Кіріспе

Сан-Лоренцо-Нуово - Италияның Лациум аймағындағы Витербо провинциясындағы шағын қала және коммуна. Бұл ауыл шаруашылығы орталығы, картоп, зәйтүн майы, сарымсақ, пияз, дәнді дақылдар мен жүзім өндіреді. Ал екіншісі - туризм.

География

Қала Болсена көлінің кратер жиегінің солтүстік жағында орналасқан. Ол бір жағынан көл бассейніне, екінші жағынан Аквапенденте аңғарына ие, ежелгі Виа Кассия (қазіргі 2-ші мемлекеттік жол) мен Виа Мареммана (мемлекеттік жол 74) қиылысында. Көршілес қалалар: Аквапенденте, Болсена, Кастель Джорджо, Градоли және Кастро үңгірі. "Сассо делла гратикола" деп аталатын жартас Болсена мен Кастельджоргомен шекараны белгілеу үшін орналастырылған. Сан-Лоренцо-Нуовоға қараған жағында S L деген әріптер жазылған. Сан-Лоренцо-Нуово Франческо Навонеге байланысты оның көшелерінің үйлесімді симметриясы мен сызықтықпен танымал.

Ескі ауыл

Бастапқыда этрусктер мекендеген Сан-Лоренцо Рим жаулап алғаннан кейін муниципалитет және префектура болып сайланды. Дәстүрге сәйкес, тұрғындар 5 ғасырда вандалдар шабуылдаған кезде аспаннан қорғаныс сұрады; Сент-Аполлинара мерекесінде қалың тұман түсіп, шабуылшылар қаланы құтқарды. 771-772 жылдары босқындар мұнда Тиродан келді, бұл шағын орталық Сивита (кейін "Свиньята") төбесінде орналасқан, ал түпнұсқа этруск қалашығы Гротте ди Кастроны король Дезидерийдің Ломбардтар қиратты. Римдік мартирологияға сәйкес, осы аймақта Болсеналық әулие Кристина шейіт болған. 1774 жылға дейін Сан-Лоренцо алле-Гротте ескі ауылы қазіргі ауылға қарағанда Болсена көліне жақын жерде орналасқан. Бұл ежелгі ауылды айналасында орналасқан көптеген үңгірлер (grotte) атаған. Кассия жолы бойында орналасқандығына байланысты Орвието, Витербо және Сована мүдделері үшін орталық жерде Сан-Лоренцо алле Гротте әрқашан стратегиялық маңызы бар және жергілікті дворяндар мен шіркеу үшін таласқан. 1113 жылы бұл аймақты Тоскана графесі Каноссалық Матильда шіркеуге сыйға тартты. Сол аймақты 1186 жылы Киелі Рим императоры Генрих VI тонаған. Папа Селестин III-нің Сована епискобының араласқандығымен Орвието епископтарының осы аймаққа тікелей араласуына қарсылығы 1183 жылы 28 маусымда жасалған құжатта жазылған. 1265 жылға қарай көршілес жерлермен бірге (Гротте ди Кастро, Латера, Градоли, Бисентина аралы) аймақ қысқа уақытқа Орвието республикасы басқаратын Валь ди Лаго провинциясының бөлігі болды. Келесі жылы Сан-Лоренцо Мартана аралы мен басқа да гвельфтер орталықтарына қарсы гибеллиндер экспедициясына қатысты, бірақ келесі жылы ол шіркеуге мойынсұнуын жаңартты. 1294 жылы Сан-Лоренцо және Валь-ди-Лагоның басқа орталықтары Орвиетоға бағынышты болды. Бұл Рим папасы VIII Бонифациймен бір-бірінен кейін бір-бір талас-тартыстың басталуы болды. Орвието, бір рет эксклюзивтен шығарылып, тыйым салынғаннан кейін, шіркеуге қайшы келетін кез келген әрекетті тоқтатты. Бұл Орвиетоға қарсы іс-әрекеттерді талап ету Сан-Лоренцоның ниеті емес еді. 1298 жылы 20 наурызда Бонифаций VIII барлық жауыздықтарды тоқтатуды және Орвието әскеріне Сан-Лоренцо қалмағын басып алуға рұқсат берді. Орвиетоның юрисдикциясына қайтарылғанымен, Валь ди Лаго орталықтары үш жыл бойы өздерінің құрметіне қарсылық көрсетті. 1315 жылы Сан-Лоренцо Орвието мен пап легаты Бернард Клуни арасындағы шайқастарға қатысып, Монтефиасконеде Бисенционың Гиттуччосы жеңіп алды. 1318 жылы Сан-Лоренцо 25 жаяу әскерімен Монтемараноның Уголинуччо де' Нериге қарсы Орвиетоны қолдады. 1354 жылы Гил Альварес Де Альборноздың қатысуымен Валь-ди-Лагоның барлық ауылдары Орвиетоға бағынуды растады. 1359 жылы Орвието Республикасы жойылып, кардинал Альборноз Сан-Лоренцоны қайтадан папалық билік астына алды. 1527 жылы Римге бара жатқан жерлестер Сан-Лоренцо, Болсена және Монтефиасконе қалаларын өртеп жіберді. Сан-Лоренцо мен Грот ди Кастро арасында олардың аумақтарында тұратын жер иелерінің құқықтары мен міндеттері туралы келісімге қол жеткізілді. 1630-жылдардың басында Сан-Лоренцо көрінісін фламанд суретшісі Бартоломей Бренберг суретке түсірді. Цитадельді жайылымдық пейзаж ретінде танымал, швейцариялық гравёрлер Балтасар Антон Дункер мен Роберт Даудеттің гравюрасы Бринберг кескіндемесінің кері бейнесі болып табылады.

