Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық суретші (1902–1959)
Australian painter (1902–1959)
Альберт Наматжира (; туған Elea Namatjira; 28 шілде 1902 – 8 тамыз 1959) – Орталық Австралиядағы Макдоннелл тауларынан шыққан Арренте суретшісі, Австралияның ең белгілі суретшілерінің бірі саналады. Қазіргі заманғы австралиялық өнердің пионері ретінде, ол өзінің буынындағы ең танымал абориген австралиялықтарының бірі болды. Ол Австралияның кең аудиториясынан танылған алғашқы абориген суретшісі еді. Батыс Арренте халқының мүшесі Наматжира Алис-Спрингстен 126 км оңтүстік-батысқа қарай орналасқан Херманнсбург лютерандық миссиясында туып өсті. Ол өнерге ерте жасынан қызығушылық танытты, бірақ 1934 жылға (32 жасында) дейін және Рекс Баттарбидің жетекшілігімен ғана сурет салуды қанағаттандыра бастады. Наматжираның еңбекті суреттерімен салынған, батыс өнерінен әсер алған шөлдің суреттері дәстүрлі абориген өнерінің абстрактілі суреттері мен символдарынан ерекшеленді және Германнсбург мектебінің пайда болуына ықпал етті. Ол Австралияда кеңінен танымал болды, ал оның туындыларының көшірмелері елдің көптеген үйлерінде ілінді. 1956 жылы Уильям Дарги салған Наматжираның портреті Арчибальд жүлдесін жеңіп алған алғашқы абориген болды. Наматжира 1953 жылы Королеваның тәж кию медалімен марапатталды және 1968 жылы Австралия пошта маркасында бейнеленді. Наматжира 1957 жылы толыққанды азаматтық құқықтарға ие болған Солтүстік территорияның алғашқы аборигені болды, бұл оған мемлекеттік қамқорлықтан босатылуға мүмкіндік берді. Бұл оған ұлттық, штаттық және аумақтық сайлауларда дауыс беруге, еркін қозғалуға және алкоголь сатып алуға байланысты шектеулерден азат болуға құқық берді; алайда, Солтүстік территорияда оның жерге иелену құқығы әлі де шектеулі болды. Дегенмен, үкімет Наматжираға дұрыс қарамайтын, ол көлігінің артқы орындығында ром бөтелкесін қалдырғаны үшін түрмеге қамалды. Бөтелкені алып, ішіп алып, содан кейін әйелін өлтірген адамның іс-әрекеттеріне байланысты туған жағдай осы жағдайға себеп болды. Қоғамдық және халықаралық наразылық салдарынан жауапкершілік туралы шешім өзгертілді және Наматжира Папуниядағы туған жерлік резерватта екі айдан кем уақыт өткізді. Австралия өнеріндегі "монументальді тұлға" ретінде танылған Наматжира өмір сүрген ең талантты Арренте суретшілерінің бірі саналады. Оның мұрасы халықаралық сыншылардың жоғары бағалауы, оның туған жерінің сайлау округіне оның атын беру және өнерге бейім ұрпақтары арқылы жалғасуда. Олар Наматжира жобасы деп аталатын өнер және естелік ұжымын құрайды, оның құрамына Рамзи және Арчибальд жүлделерін жеңіп алған шөбересі Винсент Наматжира кіреді.
