Кіріспе

Жан-Поль Сартрдың 1936 жылғы "Эгоның асылшылдығы" кітабы - философ Жан-Поль Сартрдың 1934 жылы жазған және 1936 жылы жарық көрген философиялық және феноменологиялық очергі. Эсседе Сартрдың дәстүрлі феноменологиялық ойлаудан және әсіресе философ Эдмунд Гуссерлдің ойлау мектебінен (феноменология) өзінен ауысуы көрінеді. Бұл ауысу 1939 жылдан бастап Сартрдың әскери қызметінен кейін айқын көрінеді, онда біз әлемде болу туралы анағұрлым жанашырлық көзқарасты байқаймыз, бұл тақырып оның 1943 жылғы "Бұл және ешнәрсе" еңбегінде әлдеқайда егжей-тегжейлі қарастырылған. Бұл эссе Сартрдың феноменология мен онтологияны зерттеуі мен будандастыруын бастайды. Эссе негізі бірден Хюссерлдің "мақсатты объектілер" (көрініп тұрғандай) сипаттамасын өздерінің құқығында сипатталғандығын бағалау, сонымен қатар эгоны "дүниеде" және материалдық емес санада байқау. Сартр үшін эгоны сананың объектісі ретінде сипаттау әлдеқайда дұрыс болды.

Басылым тарихы

"Эссе [ ] - Сартрдың алғашқы шығармасы. Шын мәнінде, оған дейінгі екі басылымды қатаң мағынада философиялық зерттеулер деп қарастыруға болмайды. Ол Берлиндегі Француз институтында Гуссерл туралы зерттеуден пайда болды және алғаш рет 1936-1937 жылдары "Философиялық зерттеулер" журналында жарық көрді. 1957 жылы Форрест Уильямс пен Роберт Киркпатриктің ағылшынша аудармасы жарық көрді. Librairie Philosophique J. Vrin бұл эсседі 1966 жылы француз тілінде кітап түрінде шығарды. Сартр үшін, осыған байланысты, эгоның конституциясы "жағдайлар мен әрекеттер [біз айтып отырған бұл мақсатты объектілер] оны қолдайды". Яғни, заттардың материалдық болуы өз кезегінде оларды қарастыратын объектінің онтологиясын дәлелдейді. Мендік - бұл ойлануға болатын нәрсесіз ештеңе емес, ол өзіне және өзінің болмысына байланысты. Сонымен қатар, Сартр үшін сананың икемділігі - ол болмаған кезде бір нәрсені ойлау қабілеті, бұл оның ойлану идеясы үшін ерекше.

Қорытынды

Оның тұжырымында, адамдар бір нәрсе туралы ойлана алса да, біз басқаның 'интуитивті қорқынышын' ойлана алмаймыз. Бұл Сартрдың өз іс-әрекетімізге жауапты екенімізді, сондай-ақ басқа бір сананың санасына ұқсайтынымызды, бірақ олардың санасына ұқсай алмайтынымызды, біздің санамызға ұқсайтынын түсіну туралы уайымдауымызды білдіреді. Осылайша біз өзімізді өзімізге жарату үшін ғана сотталғанбыз, өйткені біз өз санамызбен күресудеміз, сондықтан біз әлемді жасамаймыз, біз әлемдегі заттармыз.

Руханилық

Экхарт Толле "Қазіргі күшінің күші" атты еңбегінде бірінші рет эгоны зерттеді, онда ол формалық сәйкестік пен мәндік сәйкестікті қатар қойды. Ол формалық сәйкестікті эгомен теңестірді, оны "ақылмен санасыз сәйкестендіру арқылы құрылған жалған өзіндік" деп анықтады. ":18 Ол, екінші жағынан, болмыстың болмысын "сенің шынайы табиғатың" деп сипаттады,:22 Ол өзінің негізгі тезисі үшін Сартрды шақырды: [Сартр] Декарттың "Мен ойлаймын, сондықтан мен бармын" деген сөзін өте терең қарады және кенеттен, өз сөздерімен, Менмін деп айтатын сана - бұл ойлаған сана емес. "23 "Адамның эгосы (оның ішінде "мен" және "мен" де бар) бастапқы сананы ойлану объектісі етіп жасамайынша пайда болмайды. Сондықтан, "Мен" деген сана болмайды, тек "Мен" деген сана болады. ":x Толль терминологиясын қолдану арқылы формалық сәйкестік (эго) - бұл түпкілікті субъект болып табылатын мәндік сәйкестіктің (білімділіктің) объектісі.