Жаңа ауыл

Жаңа қала 1774 жылы салынған. Сан-Лоренцо алле Гротте аймағы денсаулыққа зиянды болды, бұл туралы жаңа қаланың орталық алаңында сақталған мәрмәр қаңқадан белгілі. Адамдар безгекпен және басқа да індеттермен ауырады, ал сауда тоқтады. Кардинал Джованни Анджело Браски, болашақ Папа Пий VI, сол кезде ол елшілік қазынашы болған кезде, аймақты тазартуға тырысқан көптеген сәтсіздіктерден кейін, папа Клемент XIV-ді барлық үйлерді көлдегі қуыс, денсаулыққа зиянды аймақтардан көлдегі су тасқынынан қауіпсіз болу үшін, өмір сүруге қолайлы және жоғары жерге көшіру туралы шешім қабылдауға итермеледі. Ескі ауылдың маңында (Габеллетта деп аталатын жерде) кең таулы жердегі аймақ анықталды және одан кейін преподобный апостол палатасының тапсырмасымен әкелінді. Бастапқыда 1772 жылы 3 маусымда қол қойылған құжатпен папа Клемент XIV қайта құру жұмыстарын архитектор Алессандро Дориге, содан кейін архитектор Франческо Навонеге тапсырды, ол өз уақытының қала құрылысы канондары бойынша идеалды қаланың бір түрін жобалады. Рим папасы Пьос VI бұл жұмысты аяқтау үшін күш салып, оны атқаруды елшілердің қазынасына қол қоюшы болып табылатын кардинал Гульельмо Паллоттаға сендірді. Кассия жолының бастапқы бағыты өзгертілді, бұл ескі ауылды толығымен оқшаулады. Су әкеліп, Сан-Лоренцо-Нуово ауылы құрылды. Қауым, орталық алаң, губернатор сарайы (содан кейін Palazzo Comunale) және шамамен 300 адамды қоныстандыратын бірнеше ғимарат 1777 жылы болған. Екі жылдан кейін қала тұрғындары алғыс білдіру үшін жаңа қаланың құтқарушысы мен негізін қалаушысының есіне мәрмәрден жасалған қоршау жасады. 1798 жылдың 22-23 ақпанда француз тұтқыны ретінде Флоренцияға бара жатқанда, Пий VI Сан-Лоренцо-Нуовода халыққа сөйлеуге мүмкіндік алды. 1929 жылы 10 тамызда Пакети отбасының үйіне тұтқын папаның сапарын еске алу үшін ескерткіш тас орнатылды. 1867 жылы қыркүйекте Джузеппе Гарибальдидің жақтастары Рим папасының мемлекетінің аумағына кірді және Папалық зуавалармен шайқасты. Сан-Лоренцо-Нуово аумағында Монте-Ландро Гарибальдидің адамдарының жеңілген жері болды. 1944 жылдың мамыр-маусым айларында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сан-Лоренцо-Нуово одақтас күштердің әуе бомбалауынан зардап шекті, көптеген адам қаза тапты және едәуір залал келтірілді. 2006 жылдың сәуір-мамырында 500 жылдығын атап өту үшін швейцариялық гвардияның ардагерлері тобы Швейцариядан жүріп шығып, Римге бара жатқанда Сан-Лоренцо-Нуово қаласында тоқтады.