Albert Namatjira (; born Elea Namatjira; 28 July 1902 – 8 August 1959) was an Arrernte painter from the MacDonnell Ranges in Central Australia, widely considered one of the most notable Australian artists. As a pioneer of contemporary Indigenous Australian art, he was arguably one of the most famous Indigenous Australians of his generation. He was the first Aboriginal artist to receive popularity from a wide Australian audience. A member of the Western Arrernte people, Namatjira was born and raised at the remote Hermannsburg Lutheran Mission, 126 km west southwest from Alice Springs. He showed interest in art from an early age but it was not until 1934 (aged 32) and under the guidance of Rex Battarbee that he began to paint seriously. Namatjira's richly detailed, Western art influenced watercolours of the outback departed significantly from the abstract designs and symbols of traditional Aboriginal art, and inspired the Hermannsburg School of painting. He became a household name in Australia and reproductions of his works hung in many homes throughout the nation. In 1956, a portrait of Namatjira by William Dargie became the first of an Aboriginal person to win the Archibald Prize. Namatjira was awarded the Queen's Coronation Medal in 1953, and was honoured with an Australian postage stamp in 1968. Namatjira was the first recorded Northern Territory Aboriginal person to be freed from restrictions that made Aboriginal people wards of the state when he was granted full rights of citizenship in 1957. This gave him the right to vote in national, state and territory elections, gave him freedom of movement and freed him from restrictions on buying alcohol; but, in the Northern Territory, he still had limited land rights. However, Namatjira remained poorly treated by the government; he was sentenced to prison after leaving a bottle of rum on the back seat of his car, which was likely taken and consumed by a man who had then drunkenly beaten and killed his own wife. Public and international outcry intervened in the liability ruling and Namatjira instead served less than two months in a native reserve in Papunya. Described as a "monumental figure" within Australian art, Namatjira is considered one of the most talented Arrernte artists to have lived. His legacy lives on through international critical acclaim, the naming of his homeland's electorate after him, and his artistically inclined descendants. They form the artistic and memorial collective the Namatjira project, which includes his Ramsay Prize and Archibald Prize winning great grandson Vincent Namatjira.
Ерте өмір
Ол 1902 жылы Алис-Спрингстегі Намматжира мен Лжукатаның ұлы болып, Наммансбург Миссиясында, Нтаррияда дүниеге келді. Олар Батыс Арренте тайпасының адамдары еді. Наматжира Германсбург миссиясында өскен және ата-анасы христиан дінін қабылдағаннан кейін крещение рәсімінен өтті. Ол Элеа деп туылған, бірақ крещениеден кейін оның есімін Альбертке өзгертті. Бала кезінде ол өзінің айналасындағы нәрселерді суреттеп салған. Миссияда батыс үлгісінде тәрбиеленді, мектепке қатысты және жатақханада тұрды, ата-анасынан бөлек. 13 жасында Наматжира бастау рәсімі үшін далаға оралды, дәстүрлі мәдениетпен танысты және Арренте қауымының мүшесі ретінде қабылданды. Ол сонымен қатар миссияда және жақын мал фермаларында темірші, ағаш шебер және малшы болып жұмыс істеді.
He was born at Hermannsburg Mission, Ntaria, in Alice Springs in 1902, the son of Namatjira and Ljukuta. They were Western Arrernte people. Namatjira was raised on the Hermannsburg Mission and baptised after his parents' adoption of Christianity. He was born as Elea, but once baptised, they changed his name to Albert. As a child, he sketched what he saw around him. After a western style upbringing on the mission, including attending the school and living in a dormitory, separated from his parents, at the age of 13 Namatjira returned to the bush for initiation and was exposed to traditional culture and initiated as a member of the Arrernte community He also worked as a blacksmith, carpenter and stockman, at the mission and at the surrounding cattle stations.
Мансап
Наматжира 1934 жылы миссиясында Мельбурннан келген екі суретші – Рекс Баттарби мен Джон Гарднердің көрмесі арқылы батыс стиліндегі сурет салумен танысты. Оның суреті сыйлықты жеңіп алған алғашқы абориген суретшісі болды.
Namatjira was introduced to western style painting through an exhibition by two painters from Melbourne, Rex Battarbee and John Gardner, at his mission in 1934. the first painting of an Aboriginal person to win the prize.
