Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вела Лавелла шайқасы - 1943 жылы 15 тамыз - 6 қазан аралығында Жапония империясы мен Жаңа Зеландия мен АҚШ-тың одақтас күштерінің арасында Жаңа Джорджия науқанының соңында болған шайқас. Соломон аралдарындағы Вела Лавелла аралын Тынық мұхиттағы соғыс кезінде Жапон әскерлері басып алған болатын. Мунда нүктесі шайқасынан кейін одақтастар 1943 жылдың соңында, Коломангара аралында жапон әскерлерінің үлкен шоғырлануын айналып өту туралы шешім қабылдағаннан кейін, аралды қайтадан басып алды. 15 тамызда Баракомаға қоныс аударғаннан кейін АҚШ әскерлері жапондықтарды солтүстікке қарай итеріп, жағалау бойымен алға жылды. Қыркүйекте Жаңа Зеландия әскерлері американдықтардан билікті басып алды және олар аралды басып өтіп, солтүстік жағалаудағы шағын жапон гарнизонын қоршап алды. 6 қазанда жапондықтар қалған әскерлерді шығару үшін эвакуациялау операциясын бастады, оның барысында Велла Лавелланың теңіз шайқасы өтті. Аралдың басып алынуынан кейін одақтастар оны маңызды әуе базасына айналдырды, ол Рабаулдағы негізгі жапон базасын азайтуда пайдаланылды.
The Battle of Vella Lavella was fought from 15 August – 6 October 1943 between the Empire of Japan and the Allied forces from New Zealand and the United States at the end of the New Georgia campaign. Vella Lavella, an island located in the Solomon Islands, had been occupied by Japanese forces early during the war in the Pacific. Following the Battle of Munda Point, the Allies recaptured the island in late 1943, following a decision to bypass a large concentration of Japanese troops on the island of Kolombangara. After a landing at Barakoma on 15 August, US troops advanced along the coasts, pushing the Japanese north. In September, New Zealand troops took over from the Americans, and they continued to advance across the island, hemming the small Japanese garrison along the north coast. On 6 October, the Japanese began an evacuation operation to withdraw the remaining troops, during which the Naval Battle of Vella Lavella was fought. Following the capture of the island, the Allies developed it into an important airbase which was used in the reduction of main Japanese base at Rabaul.
Өмірбаян
Вела Лавелладағы шайқастар Жаңа Джорджиядағы Мунда нүктесі шайқасынан кейін болды, ол Гуадалканалдан жапондық эвакуациядан кейін соғысты, өйткені одақтастар Операция Картуил жоспарына сәйкес Рабаулға қарай алға жылжи бастады. Мунда алаңында әуеайлақтың АҚШ күштеріне жоғалтуынан кейін жапондықтар Коломангараға кері шегінді, онда олар генерал-майор Нобору Сасакидің қол астында 10 000 - 12 000 адамнан тұратын гарнизон құрды. Мунда нүктесінен кейінгі АҚШ-тың бастапқы жоспарлары Коломангараға шабуыл жасауды көздеді, бірақ АҚШ қолбасшысы адмирал Уильям Холси Коломангараны айналып өтіп, Велла Лавелла аралының оңтүстік-шығыс ұшындағы Баракома маңындағы жер күштерін жаппай пайдалануды шешті. Мунданың солтүстік-батысында орналасқан Велла Лавелла Жаңа Джорджия тізбегіндегі ең солтүстік арал болды және Жапон әскерлеріне қарсы Шортленд аралдары мен Бугенвилл аралдарында болашақ операцияларға қадам басқан. Сондай-ақ, базаны дамыту үшін перспективалар Коломангараға қарағанда жақсы болды. Сонымен қатар, ол Мунда мен Сергей Пойнт қалаларындағы АҚШ әуе базаларына жақын орналасқан, сондықтан жапондық әуе шабуылына қарсы қорғану үшін қажетті әуе көмегін қамтамасыз ету керек еді. Шілде айының соңында шағын барлау тобы Велла Лавеллаға жіберілді, олар Австралиялық жағалауды бақылаушы, Жаңа Зеландиялық миссионер және бірнеше жергілікті тұрғындармен байланысып, Баракома мен оңтүстік-шығыс жағалау туралы ақпарат жинады. Бұл ер адамдар және олардың жергілікті жетекшілері жапондықтармен байланыс жасамай, аралды бір апта бойы зерттеуге тырысты. 