Еуропа алаңы

Кассия жолы, Acquapendente мен Bolsena арасындағы трактта, 124-ші км-де, Сан-Лоренцо Мартире шіркеуінің алдында сегізбұрышты алаң арқылы өтеді. Бұл Сан-Лоренцо-Нуовоның орталығы, Piazza Europa, 18-ғасырдағы қала құрылысы үлгісі ретінде танымал кең алаң. Суретші Франческо Навоне жаңа қаланың жоспарын Копенгагеннің Амалиенборг алаңы стилінде жасау үшін инновациялық техниканы қабылдады. Навоне жобасының бірегейлігінің белгісі ғимараттардың біркелкілігі болды. Асыл және қарапайым адамдардың үйлері арасында аз айырмашылықтарды байқауға болады, жалғыз ерекшелігі - Сан-Лоренцо Мартире, ол басқа ғимараттардан едәуір биіктігімен ерекшеленеді.

Сан-Лоренцо Мартире шіркеуі

Сан-Лоренцо-Мартире шіркеуі Еуропа алаңында орналасқан. Оның көркем шіркеуінде көптеген эквовоттармен қоршалған айқышқа шегеленген мүсін сақталады. Бұл - 12-ші ғасырдағы Византияның полихромды ағаштан жасалған мүсіні. 1778 жылы 12 қазанда ол ескі ауылдан жаңа шіркеуге салтанатты шерумен әкелінді. Сол кезден бері айқышқа ілінген мүсін қастерленеді. Шіркеуде Жакопо Зуччидің Аспанға көтерілу мен қайта тірілуді бейнелейтін екі манеристтік картинасы орналасқан. Бастапқыда оларды Ватикандағы жеке шіркеуі үшін кардинал Арагона салған, оларды 1777 жылы Папа Пий VI қалаға сыйға тартқан. Алтаның артында Филиппо Браччидің суреті Әулие Лоренс пен Әулие Аполлинаредің Мәриям мен баламен бірге (1779) азап шегуін бейнелейді. Қаланың қамқоршысы болған әулие Аполлинардың сүйектері, әулие Лоренс пен әулие Стефанның сүйектері ежелгі құрбандық үстелінен табылған және 1938 жылы жаңа құрбандық үстеліне Акасте Брешани сыйлаған қабірге қайта қойылды. Ғибадатхананың апсидііндегі Сент-Лоуренс триумфы - Тестаның темпера бояуынан жасалған композициясы (1940). Қасиетті жерлердегі мұражайларда құнды көркем туындылар сақталған. Мысалы, итальяндық суретші Томазо Алойсио Джуварра (1809-1875) қол қойған Сан-Карло Борромео.

Капуциндер әкесінің шіркеуі

Капуцин аталарының шіркеуі - бір қабатты ғимарат, әр жағында үш қабатты шіркеу бар. Corso Umberto I, идеалда Копенгагеннің Корольдік көшесіне тең, ол Пьяцца-Европаны Капуциндер әкесінің шіркеуіне жалғастыратын түзу көше. Ғибадатхана 1784 жылы аяқталып, Монтегранаролық Қасиетті Серафимге арналған. Интерьерді сицилиялық капуцин монах, суретші және әдебиетші Фиделис Сан-Биажио (1717-1801) сәнді безендірді. Ол сурет салған: Монтегранаролық Серафиммен бірге тазалықсыз тұжырымдама, Стигмаларды алған әулие Франциск, Сигмарингендегі әулие Фиделистің шейіт болуы, Бриндизидің әулие Лоуренстің экстазы, Канталискелік әулие Феликспен бірге қасиетті отбасы, Леонессаның әулие Жозефтің шейіт болуы. Бәрнард Корлеонды бейнелейтін сурет Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жоғалып кетті. Қазіргі уақытта шіркеу Мәриямның көкке көтерілуіне арналған. XVIII ғасырдың басында салынған бұл үй 1810 жылға дейін Капуцин аталарының монастырының бір бөлігі болды, содан кейін Наполеон I барлық діни ордені жойды. 1997 жылы шіркеуде Туриннің Киелі шапанының тарихын бейнелейтін фото көрмесі өтті.

