Кіріспе
Papunya Tula Artists Pty Ltd ретінде тіркелген, 1972 жылы Солтүстік Территорияның Папуния қаласында құрылған, Австралияның Батыс шөліне жататын аборигендер иелік ететін және басқаратын суретшілер кооперативі. Топ өзінің инновациялық жұмысымен танымал. Қазіргі аборигендік өнерді әлем назарына тартуға ат салысқан, оның суретшілері көптеген басқа австралиялық абориген суретшілері мен стильдеріне әсер етті. Компания бүгінде Алис-Спрингсте жұмыс істейді және оның суретшілері үлкен аумақтан, Батыс Австралияға дейін, Алис-Спрингстен батысқа қарай таралған.
Papunya Tula, registered as Papunya Tula Artists Pty Ltd, is an artist cooperative formed in 1972 in Papunya, Northern Territory, owned and operated by Aboriginal people from the Western Desert of Australia. The group is known for its innovative work with the Western Desert Art Movement, popularly referred to as "dot painting". Credited with bringing contemporary Aboriginal art to world attention, its artists inspired many other Australian Aboriginal artists and styles. The company operates today out of Alice Springs and its artists are drawn from a large area, extending into Western Australia, west of Alice Springs.
Өмірбаян
1960 жылдардың аяғында Австралия үкіметі Батыс Шөл аймағында тұратын бірнеше топты Солтүстік Территориядағы Алис Спрингс қаласының солтүстік-батысына, Папунияға көшірді. Бұл жер аударылған топтар негізінен Пинтупи, Луритья, Вальпири, Арренте және Анматиерре халықтары болды. 1971 жылы жергілікті мектеп мұғалімі Джеффри Бардон балаларды дене мен құммен рәсімдік өнердің дәстүрлі стилін қолдана отырып, қабырғаға сурет салуға шақырды. Бұл сурет салу стилі рухани мақсаттар үшін қолданылған, сондықтан оны қолданудың қатаң протоколдары болды. Көптеген символдар жеке тотемдер мен армандарды бейнелейді, ал басқалары жалпы арман уақытының жаратылу оқиғаларын бейнелейді. Кейбір ақсақалдар балалардың не істеп жатқанын көргенде, бұл тақырыптың ересектерге көбірек сәйкес келетінін сезінді. Олар "Айранның арманы" атты фресканы салуға кірісті. Дәстүр бойынша, Папуния - әндер ағып жатқан Бал құмырсқасы армандарының орталығы. Папунияның австралиялық австралиялық әкімшілері кейінірек қабырға суреттерін бояды, оны куратор Джудит Райан "мәдени вандализм актісі" деп атады, ол "мектеп аборигендікке айналды, ал өнерге енді берік және батыл халықтың символы ретінде биік тұрып, батыл болуға рұқсат берілмеді" деп атап өтті. Көрініп тұрған кезде, қабырғалық кескіндеме өте ықпалды болып шықты, басқа еркектерді өздерінің Джукурпаларының (Ата-бабаларының әңгімелері) кішіреюіне әкелді, кез-келген қол жетімді бетке, соның ішінде ескі масонның бөлшектері, автомобиль капоттары, қалайы банкалар және от қораптары. Бұл көркемдік белсенділіктің жарылуы қазіргі заманғы жергілікті австралиялық өнердің бастауы деп саналады. Алғашында тек қана австралиялық аборигендер құрамында 1972 жылы құрылған. Олар тула атауын Папуния маңындағы балшықты құмырсқалар мекендейтін жердің атымен атаған. Бірнеше әйел, атап айтқанда Панси Напангарди, 1980-ші жылдардың соңында компания үшін сурет салуды бастады. 