31 шілдеде олар Гуадалканалға нысана туралы толық ақпаратпен оралды. Аралдың оңтүстік-шығыс шетіндегі Баракома ауылы қону орны ретінде таңдалды. 12 тамызда әскери-теңіз және әскери қызметкерлерден және 103-ші жаяу әскер полкінен құралған шағын топ Гуадалканал мен Рендова аралынан Баракомаға төрт торпеда қайығының бортына жіберілді. Жолда қайықтар әуе шабуылына ұшырап, бірнеше адам қаза тапты, бірақ олардың экипаждары өздерінің бағытына қарай жалғастыра алды, онда оларды каноэдегі жергілікті тұрғындардың шағын тобы қарсы алды. Жапондықтардың күтілгеннен үлкен күштері жағалауға жақын жерде болғандықтан, 14 тамызда бұл күш 103-ші жаяу әскерден келген әскерлермен күшейтілді. Содан кейін бұл күшке шабуыл жасайтын күш үшін жағалауды белгілеу және ұстау және жақын маңдағы жапон тұтқындарын қамтамасыз ету тапсырылды. Олар кейіннен жеті жапондықты тұтқынға алды.
The fighting on Vella Lavella took place following the Battle of Munda Point on New Georgia, which was fought in the aftermath of the Japanese evacuation from Guadalcanal as the Allies began advancing toward Rabaul under the Operation Cartwheel plan. After the loss of the airfield at Munda Field to US forces, the Japanese had withdrawn to Kolombangara, where they established a 10,000 to 12,000 strong garrison under Major General Noboru Sasaki. Initial US plans following Munda Point had envisaged an assault on Kolombangara, but the US commander, Admiral William Halsey, decided to bypass Kolombangara and land forces around Barakoma near the southeastern tip of the island of Vella Lavella instead where they were to capture the Japanese airfield and develop a naval base. Situated northwest of Munda, Vella Lavella was the most northern island in the New Georgia chain and offered a stepping stone for future operations against Japanese forces on the Shortland Islands and on Bougainville. It also offered better prospects for base development than at Kolombangara. At the same time, it was close enough to US airbases at Munda and Sergei Point to afford the required air support that would be necessary to defend against Japanese air attack. In late July, a small reconnaissance party was dispatched to Vella Lavella, linking up with an Australian coastwatcher, a New Zealand missionary and several natives, to gather intelligence on Barakoma and the southeast coast. These men and their native guides managed to explore the island for a full week, avoiding contact with the Japanese. On 31 July, they returned to Guadalcanal with thorough intelligence about the target. The village of Barakoma near the island's southeastern tip was selected as the landing place. On 12 August, an advanced party, consisting of naval and military personnel and a small group of troops from the 103rd Infantry Regiment, was sent from Guadalcanal and Rendova Island to Barakoma aboard four torpedo boats. En route, the boats were subjected to aerial attack which resulted in several casualties, but their crews were able to continue to their destination where they were met by a small group of natives in canoes. As reports were received about a larger than expected Japanese force near the landing beach, on 14 August this force was reinforced by more troops from the 103rd Infantry. The force was then tasked with marking and holding the beachhead for the assault force and for securing Japanese prisoners in the vicinity. They subsequently captured seven Japanese.
