Кіріспе
Шымкенттік шұбар (Microtus canicaudus) - шұбар тұқымдасына жататын кеміргіш. Бұл жануарлар олардың орташа өлшемді түріне жатады. Алғаш рет 1895 жылы жиналған, ол Уилламет аңғарының эндемигі, Орегон, және Кларк округі, Вашингтон, Солтүстік Американың Тынық мұхитының солтүстік-батысы аймағында. Тарихи тұрғыдан алғанда, олар аңғардың далалық аймақтарында кездесті және осы аумақтардың көпшілігі ауыл шаруашылығы мақсатында қайта өңделгенімен, бұл жануарлар әлі де кең таралған. Белгісіз себептермен кез келген аймақта құс тұқымдасының тығыздығы мезгіл-мезгілден және жыл сайын айтарлықтай өзгеруі мүмкін. Оларды соғалар, қасқырлар, ет жейтін сүтқоректілер, ал олардың паразиттері - бүркіттер мен құйрықтар. Бұл құсқұстар ұялар мен күрделі туннельдер желілерін жасайды, кейде олар басқа ұяшықтармен бөліседі. Табиғи өмір сүруі туралы біліміміз аз, өйткені олар тұзаққа түсіп кетпейді.
The gray tailed vole (Microtus canicaudus) also known as the gray tailed meadow vole or gray tailed meadow mouse, is a rodent in the genus Microtus (small eared "meadow voles") of the family Cricetidae. Voles are small mammals, and this species lies roughly in the middle of their size range. First collected in 1895, it is endemic to the Willamette Valley, Oregon, and Clark County, Washington, in the Pacific Northwest region of North America. Historically, they were found in the prairie areas of the Valley and, though many of these areas have been converted for agricultural purposes, these animals remain common. For reasons that remain unclear, vole population densities in any area may fluctuate widely from season to season and year to year. They are preyed upon by owls, hawks, and carnivorous mammals, and their parasites include fleas and ticks. These voles build burrows and complex tunnel networks, which they sometimes share with other burrowing animals. Relatively little is known about their behavior in the wild, because they are elusive and unlikely to enter traps.
Таксономия
Ғалымдар сұр құйрықты құсқұртты Microtus canicaudus деп атайды. Микротус жалпы атауы ежелгі грек тіліндегі μικρός (кіші) және ος (құлақ) сөзінен шыққан. Каникауд түрінің атауы латын тіліндегі canens (сұр) және cauda (құйрық) сөздерінің бірі. Қасқыр құйрықты құсқұйрықты алғаш рет 1897 жылы Геррит С. Миллер Вашингтон биологиялық қоғамының іс қағаздарында сипаттады. 1895 жылы 1 желтоқсанда Б. Бретхертон Орегон штатының Маккой қаласында жинаған. Миллер алғашқы зерттеуде типтік үлгі мен тағы он бір үлгіге қатысты. Оның коллекциясынан екі дананы Бивертоннан алған. Маккойдан жиналған қалған үлгілер К. Харт Мерриамның басшылығымен АҚШ Ұлттық музейінің биологиялық зерттеуінің бір бөлігі болды. Сұр құйрықты құсқұйрық - монотиптік, бірақ Колумбия өзенінің екі жағында алынған үлгілер арасында кейбір айырмашылықтар бар. Бұл тау құсқұйрығы (Microtus montanus) немесе Таунсенд құсқұйрығы (M. townsendii) туысы болып көрінеді. Ол 1951 жылы Холл мен Келсонмен тау құсқынының географиялық расасы немесе түршігі ретінде жіктелді, бірақ зертханалық талдаулар, соның ішінде электрофорез және кариотиптік бағалаулар кейіннен олардың екі бөлек түр екенін растады. Тау құсқұйрығы мен сұр құсқұйрықтың кариотиптері гомология жағынан 6 автосомалық 22 тармақтың 6-сында бір-біріне ұқсамайды. Х хромосомалары мен автосомалары арасында гетерохроматиннің мөлшері мен таралуы да әртүрлі. Екі түрдің де аллопатриялық ерекшеліктері бар, бірақ олар бір-бірімен жалғаспайды.