Сан-Джованни шіркеуі Вал-ди-Лагода

Көлдің жанында, Сан-Лоренцо-Нуово мен Болсена арасында Сан-Джованни-ин-Валь-ди-Лаго шіркеуінің қираған жері бар (осы шіркеу 1563 жылы 30 мамырда болған жер сілкінісі кезінде қираған). "Civita di Grotte di Castro" деп те аталатын аймақ 1799 жылға дейін 24 маусымда жыл сайынғы Жақия Креститель мейрамын өткізу үшін пайдаланылды. Сегізбұрышты шіркеу, Иоанн Крестителю арналған, 1563 жылы архитектор Пьетро Тартарино, Альберто да Сангаллоның шәкірті қайта салды. Феррандо Фанчеллоның стикерлері осында енді жоқ.

Үңгірлер паркі

Бұл атаумен белгілі (Parco delle Grotte) Сан-Лоренцо алле Гротте ежелгі қонысының көп бөлігін (және Кастро Гротте коммунасының шағын аумағын) қамтитын кең аумақ. Бұл аймақ солтүстікке қарай Болсена көлінің шекарасынан Вулсини жанартаулық кальдерасының шетіне қарай созылады. Ең төменгі биіктігі теңіз деңгейінен (көл шекарасы) және ең жоғарысы (Монте Ландро) деңгейімен айырмашылығы бар. Ең үлкені - тұрақты пішінді, ұзындығы шамамен екі келу орталығы паркте орналасуы тиіс: Сан-Лазаро орталығы Кассия жолының бойында 122-ші км және Паэзе-Векккио орталығы ежелгі ауылдың жанында. Парк Лацио облысы мен Витербо провинциясының қолдауымен Болсена көлінің аумақтық мұражайының құрамына кіреді.

Ұрылар жолы

XIX ғасырда Лациум, Умбрия және Тоскана аймағы Тоскана Ұлы Герцогтігінің оңтүстік шекарасын белгіледі, ал 1861 жылдан бастап Италия Корольдігі мен Чиркінің мемлекеттері. Бұл аймаққа Сельва-дель-Ламон және Монти-ди-Кастро сияқты орманды алқаптар кірді, оқшауланған үңгірлер мен негізгі жолдардан тыс шағын өзендер бар. Мұнда бірнеше қарақшылар тұратын. Солтүстік Лациумның соңғы қарақшыларының бірі, 19-шы ғасырдың соңында аймақ Италия Корольдігінің құрамына кірген кезде әрекетке кіріскен Фортунато Ансуини болды. Ол да басқалар сияқты қатыгез еді. Бұл аймақтың ең ықпалды қарақшысы Доменико Тибурци болды, оны Доменичино деп атады және Ламонның патшасы немесе Маремманың Робин Гуд деп атады. Ол Ансуинимен одақтасуға ешқашан келіспеді, өйткені оны қарапайым заңсыз адам деп санайды. 1844 жылы Норсияда фермерлер отбасында дүниеге келген Ансуиниді ата-анасы тас қалаушы болып жұмыс істеуге мәжбүр етті. Ол мейрамханада бір адамды өлтіріп, Римде 11 жылға түрмеге қамалды. 1866 жылы мамыр айында ол үш түрмедесімен бірге су бұрғысынан қашып құтылды. Римнен қашып кеткендер Марэмманы жасырындық үшін қауіпсіз орын ретінде таңдады. Бұл жерде олардың жаңа өмірі басталды, ол қару-жарақ, оқ-дәрі және ақша алу үшін тонау мен рэкетшілікпен жасалды. Жандармдар олардың ізін тауып, ұзақ уақыт бойы ұстамай, бір жерден екінші жерге жылжытуға мәжбүр етті. Сол себепті олар өздерін жасырын ұстап алып, өздерін жасырын ұстап алады. Көп ұзамай заңсыздар берілді. 1890 жылы сәуірде Ансуини Монте-Аргентариодағы Филиппо II фортына қамалды. Ол басқа тұтқындармен бірге қашып құтылудың жолын қарастырды. Олар есікті ашып, сыртқа шықты. Келесі күні түнде қарақшылар Капальбио маңындағы қойшы үйіне шабуыл жасап, қойшыларды байлап, азық-түлік, ақша, қару-жарақ пен оқ-дәрілерді тонап кетті. Бұл топтың құрамында қанқұмар қарақшы Дамиано Меничети де бар еді. Көп ұзамай ол Ансуинимен тығыз одақтасты, ал қалғандары оларды тастап кетті. Ансуини туралы бірнеше анекдот белгілі. Ол жандармдарды мазақтап, өзі тамақтанатын мейрамханаларда қолтаңбалы парақшалар қалдыратын. Бірде ол Теверинадағы Бассаноға сәнді киініп барып, Миландан келген саудагердің атымен карабинерилердің казармаларына кірді. Оның өтініші бойынша, оны екі жандарм сүйемелдеді, олар сапар барысында жеке қорғаныш болды. Соңында ол екі жігітке өздерінің командиріне парақша тапсыруды тапсырды. Сол кезде командир Ансуинидің қолы қойылған қағазды оқып, ашуынан шықты. Ұрлық-зомбылық құбылысы жойылып бара жатқан еді. Ансуини карабинеримен ұрыстан кейін жоғалып кетті. Менькетти бригадир Себастьяно Претаны өлтіргеннен кейін тұтқындалып, түрмеде қайтыс болды. "Жолаушылар жолы" - Италияның кейбір атақты тұлғалардың ізін жалғастыратын тарихи жаяу жүру жолы. Бұл жол Тиррен теңізін (Вулчи аймағы) Италияның орталық бөлігіндегі Апеннин тауларына жалғастырады. Онано, Кастро үңгірлері, Градоли және Сан-Лоренцо-Нуово арқылы өтетін жол белгіленеді, онда Ансуини мен басқа да қарақшылардың оқиғалары өз орнын табады.

