Қазіргі Анкара, батыста Ангора деп те аталады, Лаодикияның суфраганды, Кіші Азиядағы бұрынғы Рим провинциясы Галатиядағы Рим католиктерінің титулярлық кафедрасы болып қала береді. Епископтар тізімі Гамс, "Серия episc. Уағыздаушы. катет. "; сондай-ақ Фригия Пакатианадағы басқа Анкираның.
Early martyrs, about whom little is known, included Proklos and Hilarios who were natives of the otherwise unknown village of Kallippi, near Ancyra, and suffered repression under the emperor Trajan (98 117). In the 280s AD we hear of Philumenos, a Christian corn merchant from southern Anatolia, being captured and martyred in Ankara, and Eustathius. Like in other Roman towns, the reign of Diocletian marked the culmination point of repression against Christians. In 303, Ancyra was one of the towns where the co Emperors Diocletian and his deputy Galerius launched their anti Christian persecution. In Ancyra, their first target was the 38 year old Bishop of the town, whose name was Clement. Clement's life describes how he was taken to Rome, then sent back, and forced to undergo many interrogations and hardship before he, and his brother, and various companions were put to death. The remains of the church of St. Clement can be found today in a building just off Işıklar Caddesi in the Ulus district. Quite possibly this marks the site where Clement was originally buried. Four years later, a doctor of the town named Plato and his brother Antiochus also became celebrated martyrs under Galerius. Theodotus of Ancyra is also venerated as a saint. However, the persecution proved unsuccessful and in 314 Ancyra was the center of an important council of the early church; which considered ecclesiastical policy for the reconstruction of the Christian church after the persecutions, and in particular the treatment of 'lapsi'—Christians who had given in and conformed to paganism during these persecutions. Three councils were held in the former capital of Galatia in Asia Minor, during the 4th century. The first, an orthodox plenary synod, was held in 314, and its 25 disciplinary canons constitute one of the most important documents in the early history of the administration of the Sacrament of Penance. Nine of them deal with conditions for the reconciliation of the lapsi; the others, with marriage, alienations of church property, etc. Though paganism was probably tottering in Ancyra in Clement's day, it may still have been the majority religion. Twenty years later, Christianity and monotheism had taken its place. Ancyra quickly turned into a Christian city, with a life dominated by monks and priests and theological disputes. The town council or senate gave way to the bishop as the main local figurehead. During the middle of the 4th century, Ancyra was involved in the complex theological disputes over the nature of Christ, and a form of Arianism seems to have originated there. The synod of 358 was a Semi Arian conciliabulum, presided over by Basil of Ancyra. It condemned some more Arian beliefs but set forth another Arian belief that the Son was in all things similar to the Father, but not identical in substance. In 362–363, the Emperor Julian the Apostate passed through Ancyra on his way to an ill fated campaign against the Persians, and according to Christian sources, engaged in a persecution of various holy men. The stone base for a statue, with an inscription describing Julian as "Lord of the whole world from the British Ocean to the barbarian nations", can still be seen, built into the eastern side of the inner circuit of the walls of Ankara Castle. The Column of Julian which was erected in honor of the emperor's visit to the city in 362 still stands today. In 375, Arian bishops met at Ancyra and deposed several bishops, among them St. Gregory of Nyssa. The modern Ankara, also known in the West as Angora, remains a Roman Catholic titular see in the former Roman province of Galatia in Asia Minor, suffragan of Laodicea. Its episcopal list is given in Gams, "Series episc. Eccl. cath. "; also that of another Ancyra in Phrygia Pacatiana.
Византия дәуірі
IV ғасырдың соңында Анкира императорлық демалыс орнына айналды. Константинополь Шығыс Рим астанасы болғаннан кейін, 4 және 5 ғасырлардағы императорлар Босфордағы ылғалды жазғы ауа райынан Анкираның құрғақ таулы атмосферасына кетіп қалады. Теодосий II (408 450) жазғы уақытта Анкирада сотын ұстады. Анкирада шығарылған заңдар олардың сол жерде болған уақытын растайды. Қаланың әскери және логистикалық маңызы Византияның ұзақ билігіне дейін сақталды. Анкира VI ғасырдан кейін бірнеше араб әскерлерінің қолына түскенімен, ол Византия империясының маңызды жол қиылысы полисі болып қала берді.
In the later 4th century Ancyra became something of an imperial holiday resort. After Constantinople became the East Roman capital, emperors in the 4th and 5th centuries would retire from the humid summer weather on the Bosphorus to the drier mountain atmosphere of Ancyra. Theodosius II (408 450) kept his court in Ancyra in the summers. Laws issued in Ancyra testify to the time they spent there. The city's military as well as logistical significance lasted well into the long Byzantine reign. Although Ancyra fell into the hands of several Arab armies numerous times after the 6th century, it remained an important crossroads polis within the Byzantine Empire until the late 12th century.