Сипаттама
Сұр құйрықты құс - бұл жалпы құс үшін өлшем диапазонының ортасында орналасқан кішкентай сүтқоректі. Арқасындағы жүн сарғыш қоңыр немесе сарғыш сұр түсті. Олардың құйрығы қысқа, жоғары жағынан қара немесе қоңыр, төменгі жағынан сұр түсті. Жас балапандардың терісі сұр, ал артқы жағы қараңғы, "сары" түске ие. Жас балапандардың аяқтары қараңғы, құйрығы сұр, қара жолақпен. Олар тау құсқұсына ұқсас, бірақ түбі сарғыш және құйрығы сұр. Жалпы ұзындығы өлшенген үлгі үлгісі. Құйрық омыртқалары мен артқы аяқ өлшенді. Аяқ өлшемі мен құлақтары Әр жағында жоғарғы және төменгі қисайғыш және үш жоғарғы және төменгі молярлар бар, барлығы 16 тіс. Сұр құйрықты құсқұйрықтар Таунсенд құсқұйрығымен (M. townsendii) симпатриялық, олармен көптеген ұқсастықтар бар. Олар сыртқы келбеті бойынша ажыратылады, өйткені Таунсендтің құсқұйрығы қараңғы түске, ұзын құйрыққа және қатты ауыз қуысының құрылысындағы айырмашылықтарға ие. Сұр құйрықты және таулық құсқұстар қатты ауыз құрылысының кейбір аспектілерінде, әсіресе қисайған бұрыштарында да ерекшеленеді. Қаңқа құйрықты құсқұйрық (Microtus oregoni) да өз географиялық кеңістігін бөліседі. Қасқыр құйрықты құсқұрттың дене бітімі мықтырақ, көздері үлкен және жоғарғы тіс тістерінде кейбір айырмашылықтар бар.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Сұр құйрықты құсқұйрық Орегон штатының Уилламет аңғарында және Вашингтон штатының Кларк округіне тән. Орегондағы оның ауқымы солтүстіктегі Скаппуз мен Грешемнен Уилламет алқабы арқылы Юджиннің айналасына дейін созылады. Каскад тауларының шығысында тіршілік ететін түрлер туралы мәліметтер күмән тудырады. Көк құйрықты құсшаңдар ауыл шаруашылығы аймақтарында таралған: олар жайылымдарда, шөп егіс алқаптарында, астық егіс алқаптарында және бұзылған мекендерде кездеседі. Бұрын олар аңғардың шөпті далаларында өмір сүрген. Бұл далаларды жыл сайын америкалықтар өртеп жіберген, бұл құсқұрттардың популяциясына әсер еткенін білмейтін. Вернон Орландо Бейли Уилламет алқабын Өткінші аймақтың ылғалды бөлігінің бөлігі ретінде сипаттайды. Жыл сайын жауын-шашын көптеп қыста түседі. Өзендік айналадағы төбелерге қарағанда жылырақ және құрғақ, ормандылығы аз және ауыл шаруашылығына қолайлы. 1901 жылы зоолог Эдмунд Хеллер Маккойға барып, онда сұр құйрықты құсқұрттың үлгі үлгісі жиналған болатын. Оның саяхат туралы баяндамасын Даниэль Жиро Эллиот, атап айтқанда, сұр құйрықты құс мекендейтін жерді атап өтті. Хеллер МакКойдың айналасындағы аймақты "Бивертонмен бірдей ел ретінде сипаттады, бірақ көбірек деңгейлі және орманды. Жағалауға 15 шақырымдай қашықтықта. Кей жерлерде Дуглас шыршасының