Көркем туындылар, стиль және сын-пікірлер
Наматжираның туындылары Австралия ландшафтының түрлі-түсті және алуан түрлі бейнелері болды. Оның 1936 жылғы алғашқы ландшафттарының бірі – «Орталық Австралия ландшафты», көлденең жасыл төбелермен жатқан жерді көрсетеді. Тағы бір ерте туындысы, «Ажанци су қоймасы» (1937) судың ішіндегі көріністі нақты бейнелейді, Наматжира су бетіндегі шағылысты тапқыр тұспалдайды. Ландшафт контрастты түстердің үйлесіміне айналады, бұл тәсілді батыс суретшілері жиі қолданады, мысалы, «Қызыл Блафф» (1938) картинасында қызыл төбелер мен жасыл ағаштарды көрсетеді. «Орталық Австралия шатқалы» (1940) тастардың және су бетіндегі көріністердің егжей-тегжейлі бейнесін ұсынады. «Гүлдейтін бұталар» картинасында Наматжира алдыңғы пландағы гүлдеген гүлдерді артқы пландағы шөл және тік жарлардың құнарсыздығымен салыстырады. Наматжираның ағаштарға деген құштарлығы жиі айтылғандықтан, оның ағаштарды бейнелеген туындылары ландшафт емес, портреттерге жақын болды, бұл «Ghost Gum Glen Helen» (шамамен 1945–49) картинасында жақсы көрінеді. Оның ерекше сурет салу стилі, өлімінен кейін бірқатар сыншылар тарапынан батыс мәдениетіне сіңісуінің нәтижесі деп сынға ұшырады, ал емес оның тақырыбына деген шынайы байланысының немесе табиғи стилінің көрінісі деп қарастырылмады. Наматжираның туындылары дәстүрлі еуропалық ландшафттарға ұқсас болғанымен, олар елге және қасиетті орындарға деген оның сезімімен толы болды. Ол қайталау, күрделі өрнектер және жоғары көкжиектерді пайдаланып, өмір сүрген екі әлемнің стильдерін үйлестірді.
Namatjira's artworks were colourful and varied depictions of the Australian landscape. One of his first landscapes from 1936, Central Australian Landscape, shows a land of rolling green hills. Another early work, Ajantzi Waterhole (1937), shows a close up view of a small waterhole, with Namatjira capturing the reflection in the water. The landscape becomes one of contrasting colours, a device that is often used by Western painters, with red hills and green trees in Red Bluff (1938). Central Australian Gorge (1940) shows detailed rendering of rocks and reflections in the water. In Flowering Shrubs Namatjira contrasts the blossoming flowers in the foreground with the more barren desert and cliffs in the background. Namatjira's love of trees was often described so that his paintings of trees were more portraits than landscapes, which is shown in the portrait of the often depicted ghost gum in Ghost Gum Glen Helen (c. 1945–49). His unique style of painting was denounced soon after his death by some critics as being a product of his assimilation into western culture, rather than his own connection to his subject matter or his natural style. Although Namatjira's paintings appear similar to conventional European landscapes, his work was imbued with his feeling for country and sacred sites. He used repetition, intricate patterns and high horizons to blend the styles of the two worlds he lived in.