Сәлжұқ және Осман дәуірі
1071 жылы Селжұқ сұлтаны Алпарслан Манзикерт шайқасында (Малазгирт) жеңіске жетіп, түріктерге Анатолияның қақпаларын ашты. Содан кейін ол 1073 жылы әскери көлік пен табиғи ресурстар үшін маңызды орын болған Анкараны өз аумағына қосып алды. 1101 жылғы крест жорығында крестшілер оны қайтадан басып алды және 13 ғасырға дейін Византия билігі астында болды. Осман империясының екінші биі Орхан I 1356 жылы қаланы басып алды. Түркілердің тағы бір билеушісі Тимур 1402 жылы Анкара шайқасында османдықтарды жеңіп, қаланы басып алды, бірақ 1403 жылы Анкара қайтадан Османдықтардың бақылауында болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Осман империясы жеңілгеннен кейін Осман империясының астанасы Константинополді одақтастар басып алды. Түрік ұлтшыл қозғалысы 1920 жылы Анкарада өзінің штаб-пәтерін құрды (Түрік тәуелсіздік соғысын қараңыз). Тәуелсіздік соғысында жеңіске жеткеннен кейін түрік ұлтшылдары 1923 жылы 29 қазанда Осман империясын жойды. Бірнеше күн бұрын, 1923 жылдың 13 қазанында Анкара Константинопольді алмастырып, жаңа Түркия Республикасының астанасы болды.
In 1071, the Seljuk Sultan Alparslan opened the gates of Anatolia for the Turks with his victory at the Battle of Manzikert (Malazgirt). He then annexed Ankara, an important location for military transportation and natural resources, to his territory in 1073. It was retaken by the crusaders in the Crusade of 1101 and remained under Byzantine rule until the 13th century. Orhan I, second Bey of the Ottoman Empire, captured the city in 1356. Another Turkic ruler, Timur, defeated the Ottomans at the Battle of Ankara in 1402 and captured the city, but in 1403 Ankara was again under Ottoman control. Following the Ottoman defeat during World War I, the Ottoman capital Constantinople was occupied by the Allies. The Turkish nationalist movement, under Kemal Atatürk, established its headquarters in Ankara in 1920 (see Turkish War of Independence). After the War of Independence was won, the Turkish nationalists abolished the Ottoman Empire on October 29, 1923. A few days earlier, on October 13, 1923, Ankara had replaced Constantinople as its capital, and it became the capital city of the new Republic of Turkey.
Анкара мен Түркия Республикасы
Анкара жаңадан құрылған Түркия Республикасының астанасы болғаннан кейін жаңа даму қаланы Улус деп аталатын ескі бөлімге және Йенишехир деп аталатын жаңа бөлімге бөлді. Ежелгі бөлмеде Рим, Византия және Осман империясының тарихын бейнелейтін көне ғимараттар мен тар, бұрылысты көшелер бар. Жаңа ауданның орталығы Кизилай болып, онда қазіргі заманғы қаланың көрінісі бар: кең көшелер, қонақ үйлер, театрлар, сауда орталықтары және биік ғимараттар. Жаңа бөлімде мемлекеттік мекемелер мен шетелдік елшіліктер де орналасқан. Анкара - әлемдегі ең көне астаналардың бірі, Лондон, Париж немесе Мадрид сияқты қалалардан әлдеқайда ұзақ уақыт бойы астана болмаса да, ірі қалалық орталық болған; тіпті Стамбул. 324 жылы қазіргі Стамбул, сол кездегі Византияның римдік провинциялық қаласы, Рим империясының жаңа астанасы ретінде дайындалған кезде Анкара маңызды әкімшілік орталық болды, қазіргі Түркияның солтүстік жартысының көпшілігі сол жерден басқарылды.
After Ankara became the capital of the newly founded Republic of Turkey, new development divided the city into an old section, called Ulus, and a new section, called Yenişehir. Ancient buildings reflecting Roman, Byzantine, and Ottoman history and narrow winding streets mark the old section. The new section, now centered around Kızılay, has the trappings of a more modern city: wide streets, hotels, theaters, shopping malls, and high rises. Government offices and foreign embassies are also located in the new section. Ankara is one of the world's oldest capital cities, having been a major urban center, though not a capital, for far longer than cities like London, Paris or Madrid; even Istanbul. When present Istanbul, then the Roman provincial town of Byzantium, was being groomed as a new capital for the Roman Empire in 324, Ankara was already an important administrative center from which most of the northern half of what is now Turkey was run.