Кіріспе
Силуэт анимациясы - кейіпкерлер тек қара силуэт ретінде көрінетін анимация. Бұл әдетте арткы жарықпен шарласқан картон кесінділерін жарықтандыру арқылы жүзеге асырылады, бірақ басқа әдістер де бар. Ол ішінара шабыттанған, бірақ техникалық жағынан ерекше себептермен көлеңке ойыны.
Silhouette animation is animation in which the characters are only visible as black silhouettes. This is usually accomplished by backlighting articulated cardboard cut outs, though other methods exist. It is partially inspired by, but for a number of reasons technically distinct from, shadow play.
Тарих
Еуропалық көлеңкелер ойынынан (ombres chinoises) және Еуропалық силуэт кесуден (Этьен де Силуэт және Иоганн Каспар Лаватер) шабыт алған кинодағы силуэт анимациясын бірнеше адам дербес ойлап тапқан сияқты, ең ерте белгілі британдық режиссер Чарльз Армстронгтың "Спорттық тышқандар" (1909) қысқаша тақырыбы. Ең алғашқысы - сол режиссердің "Клоун және оның есегі" (1910) фильмі. Бұл және кем дегенде Армстронгтың басқа бір фильмдері (біреулері Жорж Садулдың кітабында қайта шығарылғандықтан аман қалған) қара түсті фонға ақ сұлбамен түсірілген. Алайда, неміс аниматоры Лотте Рейнигер де, американдық қуыршақшы Тони Сарг та оның жұмысын білмеуі мүмкін, және бұл Рейнигердің алғашқы фильмі "Das Ornament des verliebten Herzens" (Сүйікті жүректің әшекейі, 1919) арқылы форматтың қазіргі стандартты тәжірибелерінің көпшілігін алғаш рет құрған. Рейнигердің "Принц Ахмедтің оқиғасы" (1926) - барлық анимациялық фильмдердің ішіндегі ең көнесі - силуэтке қызығушылықтың қайта жандануына сәйкес келді және бірнеше имитаторларды тудырды. Оның ықпалы Тошио Судзукидің "Йонжунин но Тозоку" (Қырық қарақшы, 1928) және 1924 жылы Хидехико Окуда, Тому Учида және Хакузан Кимураның "Каниманжи Энги" (Кебелек ғибадатханасының ертегісі) сияқты алыс Жапонияда да айқын көрінеді. Канаданың Ұлттық кино басқармасы бірнеше силуэт фильмдерін шығарды. Қазіргі кезде кәсіби түрде жасалған таза силуэт фильмдері сирек кездеседі, ал ең алдымен оның шегінде жұмыс істейтін аниматорлар әлі де аз. Алайда, цифрлық және сызылған силуэт анимациясының реттіліктерін, мысалы, көруге болады Оңтүстік Парк жарық сөнген кезде, Мона вампирінің (1999) эпизодында және аралықта Саёнара Цетсубо Сенсейдің (2007) анимациясында және бірнеше деңгейлерде Донки Конг елге оралады (2010).