ормандары бар, бірақ жері негізінен ашық және шөпті. Ақ дуалы және бірнеше сары қарағай да кездеседі, және аймақ мен Beaverton қарағанда ауысу болды деп бағалайды тиіс. " Ол Бивертонды былай деп сипаттады: "төмен және дөңгелек, бірақ қалаға жақын маңдағы төбелер мүлдем жоқ. Ағаштан жасалған жер жасыл қарағай (Pinus jeffreyi), Дуглас шыршасы (Pseudotsuga taxifolia), ақ дуб (Quercus zarryana) және т.б. орманмен жабылған. Топырақ негізінен қара саздан тұрады, тек биік жерлері көбінесе саздан тұрады. Бұл аймақ, айқын түрде, сары қарағай мен ақ еменнің болуынан көрінетіндей, өсімдіктер сипаты бойынша ауыспалы". Өтпелі аймақты сұр құйрықты құйрықты құйрықпен бөлісетін сүтқоректілерге мыналар жатады: Рузвельт бұғысы, Колумбиялық қара құйрықты бұғы, Колумбиялық ақ құйрықты бұғы, Вашингтон қоян, щетка қоян, күміс сұр саян, Дуглас саян, Таунсендтің шұбарқұйрығы, Дугластың жер саян, Орегонның ұшқыр саян, қараңғы ағаш тышқан, қызыл бұғы тышқан, Калифорнияның қызыл арқалы тышқан, қызыл ағаш құйрығы, ақ аяқты фенакомы, Таунсендтің, Орегонның жырқылаушы тышқан, тау бобрасы (Aplodontia rufa), салушы тышқандар, соның ішінде Запупс принсі және Запусс тратус, Камастың қалталы құйрығы, Мазама қалталы құйрығы және солтүстік-батыстағы жағалаулық мысық (Lynx rufus fasciatus). Аудандағы құстарға: саздық, Орегондық, жолақты құлан, Калифорниялық пигмей өгіз, Харристің шыршасы, солтүстік шыршасы, Льюис шыршасы, Вокс жылдамдығы, Стеллердің жарғағы, Таунсендтің шыршасы, батыс қысқы шыршасы, Калифорниялық көбелек, Орегондық шымтезек, қасқырлы шымтезек, шыршалы, батыс алтын тәжді патша және қара баслы шымтезек жатады.
Мінез-құлық
Қаңқа құйрықты құсқарлар - бұршақ қазған кеміргіштер. Олар жер бетінде, ағаш астында, тастап кеткен жабдықтар мен басқа да ауыл шаруашылығы қалдықтарының астында ұя салады. Олар Кама кестесіндей торлар желісін пайдаланады. Бұл туннельдер олардың кеңістігінде жиі кездесетін ылғал кезінде баспана беру үшін салынған. Құрлар суға толғанда, құрғақ жерлерге жүзіп барады. Егер желілер толығымен суға батып кетсе, олар биік жерлерге қарай жүреді. Су басуы мүмкін аймақтарда құрғақ қоршау бағаналарына жиналған 20-30 құс табылған. Олар жақындағанда, жақын маңдағы қауіпсіз жерге жүзіп барады. Туннельдер қиылысатын жерлерде, олар кейде ұзындықпен кеңдікпен тереңдікпен орталықтарды құрады. Жабайы аңдарды тірідей ұстау қиын, өйткені олар айналадағы тұзақтарға кіруі мүмкін емес. Ең тиімді тұзақтар жиі қолданылатын ұшып-қону жолақтарымен жабық орналасады, сондықтан құстар тікелей соларға түседі. Құс туралы білгенімізді көбінесе оларды тұтқында бақылап білгенімізден білеміз.