Гнокидің саграсы

Алғаш рет 1970 жылдары жергілікті ауыл шаруашылығының негізгі өнімі ретінде картоптың мерекесі ретінде таныстырылған Гноччи фестивалі (итальян тілінде, Sagra degli Gnocchi) Сан-Лоренцо-Нуовода тамыз айының ортасында өткізілетін әдеттегі оқиға. Қаланың басты алаңы үлкен ашық асханаға айналады, онда келушілер картоп гночки мен басқа да жергілікті рецепттерден, мысалы шошқа терісінен жасалған бұршақ, трип және қуырылған шұжықтардан дәм тата алады. Лисио мен рок-оркестрлер мәдени, спорттық және діни іс-шаралар аясында (құтқарушы қасиеттілер күні және Марияның көтерілуі) ерекше атмосфера туғызады.

Санлоренциади

"Sanlorenziadi" (сөзбе-сөз Сан-Лоренцо-Нуово Олимпиада ойындары) термині "қызыл" (Via Cassia-ның шығыс жағында орналасқан "Перголино" контрадасының түсі) "көк" (Via Cassia-ның батыс жағында орналасқан "Конвенто" контрадасының түсі) қарсы тұратын кәсіби емес спорттық және ойын жарыстарын білдіреді. Қаланың орталық алаңы - қоғамдық ойындардың негізгі орны. 1980 жылдан бері (1984, 1988, 1989, 1990, 1994, 1995) үздіксіз өткізіліп келе жатқан санлоренциади жазғы әдеттегі оқиға. Перголино Конвенто футбол матчының ұзақ дәстүрінен пайда болған (2000 жылдан бері "Антонио Цимпелла" мемориалы), ол танымал ойындармен біріктірілген спорттық жарыстардың жиынтығынан тұрады. Ойындар алдындағы салтанатты салтанатты іс-шара келушілер мен көрермендерді өзіне тартады. 2007 жылғы жазғы ойындарды (21 шілде - 5 тамыз) жергілікті "Scacciapensieri" мәдени бірлестігі ұйымдастырды. 2008 жылғы Санлоренциади (18 шілде - 3 тамыз) "Scacciapensieri" және "Associazione Culturale Giovani Laurentini" бірлесіп ұйымдастырған, сонымен қатар Перголино жеңіп алды. Сонымен қатар, Перголино "Associazione Culturale Giovani Laurentini" ұйымдастырған 2009 жылғы және 2010 жылғы жарыстарда жеңімпаз атанды. 2011 жылғы жарыста футбол ойындары өткізілген жоқ және "ескі даңқтар" футбол матчы өтті (Перголино жеңді). 2012 жылы "Конвенто" жеңімпаз атанды.