АҚШ әскерлерінің қонуы
Вела Лавеллаға алғашқы қонуды бригада генерал-майоры Роберт Б. МакКлюрдің басшылығымен 4600 (5800-ге дейін) АҚШ әскерінің қону күштері жасады. Негізгі маневрлік элементтер 35-ші полк ұрыс тобынан келді. Бұл полк полковнигі Эверетт Э. Браунның қолбасшылығында болды. Ол генерал-майор Дж. Лоутон Коллинздің қолбасшылығындағы 25-ші жаяу әскер дивизиясынан алынған және генерал-майор Оскар Грисуолдтың XIV корпусының құрамына кірді. Бұл әскерлер 15 тамызда Гуадалканалдан шыққан контр-адмирал Теодор С. Уилкинсонның қолбасшылығындағы экспедициялық күштің (31-ші арнайы топ) бөлігі ретінде қоныстанды. Экспедициялық күш түрлі кемелерден құралған: жеті эсминецтік транспорт, үш LST, екі су асты кемелерін қуып шығушы және көптеген LCI. 12 кемеден тұратын эсминец экранымен бірге жүрді, ал P40 және Corsair истребителдері әуеде патрульдік бақылау жүргізді. Жапония жауынгерлерге қарсы көптеген "Нуль" және "Вал" ұшақтарын жіберді. Олар LST-ге түскі уақытта шабуыл жасады, бірақ ұшаққа қарсы қарулы қарудың жаппай атысымен қуып кетті. Күннің кешкі уақытында тағы бір әрекет те бұзылып кетті. Жапондық ұшақтарға Кахили маңында бомбалау миссиясын жүргізуді тапсырған АҚШ-тың теңізшілері шабуыл жасады. Кешкісін жапондық торпедалық ұшақтардың шағын тобы LCI-ге сәтсіз шабуыл жасады, ал бірнеше су ұшақтары түн ортасында LST-ге шабуыл жасады. Бұл шабуылдар кезінде америкалықтардың зардаптары аз болды, ешқандай кеме батырмады және тек екі қорғаныс американдық ұшақ атып түсірілді, жапондықтардың 17 мен 44 ұшақ арасында зардап шекті. Алғашқы қону кезінде 12 америкалық өлтіріліп, 50 жарақат алды. Бастапқы ұрыстан кейін американдықтар жағажай орнатқан және қайта жабдықтау операцияларын бастаған. Осы арада жапондықтар қарсы шабуыл жасамай, аралды эвакуациялауды шешті. Аралдың солтүстік-шығыс жағалауындағы Хораниу қаласында эвакуация үшін баржалар қоймасы құрылды. Рабаульден жойғыштардың тобы (Сазанями, Хамаказе, Шигуре және Исоказе, контр-адмирал Мацуджи Иджуиннің қол астында) жөнелтілді, ал Хораниуді қамтамасыз ету үшін күшейту тобы жіберілді. Бұл екі ротадан тұратын 13-ші жаяу әскер полкі, жалпы саны 390 сарбаз, және әскерлердің арнайы теңіз десанттық әскерлері взводы. Гордан Ротман жазғандай, Велла Лавелладағы жапондық күштер 750 адамға жетті. АҚШ-тың алға жылжуынан кейін жапон әскерлері Парасо шығанағы мен Мунди Мунди аралығында шоғырлана бастады. Ол 42 жапон ұшағын атып түсіргенін мәлімдеді.