Техникалар
Рейнигер ойлап тапқан дәстүрлі силуэт анимациясы - кесінді анимацияның (оның өзі - тоқтату қозғалысының көптеген түрлерінің бірі) бөлінісі. Ол картоннан кесілген, кейде жұқа металл табақтармен күшейтілген және буындарымен жіппен немесе сыммен (әдетте заманауи өндірістерде пластикалық немесе металл қағаз бекіту құралдарымен ауыстырылады) біріктірілген фигураларды пайдаланады, содан кейін анимация стендісінде кадрдан кадрға жылжытылады және трибуна камерасымен жоғарыдан төменге түсіріледі. Мұндай әдістерді стильдік өзгерістермен бірге, 1940 жылдары Нобуро Офужи және 1970 жылдары Бруно Бёттге сияқты практиктер қолданды. Мишель Очелоның Ciné si (Cinema If, 1989) телесериалы сәл өзгеше болды, ол кесінділер мен сельдерді, сондай-ақ кейде тікелей эфирлік және балшықты анимацияны біріктірді (бұл серия Princes et princesses деп жақсы танымал, төмендегі көркем фильм нұсқасы). Бұл кейіпкерлердің өздері үшін сөйлегенін көрсететін алғашқы силуэт анимациясы болды (дәстүрлі түрде, интертитрлер немесе баяндаудың үстіндегі дауыс қолданылған), өйткені аралас орта дәл тіл үйлестіруді мүмкін етті. Дәстүрлі анимация, сондай-ақ, Be PaPas' Shōjo Kakumei Utena (Revolutionary Girl Utena, 1997) фильмінде жиі көрінетіндей, силуэт анимациясын еліктеуге де пайдаланылуы мүмкін. Соңғы уақытта бірнеше CGI силуэт фильмдері жасалды, олар техникаға әртүрлі тәсілдерді көрсетеді. Джосси Малистің 2D, векторлық анимацияны қолдануы, Мишель Оцелоттың "Ер шашырауы" (2007) және Азур мен Асмардағы (Azur & Asmar, 2006) 3D фигураларды силуэт ретінде қолдануы, ал Энтони Лукастың Академия сыйлығына ұсынылған Жаспер Мореллоның құпия географиялық зерттеулері (2005) 2D кейіпкерлері мен 3D фондарын араластырады, екеуі де тікелей эфир мен CGI-нің үйлесімі. Компьютерлік анимация сондай-ақ көлеңке театрына, әсіресе Оңтүстік-Шығыс Азияның ваянг-кулит стиліне, оларды басқарып жатқан сияқты кейіпкерлерге көрінетін таяқтарды қосу арқылы нақтырақ сілтеме жасау үшін пайдаланылды (қалай десеңіз, CGI-де бұл керісінше). Бұл Ян Костердің "Біздің адам Нирванада" (2006) және Диснейдің "Жуңғар кітабы 2" (2003) фильмінің ашылуында қолданылған. Мишель Оцелоттың Bergères et dragons (Шопандар мен айдаһарлар) телесериалы, 2008 жылдың наурызында әлі де әзірленуде, оның бұрынғы аналогты силуэт анимациясының көрінісін симуляциялау үшін 2D және 3D компьютерлік анимацияның қоспасын қолданады. Алайда, дәстүрлі, кесінді силуэт анимациясын әлі күнге дейін Эдвард С. де Леон және Реза Бен Гаджра сияқты адамдар қолданады, онда ол көбінесе Лумэдж сияқты басқа да анимация түрлерімен біріктіріледі.
Түсті қолдану
Силуэт фильмдері дәстүрлі түрде монохромды, ал алғы планда қара түсті, ал аясы сұр түстің әр түрлі реңктерімен элементтер қаншалықты алыс болса, сұр түстің реңгі де соғұрлым ашық болады, осылайша тереңдіктің иллюзиясын жасайды. "Принц Ахмед тарихында" әр түрлі көріністер әр түрлі түстермен боялған, бұл сол кездегі әдеттегі тәжірибе. Das Geheimnis der Marquisin (Маркизаның құпиясы, 1922) - қара түстегі ақ түстегі кері рельефті фильм. Jack and the Beanstalk (1955) фильмінде Рейнгер түсте түсіруге мәжбүр болды, оның кейбірін қара силуэттермен толық түсте боялған фондар пайдаланылады, олардың кейбіреулері боялған шыны эффектін жасау үшін мөлдір, түстес "тұйық орама" материалымен қапталған. Ол осы кеңейтілген форматты барынша пайдаланған сияқты, бірақ ол оны өзі мақұлдамады және қалған мансабының көп бөлігінде монохромды фильмдерге оралды, мүмкін, Аукасин мен Николеттпен (Aucassin and Nicolette, 1976) қолайлы ортаны тауып, оның фондарына (ағартушы пластик бөлшектерден жасалған) толығымен бояу палитрасын қолданды. Кейінгі кино түсірушілер арасында түстегі силуэт фильмдерін түсірудің басым әдісі Принцен Ахмедтің түстелген көрінісін бір түсті, кейде екі жақын немесе бір-біріне толы түстерді қолдана отырып, әртүрлі түстермен қоршауларды пайдалану арқылы еліктеу болды. Кейде кейіпкерлер негізінен профильде көрінетін толық түсті кескінді анимация түсті силуэт фильм ретінде сипатталады, бірақ бұл жалпы профильге немесе көрініс нүктелеріне қарағанда силуэттің анықтамасына байланысты.