1994 жылы ғана әйелдер жалпы қатысуға кірісті. Коллектив суретшілері құмда және рәсімдерде дене әшекейлеу үшін дәстүрлі сурет салу стилін қолданғанмен, олардың көпшілігі бұрын-соңды батыс стилімен сурет салған емес, яғни акрил бояуы мен қатты бетті қолданған. Олардың шығармалары танымал бола бастаған сайын, суретшілер рухани символдардың көп бөлігін қалдырып немесе өзгертіп, көпшілікке көрсетті. Райанның айтуынша: суретшілер суреттері арқылы "ата-бабаларының мұрасының генеалогиясын іздейді". "Папунья-Тула суретшілерінің суреттері арқылы біз жер аударылудың азаптылығын және көштің азаттығын сезінеміз. Австралияның табиғатын қайтадан суреттеп, суретшілер өздеріне бұрыннан белгілі болған нәрсені білдіреді. Осы көріністі сыртқа шығарып, Папунья Тула суретшілері Австралия құрлығының ішкі бөлігін аборигендер жері ретінде қайтарып алды. Егер жер аударылу - бұл үйдің арманы болса, онда ертедегі суреттерде көрсетілген отандарға деген тәндік сағынышқа енді жауап берілді". 1970 жылдардың аяғы мен 1980 жылдардың басында, 1976 жылы жер құқығы туралы заң қабылданғаннан кейін, көптеген адамдар Папунияны өздерінің дәстүрлі жерлеріне тастап кетті, бірақ өнер кооперативі сақталып, өсе берді. Көп жылдар бойы базар мен мұражайлар олардың еңбегін елемеді. Мұнда 1972-1976 жылдар аралығында MAGNT директоры доктор Колин Джек Хинтон мен Алис Спрингс галереясының иесі Пэт Хоганның көрегендік күш-жігерінің арқасында 220-ден астам ерте жұмыстар жинақталған. Бұл әлі де 2008 жылы елдiң ең үлкен ерте тақталар жинағы болды. Викторияның Ұлттық галереясы 1987 жылға дейін коллективтің шығармаларын сатып алмады, ол кезде Джудит Райан қазіргі директорды 10 туындыны сатып алуға көндірді. Ол кезде сұраныс бағасы $1,050 болатын, 2008 жылы Райан бұл бағаның артуын ескере отырып, оны "жұмбақ" деп сипаттады.
Бүгін
Компания қазір Элис-Спрингстен жұмыс істейді және үлкен аумақты қамтиды, ол Батыс Австралияға дейін, Элис-Спрингстен батысқа қарай.
NSW көркемсурет галереясы 2000 жылғы көрме
2000 жылы Нью-Уэльс өнер галереясы Сидней Олимпиадалық ойындары өнер фестивалі үшін Хети Перкинс кураторлығымен көрме өткізді. "Папунья Тула, Жаратылыс және Жүрек" атты көрме кооперативтің алғашқы ірі ретроспективті көрмесі болды.
Австралияның Ұлттық мұражайы 2007-2008 көрмесі
Бірнеше ай бойы (27 қараша 2007 жылдан 3 ақпан 2008 жылға дейін) Австралияның Ұлттық мұражайында қозғалыстың алғашқы жылдарынан бастап Папунья суреттерінің жинағы көрсетілді. Жинақта көрсетілген жұмыстардың көпшілігі бұрын көпшілікке таныс емес, өйткені бұл суреттердің көпшілігін 1970-1980 жылдары аборигендік өнер кеңесі сатып алған. Көрмеде Папунияның алғашқы буынынан шыққан суретшілердің ең құнды және алғашқы туындылары қойылған. Бұрын бұл суреттер мемлекеттік мекемелер мен елшіліктерде қойылған. Профессор Вивьен Джонсонның жетекшілігімен ұйымдастырылған көрме қозғалыстың маңыздылығын көпшілікке таныстыруда маңызды рөл атқарды.
Музей ду Куай Бранли
Папунияның екі суретшісі Томми Уотсон мен Нингура Напурула әлемнің жергілікті өнеріне арналған Музей дю Куай Бранлиде Парижде де танымал. Напуруланың қара және ақ түсті қолтаңбалы мотивтері мұражай ғимаратының әкімшілік бөлігінің төбесінде орналасқан.