Кіріспе

Кейкуба шараптары (лат. Caecubum, грек. Kaikoubos) Лациум жағалауындағы (бүгінгі Фонди жазығы деп аталатын аймақта) Амиклада орналасқан шағын аймақтан, агер Кейкубадан шыққан. 70 жылы шамамен, Варро бұл ауданды байлықтардың орны деп санады. Страбон өзінің "География" атты еңбегінде осы аймақтың шарап өнімімен танымал екенін былайша сипаттаған: "Кейкуба жазығы Каиета шығанағына шектеседі, ал жазықтың жанында Аппий жолының бойында орналасқан Фунди орналасқан. Осы жерлердің барлығы өте жақсы шарап шығарады; шын мәнінде, Кэкуба, Фундания және Сетиния шараптары кеңінен танымал шараптар тобына жатады, сондай-ақ фалерния, Албания және Статания шараптары да солай". (Географиялық V.3.6)

Сипаттамалары

Б.з.б. 1 ғасырда көптеген адамдар үшін Кеэкубан барлық шараптардың ішіндегі ең жақсысы болды, фалерниялық шараптан гөрі жұмсақ, альбан шараптарынан гөрі толы, күшті және мас қылатын. Бұл - қартайған кезде отқа айналған ақ шарап. Диоскорид оны "гликис" деп атайды. Афиней оны көптеген жылдар өткеннен кейін ғана жетілетін күшті және күшті деп сипаттаған (Deipnosophistae, I.27a).

Құлдырау және жоғалу

Кейкубанның танымалдылығы Хораций заманында ең биік деңгейге жеткен сияқты. Август билікке келгеннен кейін, Сетинум император шараптары деп жарияланды, атап айтқанда (Плинийге сәйкес), өйткені ол оған ас қорыту ауыртпалығын тудырмады және ол сол бойынша танымал болды (Табиғи тарих XIV.61). Плинийдің айтуынша, жүзімдіктің елеусіз қалуы Неронның жерді жермен-жексен етіп, жерді кесіп өтетін кеме арнасын салуды көздегенін айтып, онда көмілген деп есептелетін Дидоның аңыз қазынасын табу үшін қазба жұмыстарын жүргізу үшін бастағанын білдіреді. Кейкубанның жалғыз жүзімдіктерінің жойылуы шарапты толығымен сөндірді; бірақ Марсиалдың кезінде, егер оның сөздеріне сенуге болатын болса, Кейкубан шараптары әлі де Амикладағы шараптардағы тозығы жеткен. Гален - бұл кеуекүбендік шарапты дайындалмай қалғаннан кейін шамамен бір ғасыр өткен соң, оны татып көрген соңғы адам.

Жүзім сорттары

Ежелгі шараптың артында тұрған жүзім тұқымдастарының арасында әлі күнге дейін Италияның орталық бөлігіндегі Лацио аймағында өсірілетін Аббуото жүзімдері бар. Алайда, Янсис Робинсон мен Джулия Хардинг сияқты шарап сарапшылары мен тарихшылары ежелгі ақ шарапқа қызыл аббуто жүзімінің себепкер болғанына күмән келтіреді.