The initial landing on Vella Lavella was undertaken by a landing force of around 4,600 (rising to 5,800) US troops under Brigadier General Robert B. McClure. The main maneuver elements came from the 35th Regimental Combat Team. This regiment was commanded by Colonel Everett E. Brown. It was drawn from the 25th Infantry Division, under Major General J. Lawton Collins, and formed part of Major General Oscar Griswold's XIV Corps. These troops landed on 15 August as part of an expeditionary force (designated Task Force 31) under the command of Rear Admiral Theodore S. Wilkinson, which embarked from Guadalcanal. The expeditionary force consisted of a variety of vessels including: seven destroyer transports, three LSTs, two submarine chasers and many LCIs. It was escorted by a destroyer screen of 12 ships, while P 40 and Corsair fighters patrolled the air above. The Japanese dispatched a large number of Zero fighters and Val dive bombers in response to the landing. They attacked the LSTs around noon but were driven off by massed anti aircraft fire. A further attempt late in the day was also spoiled. The returning Japanese aircraft were attacked by US Marine Corsairs that had been tasked to conduct a strafing mission around Kahili. In the early evening, a small group of Japanese torpedo aircraft unsuccessfully attacked the LCIs, while several seaplanes attacked the LSTs around midnight. Losses during these attacks were light for the Americans, with no ships being sunk and only two defending US aircraft being shot down, against Japanese losses of between 17 and 44 aircraft. Casualties during the initial landing amounted to 12 killed and 50 wounded for the Americans. After the initial fighting, the Americans established a beachhead and began resupply operations. Meanwhile, the Japanese decided against a counterattack, electing to evacuate the island instead. A barge depot was established for the evacuation at Horaniu, on the northeast coast of the island. A group of destroyers (Sazanami, Hamakaze, Shigure, and Isokaze, under Rear Admiral Matsuji Ijuin) sailed from Rabaul while a group of reinforcements was also dispatched to secure Horaniu. These consisted of two companies of the 13th Infantry Regiment, with a combined strength of 390 soldiers, and a platoon of Special Naval Landing Force troops. Gordan Rottman has written that the Japanese force on Vella Lavella eventually reached 750 men. In the aftermath of the US advance, the Japanese troops began concentrating between Paraso Bay and Mundi Mundi. and claimed to have shot down 42 Japanese aircraft.
Жаңа Зеландия әскерлерінің көмегі
Қыркүйек айының ортасында америкалықтарды генерал-майор Харольд Барроуклоудың 3-ші дивизиясының жаңа зеландиялықтары алмастырды. Жаңа Зеландияның 14-бригадасы, бригадалық генерал Лесли Поттердің басшылығымен 3700 адамнан тұратын, жағалау аймақтары арқылы жағалау аймақтары арқылы, шығанақтан шығанаққа дейін, содан кейін әр аймақты патрульдермен тазарту үшін бірнеше амфибиялық операцияларды және ел аралық жүрістерді қолданды. Екі жаяу әскер батальоны, 35-ші және 37-ші, әрқайсысына сегіз десант кемесі бөлінген, 600 күшті жапон гарнизонын тұтқындау үшін қыспақ қозғалысын жүргізді, ал 30-шы жаяу әскер батальоны аралдың оңтүстігіндегі әскерлердің негізгі шоғырлануы айналасында резервте болды. 21 қыркүйекте Маравари жағалауынан шығып, жаңа зеландиялықтар Мату Сорото мен Бороның айналасында алға қарайтын аймақтарды құрды, содан кейін 25 қыркүйекте алға жылжуды бастады. Он күн ішінде жаңа зеландиялықтар 35 -ші жаяу әскер батальоны батыс жағалауға қарай, ал 37 -ші шығысқа қарай жылжыған кезде бірқатар кішігірім іс-қимылдарға ұшырады. Алдын ала, жер қыртысы броньды пайдалануға жол бермеді, ал артиллерияны десантпен жылжытып, жаяу әскерді қолдауға жағалауға сүйрету керек болды. Жапонияның жауынгерлері жақындап келе жатқанда, жау әскерлері жаудың қасына барып, жауды жеңеді. 