Кейінгі өмірі
Байлығының арқасында Наматжира көп ұзамай жалған сөздер мен тілектерге толы өмір сүре бастады, бұл тілектерді алудың белгілі бір тәсілі болды. Арренте тайпасының мүшелерінің барлық мүлкін бөлісуге міндетті болғандықтан, Наматжираның табысы артқан сайын, оның туыстары да көбейді. Бір кезде ол 600-дан астам адамды қаржылай қолдап отырды. Ақшалық жағдайын жеңілдету үшін Наматжира мал өсіретін шаруашылықты жалға алып, отбасына пайда әкелуді көздеді. Бірақ бастапқыда берілген жалға алу құқығы кейіннен жоққа шығарылды, себебі ол жер қайтарылған әскерилердің арасындағы сайлаудың бөлігі болды, сондай-ақ, Наматжираның осы жерге ата-тегі бойынша ешқандай құқығы болмады. Содан кейін ол Алис-Спрингсте үй салуға тырысты, бірақ жер сатып алуда алданып қалды. Оған сатылған жер су тасқынына ұшырайтын аймақта болды және тұрғын үй салуға жарамсыз еді. Аумақтар министрі Пол Хаслук оған Алис-Спрингстің шетіндегі қорықта тегін жер ұсынды, бірақ ол ұсыныстан бас тартты. Наматжира мен оның отбасы Моррис-Соактағы қираған лашықта тұруға мәжбүр болды, ол Алис-Спрингстен шалқары орналасқан құрғақ арна, қазіргі таңда қалалық лагерьлердің бірінің орны. Австралияның ең ұлы суретшілерінің бірі саналғанына қарамастан, Наматжира кедейлікте өмір сүрді. Оның жағдайын БАҚ кеңінен жариялады, бұл көпшіліктің наразылығына әкелді. 1957 жылы үкімет Наматжира мен оның әйелін Солтүстік территориядағы аборигендерге қатысты қолданылатын шектеуші заңдардан босатып жіберді. Наматжира 55 жасында толыққанды азаматтық құқықтарға ие болуға шақырылды, бұл оған дауыс беруге, жер иеленуге, үй салуға және Солтүстік территориядағы басқа аборигендер сияқты алкоголь сатып алуға мүмкіндік берді. Ол 1953 жылғы әл-ауқат туралы жарлыққа сәйкес «абориген» ретінде жіктелуден босатылды. Моррис-Соакта Фэй Айова атты абориген әйелі қаза тапқанда, Наматжира лагерьге алкоголь әкелгені үшін кінәлі деп танылды, бұл шешімді сот судьясы Джим Лемейр қабылдады. Ол сот отырысында сөгіс алды. Сол кезде Солтүстік территорияда аборигендерге алкоголь беру заңмен тыйым салынған. Наматжира кланның ағасы және Хермансбург суретшісі Хенох Раберабаның қол жеткізе алатын жеріне, яғни, көлік орындығына ромның бөтелкасын қалдырды деген айып тағылды. 1953 жылғы әл-ауқат туралы жарлық бойынша аборигенге (қамқорлықтағы адамға) ішімдік ұсынғаны үшін айыпталған Наматжира алты айға бас бостандығынан айырылды. Наматжира сот шешіміне қарсы Солтүстік территорияның Жоғарғы сотына шағымданып, оның қорғауын Викториядағы аборигендер құқығын қорғау кеңесі қолдады. Жоғарғы сот айыпты күшінде қалдырды, бірақ жазаны алты айдан үш айға дейін қысқартты. Австралияның Жоғарғы соты апелляциялық шағымды қабылдамады. Наматжираға деген жалпы көңіл зейін мен жарлықтың жұмыс істеуіне байланысты жағымсыз жарияланымдар Австралияда және шетелде кеңінен таралды. Халықтың наразылығынан кейін, аумақ министрі Пол Хаслук араласып, жаза Папуниядағы аборигендердің қорығында өтелді. Ол медициналық және гуманитарлық себептермен екі айдан кейін босатылды.
