Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші Мэри Грегори (1856 - 24 мамыр 1908 ж.) - Массачусетс штатының Кейп Код қаласындағы Бостон және Сэндвич әйнек компаниясында шыны бұйымдарды безендіруімен танымал болған американдық суретші. Грегори 1880 жылдан 1884 жылға дейін Бостон мен Сандвичте жұмыс істеді. Грегори B&SGC-де болған жылдары пейзаж сахналарын шамдар мен плакаттармен суретке түсірді. 1920 жылдан бері мұндай сурет "Мэри Грегори" деп аталады. Шыны, әрине, Богемиядан, Англиядан немесе Италиядан келген. Осыған қарамастан, көптеген шыны өнерінің құмаршылары Мэри Грегори сияқты туындыларға сілтеме жасауды жалғастырады.
American artist
Mary Gregory (1856 – May 24, 1908) was an American artist known for her decoration of glass products at the Boston and Sandwich Glass Company in Cape Cod, Massachusetts. Gregory worked for Boston and Sandwich from 1880 to 1884. Gregory painted lamps and plaques of landscape scenes during her years at B&SGC. and such artwork has been referred to as Mary Gregory since the 1920s. The glass most likely came from Bohemia, England, or Italy. Despite this, many glass art enthusiasts continue to refer to such pieces as Mary Gregory.
"Мэри Грегори" стилі
Мэри Грегори стиліне тән шыны бұйымдар Бостон мен Сэндвич шыны зауытында 1880 жылдан 1884 жылға дейін жұмыс істегеннен кейін де жалғасты. Анжела М. Боуи The Glass Encyclopedia-да Мэри Грегори шынысының ерекшеліктерін былай деп сипаттады: "Баланың ашық жерде, әсіресе, бауырсақ ауларымен, көпіршіктермен, балық аулау таяқтарымен немесе арқанмен ойнаған бейнесі. Ағаштар мен жапырақтарында әдеттегі "қосқынды" стиль бар, фигуралар пропорциялары бойынша ерекше ескірген, ал эмаль шыныға атып тасталады ". Пенсильвания штатының Грейпвилл қаласындағы Вестморленд әйнек компаниясы 1920 жылдары әйнек бұйымдарын Мэри Грегори ретінде сата бастады. Олар Виктория дәуіріндегі балалардың суреттерін жасап, оны Мэри Грегори стилімен жасаған дейді. Вестморленд суретшілері ақ херубимдердің силуэттерін қара сүтпен жасалған шыны табақтар, вазалар, шыны қораптар, жүрек пішінді тақталар және т.б. 1970 жылдары олар бұл көріністерді "Көк тұман" деп аталатын бос орындарға суретке түсірді. Бұл жартылай мөлдір емес шыны, оған көк түсті бояумен. Мэри Грегоридің көптеген шығармалары Кранберри табақтары, тостаған, шыны, т.б. түрінде кездеседі.
Glassware in the style of Mary Gregory continued after her tenure at the Boston and Sandwich glass factory from 1880 to 1884. Angela M. Bowey in The Glass Encyclopedia describes the distinguishing features of Mary Gregory glass as "stylised white enamel painting usually of a child in an outdoor setting, playing with such things as butterfly nets, bubbles, fishing rods, or hoops. The trees and foliage often have a typical "feathered" style, the figure is oddly old fashioned in its proportions, and the enamel is fired onto the glass." The Westmoreland Glass Company of Grapeville, Pennsylvania began marketing their glasswork as Mary Gregory in the 1920s. They would create glass paintings of Victorian Era children in profile, and say it was done in the style of Mary Gregory. Westmoreland artists painted the cherubic white silhouettes on black milk glass plates, vases, glass boxes, heart shaped plates, et cetera. In the 1970s, they also painted these scenes on blanks that they called Blue Mist – a semi opaque glass with a baby blue tint to it. Many pieces of Mary Gregory's work also show up as Cranberry plates, goblets, glasses, etc.
Техника
Грегори, оның әпкесі және басқа да үйреткен адамдары бояу қоспасы ретінде балқытылған шынымен ақ бояуды қолданған. Бояуларды шыныға байлау үшін олар оны қолданғаннан кейін отқа төкті. Ол осылай суретпен біріктіріліп, әйнектің бір бөлігіне айналды. Осыған ұқсас көркем туындыларды сөзбе-сөз ондаған шыны үйлер жасаған, ал кейбіреулері, мысалы, Фентон, бүгінгі күнге дейін жалғасуда.
Gregory, her sister, and possibly others she had trained, used a white enamel paint with ground glass as a paint mixture. To bind the paint to the glass, they fired it after application. It was fused with the piece in this manner so the painting became part of the glass. Similar artwork was made by literally dozens of glass houses, and some, such as Fenton, continue to this day.