35-батальон Пакой шығанағына қарай алға жылды, содан кейін Тимела шығанағына қарай құрлық арқылы алға жылды. Осылайша, бірнеше патрульдер жапондықтардың Маркуана шығанағына қарай шегіну жолдарынан айныту үшін алға жылжытылды. Бұл қарауылдар кейіннен тосқауылға түсіп, ажыратылды, содан кейін оларды құтқару үшін екі взвод жіберілді. Олар да қатты қарсылыққа тап болып, кері бұрылуға мәжбүр болды және шабуыл жасау үшін 35-ші батальонға қосылу үшін 37-ші батальонды күту туралы шешім қабылданды. Олар күтіп тұрған кезде, қосымша қарауылдар жіберілді және қоршаудағы қарауылдар жапондық желілерден шығып, ауыр зардап шекті және кейін баржамен құтқарылды. Осы арада 37-ші полктың алға жылжуы, оған берілген көптеген десант кемелерінің істен шығуынан кейін баяулады. Кейіннен олар 35-ші батальонға бөлінген кейбір кемелерді қарыз алып, оларды жапондықтардан ұсталған баржамен толықтырды. 5 қазанда олар ауыр шайқастар кезінде Варамбари шығанағын тазартты. Келесі күні жаңа зеландиялық екі батальон жапондықтарды кішкентай қалтаға қысып, біріктіруге жақын болды, ал 6 қазанның түстен кейін 37-ші батальон ақыры Менде нүктесіне жеткенде, ол одан әрі қысқарды. Марзиана нүктесі маңында жапондарға қарсы үлкен шабуыл жоспарланған болатын және сол түні позицияға ауыр шабуыл жасалды. Алайда жапон ұшақтарының пайда болуы қаруды үндетті, ал түнде жапон гарнизоны аралдан 28 қыркүйек пен 4 қазан аралығында Коломбангарадан шығарылған жерді қайталап, шығарылды.
In mid September, the Americans were relieved by New Zealanders from Major General Harold Barrowclough's 3rd Division. The New Zealand 14th Brigade, consisting of around 3,700 men under Brigadier Leslie Potter, used a series of amphibious operations and cross country marches to advance through the coastal areas, bounding from bay to bay and then clearing each area with patrols. Two infantry battalions, the 35th and 37th, each allocated eight landing craft, conducted a pincer movement to trap the 600 strong Japanese garrison, while the 30th Infantry Battalion was held in reserve around the main concentration of troops in the south of the island. Departing from Maravari Beach on 21 September, the New Zealanders established their forward areas around Matu Soroto and Boro and then began their advance on 25 September. Over the course of ten days, the New Zealanders fought a series of minor actions as the 35th Infantry Battalion advanced up the western coast and the 37th moved up the east. During the advance, the terrain prevented the use of armour, while artillery had to be moved by landing craft and dragged ashore to support the infantry, which struggled to advance through the thick jungle amidst torrential rain. Progress was slow, and initially combat was confined to skirmishes against small groups of Japanese hiding in well concealed jungle positions. The 35th Battalion advanced to Pakoi Bay and then pushed overland towards Timbala Bay, where they planned to attack the main Japanese garrison which was withdrawing on both fronts. In doing so, several patrols were pushed forward to block suspected Japanese withdrawal routes towards Marquana Bay. These patrols were subsequently ambushed and cut off, after which two platoons were dispatched to rescue them. These also came up against strong opposition and forced to turn back and the decision was made to wait for the 37th Battalion to join the 35th before attacking. While they waited, further patrols were sent out and the ambushed patrols fought their way out from Japanese lines, having inflicted heavy casualties and were subsequently rescued by barge. Meanwhile, the 37th's advance had slowed due to the breakdown of many of its allotted landing craft. They subsequently had to borrow some of the craft allocated to the 35th Battalion, and supplemented these with a barge that was captured from the Japanese when a patrol boarded a vessel that had pulled into Tambana Bay. By 5 October they cleared Warambari Bay, amidst heavy fighting. The following day, the two New Zealand battalions were close to linking up, having squeezed the Japanese into a small pocket, which was reduced further when the 37th Battalion finally reached Mende Point on the afternoon of 6 October. A large scale attack was planned on the Japanese around Marziana Point and that night a heavy barrage was dialled in on the position. The appearance of Japanese aircraft, however, silenced the guns and throughout the night, the Japanese garrison was withdrawn from the island, replicating the withdrawal that had taken place from Kolombangara between 28 September and 4 October.