Экология
+ Сұр құйрықты құсқұстардың өсуі мен дамуыЕркекЕркекЖанасыЖан (жума) СалмағыҰзындығыҰзындығы16. 0 г (0. 21 унция) 68, 7 мм (2. 70 дюйм) 5,5 г (0. 19 унция) 66 мм (2. 6 дюйм) 211 г (0. 39 унция) 97, 5 мм (3. 84 дюйм) 10, 3 г (0. 36 унция) 92, 2 мм (3. 63 унция) 316, 5 г (0. 58 унция) 117 мм (4. 6 инция) 15, 2 г (0. 54 унция) 114, 8 мм (4. 52 унция) 421, 0 г (0. 74 унция) 129, 5 мм (5. 10 унция) 19, 3 г (0. 68 унция) 24 мм (0. 94 унция) 524, 6 г (0. 87 унция) 136, 9 мм (5. 39 унция) 21,3 г (0. 75 г) 129, 1 (5. 62 унция) 1 (0. 92 унция) 140, 9 мм (5. 552 унция) 2,2 г (0. 782 унция) 132, 2 мм (0. 82 унция) репродуктивті әдеттерге негізделген құсқұстардың ұрықтығы туралы (5. 82, 82 унция) 5. 822, 3 мм (0. 8 унция) Тұтқында әйел құс 18 күндік, салмағы тек қана көбейе алады. Бұл жас аналықтардың ұрығы үлкен ұрық, кіші салмақты жаңа туған нәрестелер және жаңа туған нәрестелердің өмір сүру деңгейінің төмендеуіне әкеледі. Жүктілік мерзімі 21-23 күн. Жаңа туған нәрестелердің салмағы шамамен 4,5 кг. Қалың құйрықты құс қаншалықты жиі көбейеді, белгісіз. Көбею жыл бойы жүреді. Қасқыр құйрықты құс туыстарын таныстығына қарай таниды. Зертханада бір-бірімен таныс сұр құйрықты құстар бейтаныс құстарға қарағанда аз ұрық шығарады. Туыс туысқан құс жұптасқанда, туыс емес адамдардан гөрі, құс ұлдары аз өмір сүреді. Табиғи өмір сүретін сұр құйрықты құсқұрттың негізгі азығы - шөп, кловер, жабайы пияз және жалған көкпар. Жарияланған мәлімдемелерде құсқұрттардың барлық нәрсені жейтіндігі туралы анықтама немесе дәлел жоқ. Қазір сұр құйрықты құсқұйрықтардың таралуы туралы айтылса да, Бейли олардың өте сирек кездесетінін және аз ғана үлгілері бар екенін айтты. Ол сондай-ақ олардың Каскадтардың шығысында болғанын мәлімдеді, бірақ кейінгі билік оны жоққа шығарды. Олардың халық тығыздығы жыл бойы айтарлықтай өзгеріп отырады. Бұл жерде халық тығыздығын есептеу үшін көп дерек жоқ, бірақ бақылаудағы зерттеулер бойынша бір айлық шамасы 600-ге жуық жануар бар.
Information about the reproductive habits of gray tailed voles is based on studies of captive animals. In captivity, female voles as young as 18 days, weighing only are capable of reproducing. Litters produced by these younger females result in larger litters, newborns of smaller mass, and lower rates of newborn survival. The gestation period is 21–23 days. The newborns weigh around The average litter size is around 4.5. It is uncertain how frequently gray tailed voles breed. Breeding likely occurs year round. Gray tailed voles recognize relatives based on familiarity. Under laboratory conditions, gray tailed voles familiar with one another produced fewer litters than unfamiliar ones. Pairings of related voles resulted in lower pup survival than did pairings of unrelated individuals. Common foods of the gray tailed vole in the wild are thought to be grasses, clover, wild onion, and false dandelion. Published claims that the voles are omnivorous lack references or evidence. Although gray tailed voles are now described as common, Bailey reported them to be so scarce that few specimens were available. He also claimed that they were present east of the Cascades, but subsequent authorities have refuted this. Their population density fluctuates widely during the year. There is not much data available to calculate population density in the field, but studies in more controlled settings yield estimates of around 600 animals per .
Адамдармен қарым-қатынас
Сей құйрықты құсқұйрықтар зертханалық зерттеулерде қолданылған. Олар Вилламет аңғарының топырағында жетіспейтін селен сияқты минералдық жетіспеушіліктің әсерін зерттеу үшін пайдаланылды. Олар сондай-ақ мал азығының түрлендіруі, соның ішінде азықты ферментациялау арқылы алдын ала өңдеу, азықтағы дәндерді өсіру және ластанған азықтан радиоактивті изотоптарды тазалау бойынша зерттеулерде пайдаланылды. Қалың құйрықты құс өз аумағында өте көп болады, сондықтан адамдар оларды бақылауға шаралар қабылдауы мүмкін. Оларды тұтқындау қиын.
Қорғау мәртебесі
IUCN (Халықаралық табиғат қорғау одағы) көкқұйрықты құсқұйрықты "ең аз алаңдаушылық туғызатын" деп санаған. Бұл жалпыға ортақ түрге ешқандай қауіп төндірілмеген. Оның таралу аймағы шектеулі (20000 км2-ден аз), ол ауыл шаруашылығы ортасында өркендейді, сондықтан мұндай мақсаттар үшін жерді қайта өңдеу проблемалық емес. Бұл түрді NatureServe қауіпсіз деп санаған.