Due to his wealth, Namatjira soon found himself the subject of humbugging, a ritualised form of begging. Arrernte are expected to share everything they own, and as Namatjira's income grew, so did his extended family. At one time he was singlehandedly providing for over 600 people with financial support. To ease the burden on his strained resources, Namatjira sought to lease a cattle station to benefit his extended family. Originally granted, the lease was subsequently rejected because the land was part of a returned servicemen's ballot, and also because he had no ancestral claim on the property. He then tried to build a house in Alice Springs, but was cheated in his land dealings. The land he was sold was on a flood plain and was unsuitable for building. The Minister for Territories, Paul Hasluck, offered him free land in a reserve on the outskirts of Alice Springs, but this was rejected, and Namatjira and his family took up residence in a squalid shanty at Morris Soak, a dry creek bed some distance from Alice Springs which is now the location of one of the town camps. Despite the fact that he was held as one of Australia's greatest artists, Namatjira was living in poverty. His plight became a media cause célèbre, resulting in a wave of public outrage. In 1957 the government exempted Namatjira and his wife from the restrictive legislation that applied to Aboriginal people in the Northern Territory. Namatjira was encouraged to apply for full rights of citizenship at 55 years of age, allowing him to vote, own land, build a house and buy alcohol unlike other Indigenous Australians in the Northern Territory. He was then exempt from classification as an 'Aboriginal' for the purposes of the Welfare Ordinance 1953. When an Aboriginal woman, Fay Iowa, was killed at Morris Soak, Namatjira was held responsible by stipendiary magistrate, Jim Lemaire, for bringing alcohol into the camp. He was reprimanded at the coronial inquest. In the Northern Territory at that time, it was against the law to supply alcohol to an Aboriginal person. Namatjira was charged with leaving a bottle of rum in a place, i. e. on a car seat, where a clan brother and fellow Hermannsburg artist Henoch Raberaba, could get access to it. Convicted for an offence under the Welfare Ordinance 1953, for supplying an Aboriginal (a "ward") with liquor, he was sentenced to six months in prison. Namatjira appealed against the conviction to the Supreme Court of the Northern Territory (with his defence supported by the Council for Aboriginal Rights in Victoria). The Supreme Court upheld the conviction but reduced the sentence from six to three months. The High Court of Australia refused an application to appeal. There was widespread sympathy for Namatjira and negative publicity about the operation of the Ordinance across Australia and abroad. After the public uproar, the Minister for Territories, Paul Hasluck, intervened and the sentence was served at Papunya Native Reserve. He was released after only serving two months due to medical and humanitarian reasons.
Соңғы жылдар
Түрмеге қамалғаннан кейін көңілі құлаған Наматжира Папуниядағы шағын үйінде Рубинамен бірге өмір сүруін жалғастырды, онда ол жүрек талмасына ұшырады. Альберттің Фэй Айованың туысы оған сүйекті бағыштаған деп сенгендігіне куәліктер бар (өлмеуге дейін "әндетіп" жіберу туралы осы ойды танымал саяхат жазушысы, аборигендердің жақтасы және Альберттің 1956 жылғы жылдам сапарын ұйымдастырушы Франк Клюн да қолдады). Алис-Спрингс ауруханасына жеткізілгеннен кейін Наматжира өзінің ұстазы Рекс Баттарбиді үш пейзаж сыйлап таң қалдырды, одан да көп картина жасайтынын уәделеді; алайда, бұл уәде орындалмады. Ол 1959 жылғы 8 тамызда Алис-Спрингсте пневмония салдарынан асқынған жүрек ауруынан қайтыс болды.
Despondent after his incarceration, Namatjira continued to live with Rubina in a cottage at Papunya, where he suffered a heart attack. There is evidence that Albert believed that he had the bone pointed at him by a member of Fay Iowa's family (this idea of being "sung" to death was also held by Frank Clune, a popular travel writer, Aboriginal activist and organiser of Albert's whirlwind 1956 trip). After being transferred to Alice Springs hospital, Namatjira astonished his mentor Rex Battarbee by presenting him with three landscapes, with a promise of more to come; a promise unrealised. He died soon after of heart disease complicated by pneumonia on 8 August 1959 in Alice Springs.