Жапондықтар кері шегінуі және зардап шеккендер
6 қазанның түнінде және таңертең ерте, контр-адмирал Мацуджи Иджуин үш эсминецтік көлік пен он екі кішкентай кемеден тұратын күшті басқарды, олар Маркуана шығанағындағы Марциана нүктесінен 589 адамды субмариналдар мен көліктермен эвакуациялай алды. Кейіннен Вела Лавелланың солтүстігінде үлкен теңіз шайқасы өтті, алты американдық эсминец тобы Ижуиннің қорғаныс күшін ұстады. Эвакуацияланған әскерлер Бугенвилдегі Буинге қонды. Онда олар Коломбангарадан шығарылған шамамен 12 000 жапондық әскердің көпшілігіне қосылды; олар кейіннен 1943 жылдың аяғынан 1945 жылға дейін аралдағы одақтас күштерге қарсы шайқастарға қатысады. Вела Лавелла маңындағы шайқастарда осы кезеңдегі науқан кезінде 150 АҚШ және Жаңа Зеландия әскерилері мен әскери қызметшілері қаза тапты. Вела Лавелладағы шайқас Арундел аралындағы шайқаспен бір мезгілде өтті, өйткені АҚШ әскерлері Батыс Жаңа Джорджияны қорғады, бұл Жаңа Джорджия науқанының соңы болды. Одан кейін қазына аралдарын қорғау және Бугенвилдегі Торокина мысығында қону операциялары жүргізілді.
During the night and early of the morning of 6–7 October, Rear Admiral Matsuji Ijuin led a force consisting of three destroyer transports and twelve small craft, which was able to evacuate 589 personnel by sub chasers and transports from Marziana Point in Marquana Bay. A large naval battle subsequently took place north of Vella Lavella, as a group of six US destroyers engaged Ijuin's covering force. The evacuated troops were disembarked at Buin, on Bougainville. There, they joined many of the roughly 12,000 Japanese troops that had been withdrawn from Kolombangara; they would subsequently take part in the fighting on the island against Allied forces from late 1943 to 1945. Casualties during the fighting around Vella Lavella during this phase of the campaign amounted to 150 US and New Zealand naval and military personnel killed. The fighting on Vella Lavella took place concurrently with fighting on Arundel Island as US troops secured western New Georgia, which represented the end of the New Georgia campaign. It was followed by operations to secure the Treasury Islands and the landings at Cape Torokina on Bougainville.
Негізгі дамуы
58-ші әскери-теңіз құрылыс батальонының теңізшілері 15 тамызда қонуды бастады және жиі әуе шабуылы кезінде десанттық кемелерді түсіру жұмысына кірісті. Ең бірінші жүк түсірілген бульдозерлер болды, олар суға дейінгі жолдарды салу үшін пайдаланылды, онда керек-жарақты тастап, жағадан және бір-бірінен алыстатуға болады. Сейбилер тамыз айында 14 шақырым жол салды. Олардың келесі міндеті - жер асты ауруханасын және емхананы салу болды. Жер асты радио бөлмесі де салынды. Август айында әуеайлақ тексеріліп, тазартылды, содан кейін қыркүйек айында сигнал мұнарасы, операциялық бөлме, газ қоймалары және персоналға арналған лагерь салынды. Бірінші қону 24 қыркүйекте әуеайлаққа түсірілді. Декабрь айында әуе базасын дамыту жұмыстары жалғасты, соның ішінде алты танкілі "Авгаз танк фермасы" құрылды. Вела Лавелла одақтастардың маңызды әуе базасына айналды, одан олар Рабаулға қарай әуе күшін көрсете алды. Бұл майор Грегори Бойингтонның 214-ші ВМФ және басқа да бөлімшелерінің бас базасы болды. Арал арқылы өтетін арна PT қайықтарының лагунаға өтуіне мүмкіндік беру үшін тереңдетілді. LST үшін пандус салынды, ал Билоадағы жағажай L пішінді ұшымен жаңартылды. Кейіннен су бетін көтеру, суды тереңдету, бағаналар мен кеме түйелерін қосу арқылы жақсартылды. 