17 қаңтар, әулие Антоний

Жыл сайынғы "Аббат Сант-Антони" мерекесі - бұл жануарларды баталау, фаба бұршақ шұпасын тарату, күймелер мен жануарларды көрсету және анчоустармен, "бисквит" және шараппен тамақтанумен сипатталатын әдеттегі шаруалар мерекесі.

24 маусым, Жақия баптист

Сент-Джон жәрмеңкесі - бұл танымал оқиға, оның басталуы 1563 жылы, баптист Жақияның бұрынғы шіркеудің қираған жерінде шіркеуді қайта құруды сұраған фермердің алдына келгені туралы айтылады. Халық сұранысын орындады және жоғарыда аталған Сан-Джованни шіркеуі Сан-Лоренцо-Нуово, қазір қираған. Бұл оқиғаға арналған жыл сайынғы жәрмеңке 24 маусым күні орталық алаңның барлық жерінде өтеді. 2020 жылғы сайыс ерекше болды, өйткені ковидке қарсы ережелерді сақтау қажеттілігі әдеттегіден басқа орынды анықтауды орынды етті: Виньолоның орны көлеміне, логистикасына және ландшафтына сәйкес ең қолайлы деп танылды және 1624 кіру билеті шығарылды. XIX ғасырға дейін дәл сол жәрмеңке Болсена көлінің маңында, Валь-ди-Лагодағы Сан-Джованни шіркеуінің аумағында өткізілді.

10-11 тамыз, Қаза тапқан Сент-Лоуренс

Сан-Лоренцо-Нуово - бұл жердің есімі - оның қамқоршысы, мартирдін, әулие Лоренцоның құрметіне берілген. Жыл сайын 10 тамызда салтанатты шерумен мерекелік мерекенің ең басты бөлігі атап өтіледі. Қасиеттілердің ескерткіштері мен мүсіндері мұнда орналасқан. Келесі күні дәстүрлі жәрмеңке өтеді.

15 тамыз, Қасиетті Мариямның көкке көтерілуі

Марияның көкке көтерілуі жыл сайын шерумен атап өтіледі, онда Марияның мүсіні көрші көшелердегі Капуциндер әкесінің шіркеуінен тасымалданады.

8 қыркүйек, "Туран" Қасиетті Мария

"Мадонна ди Торано" жыл сайын дінсіз дәстүр бойынша атап өтіледі. 8 қыркүйекте "Тұран әйелдері" аталатын әйелдер байқаудың басты кейіпкерлері болады. Олар - 16 жасар үш қыз. Олар тойдың құдасы ретінде таңдалды. Таңертең олар ауылдағы Туран шіркеуіне (орталықтан 1,5 км қашықтықта) жеткенше ұшып кетеді. Түстен кейін шіркеу аумағында қоғамдық шаралар өтеді.

14 қыркүйек, Қасиетті Крестті жоғарылату

Ежелгі халықтық дәстүрге сәйкес, XII ғасырда салынған ағаштан жасалған айқышқа ілінген крест шіркеуде орналасқан және терең құрметке ие. Жыл сайын 14 қыркүйекте діни шеру өткізіледі (Иерусалимдегі ең қасиетті крест мейрамы), бірақ тек 15 жылда бір рет (1787 жылдан бастап) сол күні крестті ауыл көшелерімен алып жүретін салтанатты шеру өткізіледі. Бұл шеруде, ескі ауылдан жаңа муниципалитеттің приходтық шіркеуіне мүсіннің көшірілуі (1778 жылдың 12 қазаны) еске алынды. Оған халық, жергілікті биліктің өкілдері, жергілікті оркестр, СС қосылды. Кросфиссо бауырластығы, тарихи шерудің парадпен бірге жалаушалар желбіретеді. Жаз айларында "Festone" (Үлкен той) деп аталатын көптеген іс-шаралар өткізіледі, олардың ішінде дәстүрлі тойлар мен басқа да көңіл көтеру түрлері бар. Фестоне соңғы рет 2012 жылы атап өтілді. 2000 жылы Ұлы мерейтойына орай азаматтық және діни билік өкілдері әдеттегі мерекелерден тыс ерекше шеру өткізу туралы шешім қабылдады.