Жұмыс
Наматжира қайтыс болған кезде ол барлығы шамамен 2000 картина салған. Бүгінде ол Австралияның ең ұлы суретшілерінің бірі және аборигендер құқықтары үшін күрескеннің алғашқысы ретінде құрметпен еске алынады. Өліміне екі жыл қалғанда Наматжираның авторлық құқығының бір бөлігі роялти алу үшін бір компанияға сатылды. Алберт Наматжираның авторлық құқығы 1983 жылы, оның өсиеті бойынша оның жесірі мен балаларына тиесілі болса да, мемлекеттік қорғаншы тарапынан сатылды. 2017 жылдың қазан айында авторлық құқық отбасының Альберт Наматжира қорына қайтарылды. Бұл келісімді филантроп Дик Смит, өнер сатушы Джон Браккенрегтің атынан жасаған қайырымдылық арқылы мүмкін болды, оның 1957 жылы Наматжираның өнерін пайдалану арқылы авторлық құқықты алғаны айтылды.
At the time of his death Namatjira had painted a total of around 2,000 paintings. He is hailed today as one of the greatest Australian artists and a pioneer for Aboriginal rights. Two years before his death, part of Namatjira's copyright was sold to a company in exchange for royalties. After his death, Albert Namatjira's copyright was sold by the public trustee in 1983 for , despite Namatjira's will leaving his copyright to his widow and children. The copyright was returned to the family's Albert Namatjira Trust in an October 2017 deal enabled by a donation by philanthropist Dick Smith, in the name of art dealer John Brackenreg, who was seen as having acquired the rights to Namatjira's art in 1957 in an act of exploitation.
Ресми
Наматжира 1968 жылы «Австралия Посты» басып шығарған пошта маркаларында, 1993 жылы оның туындыларының мысалдарымен және 2002 жылы Наматжираның туған күніне арналған маркалар сериясында еске алынды. Элис-Спрингстен батысқа қарай созылған 2-ші мемлекеттік тас жол Наматжираның құрметіне «Наматжира драйв» деп аталды. 2013 жылдың қаңтар айында Наматжираның акварелінде маңызды орын алған екі эвкалипт ағашы, мұра нысаны ретінде тіркелу процесі кезінде өрт сөндірушілердің қолынан жойылды, бұл «өте қайғылы және мәдени вандализмнің қорқынышты әрекеті» деп бағаланды. 2015 жылы «Твин Гумс» учаскесі тағы да мұра тізіміне енгізу үшін ұсынылды.
Namatjira was honoured on postage stamps issued by Australia Post in 1968, again in 1993 with examples of his work, and in the Namatjira Centenary stamp series in 2002. State Route 2, west of Alice Springs, is named Namatjira Drive after Namatjira. In January 2013, two gum trees that featured prominently in Namatjira's watercolours were destroyed in an arson attack, while they were in the process of being heritage listed, in an "appalling and a tragic act of cultural vandalism". In 2015, the Twin Gums site was again nominated for heritage listing.
Өнер саласында
Наматжира туралы бірнеше деректі фильмдер түсірілді (өмірінде кем дегенде үш), соның ішінде 1947 жылғы «Наматжира суретші» деректі фильмі. Наматжира көптеген әндердің тақырыбы болған. Кантри жұлдызы Слим Дасти 1960 жылдары «Namatjira» әнін жазған алғашқы әртіс болды, ал Рик пен Тель Кери 1963 жылы «The Stairs That Namatjira Climbed» әнімен одан әрі құрмет көрсетті. Басқа құрметтердің ішінде Джон Уильямсонның 1986 жылғы «Mallee Boy» альбомынан «Raining on the Rock» және «The Camel Boy» (2005 жылғы «Жұлдыздар шамшырағы» альбомынан); австралиялық «Not Drowning, Waving» тобының 1993 жылғы «Цирк» альбомындағы «Альберт Наматжира» әні, сондай-ақ Midnight Oil тобының сол жылғы «Truganini» әні бар. Сондай-ақ, әйгілі патриоттық ән «Мен австралиялықпын», Арчи Роучтың «Native Born» әні және Джефф Драммонд жазған «Наматжира» әні Пат Драммондтың 2004 жылы шығарған «Шахмат жиынтығы» атты саяси активтік альбомына енді. «Наматжира жобасы» 2009 жылы басталған, Наматжираның өмірі мен шығармашылығына арналған, Big hART ұйымының жүлделі театрлық қойылымын қамтитын қоғамдық-мәдени дамыту жобасы болды. 2017 жылдың 28 шілдесінде Google Наматжираның 115 жылдық мерейтойын Австралиялық пайдаланушылар үшін арнайы Doodle арқылы атап өтті, оның Австралия өнері мен мәдениетіне қосқан зор үлесін мойындады.