77-ші әскери-теңіз құрылыс батальоны 25 қыркүйекте жапондық әуе шабуылының ортасында келді. Вела Лавелладағы саяхат кезінде оны 47 рет бомбалады және он адам қаза тапты. Оның басты міндеті Бугенвильдегі науқанға арналған 1000 төсектік аурухана құрылысын салу болды. Бұл бөлмелерге, операциялық бөлмелерге және әкімшілік ғимараттарға кірді. 58-ші әскери-теңіз құрылыс батальоны күніне кесілген ағаш өндіретін ағаш кесу зауытын құрды. 77-ші әскери-теңіз құрылыс батальоны Қазынашылық аралдары мен Бугенвиллдегі науқандардың талаптарын қанағаттандыру үшін тағы екеуін іске қосты. 53-ші әскери-теңіз құрылыс батальонының жасағы 1943 жылдың қарашасы мен 1944 жылдың қаңтары аралығында тағы екі ағаш кесу зауытын жұмыс істеді. АҚШ-тың теңіз құрылыс батальондарының соңғысы 1944 жылдың қаңтарында Вела Лавелладан кетіп, Вела Лавелладағы қондырғылар үшін жауапкершілік 502-ші құрылыс батальонының техникалық қызмет көрсету бөлімшесіне (CBMU) берілді. Құтқару жұмыстары 1944 жылдың мамыр айында басталды, ал ұшу-қону жолағы 1944 жылдың 15 маусымында тасталды. Соңғы тапсырма - танк фермасын бөлшектеу болды. 502-ші КБМУ 1944 жылдың 12 шілдесінде Эмирау аралына кетті.
Seabees of the 58th Naval Construction Battalion began landing on 15 August and set to work unloading the landing ships under frequent air attack. Among the first items unloaded were bulldozers, which were used to construct roads inland to sites where supplies could be dumped, dispersed away from the beach and each other. The Seebees built 9 mile (14 km) of roads during August. Their next task was the construction of a dispensary and an underground sick bay. An underground radio room was also built. The airstrip was surveyed and cleared during August, followed by the construction of the signal tower, operations room, avgas storage tanks and an accommodation camp for personnel in September. The first landing was made on the airstrip of 24 September. Work continued on developing the airbase into December, including the provision of an avgas tank farm with six tanks. Vella Lavella became an important Allied airbase from which they were able to project air power towards Rabaul. It was the home base of Major Gregory Boyington's VMF 214, and other units. The channel through the reef was deepened to allow the passage of PT boats into the lagoon. A ramp was built for LSTs, and the jetty at Biloa was upgraded with the addition of an L shaped end. This was subsequently improved by raising the surface, deepening the water, and adding pilings and ship camels. The 77th Naval Construction Battalion arrived on 25 September, in the midst of a Japanese air raid. During its tour on Vella Lavella, it would be bombed 47 times and suffer ten casualties. Its main task was the construction of hospital facilities with 1,000 beds for the upcoming Bougainville campaign. This included wards, operating rooms and administrative buildings. The 58th Naval Construction Battalion established a sawmill that produced of cut lumber per day. The 77th Naval Construction Battalion operated two more to satisfy the demands of the campaigns in the Treasury Islands and Bougainville. A detachment of the 53rd Naval Construction Battalion operated two more sawmills between November 1943 and January 1944. The last of the US naval construction battalions left Vella Lavella in January 1944, and responsibility for the installations on Vella Lavella passed to the 502nd Construction Battalion Maintenance Unit (CBMU). Salvage operations commenced in May 1944, and the airstrip was abandoned on 15 June 1944. The final task was dismantlement of the tank farm. The 502nd CBMU then departed for Emirau Island on 12 July 1944.