A number of biographical films have been made about Namatjira (at least three before his death), including the 1947 documentary Namatjira the Painter. Namatjira has been the subject of numerous songs. Country star Slim Dusty was the first artist to record a tribute song, "Namatjira", in the 1960s, and Rick and Thel Carey followed up with their tribute "The Stairs That Namatjira Climbed" in 1963. Other tributes include John Williamson's "Raining on the Rock" from his 1986 album Mallee Boy and "The Camel Boy" from Chandelier of Stars (2005); "Albert Namatjira" by the Australian band Not Drowning, Waving, featured on their 1993 album, Circus, and Midnight Oil's song "Truganini" of the same year; the famous patriotic song "I Am Australian"; Archie Roach's song, "Native Born"; and the reconciliation song, "Namatjira", written by Geoff Drummond and included on the politically activist album, The Chess Set released by Pat Drummond in 2004. The Namatjira Project was a community cultural development project launched in 2009 that included an award winning theatre production by Big hART focusing on Namatjira's life and work. On 28 July 2017, Google commemorated Namatjira's 115th birthday with a featured Doodle for Australian users, acknowledging his substantial contributions to the art and culture of Australia.
Ұрпақтар
Альберт Наматжираның көптеген ұрпақтары Элис-Спрингстегі "Ильтия Нтжарра – Көптеген қолдар" өнер орталығында сурет салады. Альберт Наматжираның шөбересі Винсент Наматжира 2019 жылы Рамсей өнер сыйлығын жеңіп, танымал суретші атанды. Винсенттің 2014 жылғы "Альберттің тарихы" сериясы Альберт Наматжираның өмірі мен мұрасын көрсетеді. Бұл серия туралы Винсент: «Әжем маған қуанышпен қарар деп ойлаймын, мүмкін, маған күлімсіреп; себебі мен оны есімнен шығармаймын. Мен оның есімін және біздің отбасымыздың тарихын әрі қарай жеткізе беремін» деді. Серияда Альберттің өмірін баяндайтын 13 туынды бар. Винсенттің туындылары 2017, 2018 және 2019 жылдары Арчибальд сыйлығының финалистері болды және 2020 жылы сыйлықты жеңіп алды. Винсенттің 2021 жылы жарық көрген, "Альберттің тарихы" сериясынан суреттер қосылған арғы атасы туралы кітабы 2022 жылы Австралия кітап индустриясы сыйлығында "Кіші баспалардың жыл балалар кітабы" номинациясына іліккен.
A number of Albert Namatjira's descendants paint at the Iltja Ntjarra Many Hands art centre in Alice Springs. Vincent Namatjira, Albert Namatjira's great grandson, is a well known artist in his own right, winning the Ramsay Art Prize in 2019. Vincent's 2014 series, Albert's Story, reflects on Albert Namatjira's life and legacy. About the series, Vincent has stated: "I hope my grandfather would be quite proud, maybe smiling down on me; because I won't let him go. I just keep carrying him on, his name and our families' stories." The series comprises 13 artworks, telling the story of Albert's life. Vincent's work was also shortlisted for the Archibald Prize in 2017, 2018 and 2019 and won the prize in 2020. Vincent's 2021 book about his great grandfather, featuring artworks from Albert's Story, was shortlisted for a 2022 Australian Book Industry Award in the "Small Publishers' Children's Book of the Year" category.