VVD (24)
D66 (9)
CDA (5)
CU (3)
Opposition (109)
PVV (37)
GL–PvdA (25)efn|
GL (13)
PvdA (12)
Атауы
Бұл орган ағылшын тілінде ресми түрде "Өкілдер палатасы" деп аталса да, ол оның ресми голланд тіліндегі атауының тікелей аудармасы емес, "Генералдық штаттардың Екінші палатасы", "Екінші палата" немесе көбінесе жай ғана "Палата" деп аталады. "Өкіл" (afgevaardigde) дегеннен гөрі, палата мүшесі (Tweede) Kamerlid, яғни "(Екінші) палата мүшесі" деп аталады.
Although the body is officially called the "House of Representatives" in English, it is not a direct translation of its official Dutch name, the "Second Chamber of the States General", "Second Chamber" or more colloquially just the "Chamber". Rather than "representative" (afgevaardigde), a member of the House is referred to as (Tweede) Kamerlid, or "member of the (Second) Chamber".
Функциялар
Өкілдер палатасы – Штаттар Генералының басты заң шығару органы, онда ұсынылып отырған заңдар талқыланып, кабинеттің қызметі қарастырылады. Министрлер кабинеті де, Өкілдер палатасы да заң жобаларын ұсынуға құқылы; Өкілдер палатасы оларды талқылайды және көпшілік дауыспен қабылданған жағдайда Сенатқа жібереді. Кабинеттің қызметін тексеру ресми сауалдар түрінде жүзеге асырылады, олар кабинетті белгілі бір шараларға немесе олардан бас тартуға шақыратын ұсынымдарға әкелуі мүмкін. Жаңа палата қызметін бастаған кезде ауыстырылмаған уақытша кабинеттен басқа, ешбір адам бір мезгілде парламент пен кабинет мүшесі бола алмайды. Өкілдер палатасы Нидерланды Жоғарғы Сотына судьяларды іріктеудің алғашқы кезеңіне жауапты. Ол әрбір бос орынға Үкіметке үш кандидаттың тізімін ұсынады. Бұдан бөлек, ол Нидерланды Омбудсменін және оның ведомстволарын сайлайды.
The House of Representatives is the main legislative body of the States General, where discussions of proposed legislation and review of the actions of the cabinet take place. Both the Cabinet and the House of Representatives itself have the right to propose legislation; the House of Representatives discusses it and, if adopted by a majority, sends it on to the Senate. Review of the actions of the cabinet takes the form of formal interrogations, which may result in motions urging the cabinet to take, or refrain from, certain actions. No individual may be a member of both parliament and cabinet, except in a caretaker cabinet that has not yet been succeeded when a new House is sworn in. The House of Representatives is also responsible for the first round of selection for judges to the Supreme Court of the Netherlands. It submits a list of three names for every vacant position to the Government. Furthermore, it elects the Dutch Ombudsman and their subsidiaries.
Сайлаулар
Өкілдер палатасының қалыпты мерзімі төрт жылды құрайды. Үкімет парламенттің сенімін жойғанда, басқарушы коалиция ыдырағанда, Өкілдер палатасының мерзімі біткенде немесе басқарушы коалиция құру мүмкін болмағанда сайлаулар тағайындалады.
The normal term of the House of Representatives is four years. Elections are called when the government loses the parliament's confidence, the governing coalition breaks down, the term of the House of Representatives expires or when no governing coalition can be formed.
Тараптар
Нидерландыда сайлау құқығы бар кез келген адам саяси партия құруға және Өкілдер палатасына сайлауға қатысуға құқылы. Сайлауға қатысуды көздеген партиялар сайлауға 43 күн бұрын тіркелуі керек, сонымен қатар 50-ден аспайтын жалпыұлттық тізімді ұсынуы тиіс, немесе егер партия өткен сайлауда кем дегенде 15 орын жеңіп алса, 80-ден аспайтын тізімді ұсынуы мүмкін. Өткен сайлауда қатыспаған немесе бірде-бір орын жеңбеген партиялар депозит төлеуі керек (2021 жылғы наурыздағы сайлау үшін барлық округтер бойынша 11 250 евро) және дауыс жинағысы келетін жиырма сайлау округінің әрқайсысынан 30 қол жинауы тиіс.
Anyone eligible to vote in the Netherlands also has the right to establish a political party and contest elections for the House of Representatives. Parties wanting to take part must register 43 days before the elections, supplying a nationwide list of no more than 50 candidates, or no more than 80 if the party won at least 15 seats in the previous election. Parties that did not contest or did not win any seats in the previous election must also pay a deposit (€11,250 for the March 2021 election, for all districts together) and provide thirty signatures of support from residents of each of the twenty electoral districts in which they want to collect votes.
Партиялардың тізімдері
Сайлаушыларға кандидаттар тізімі сайлауға кем дегенде 14 күн бұрын беріледі. Әрбір кандидаттар тізімі нөмірленеді, ал бірінші орындағы кандидат – жетекші кандидат деп аталады. Жетекші кандидатты партия көбінесе сайлау науқанын басқару үшін тағайындайды, және ол партия төрағасы және премьер-министрлікке үміткер болып табылады. Партиялар жиырма сайлау округінің әрқайсысында әртүрлі кандидаттар тізімімен қатысуға құқылы, бірақ мандаттар округтік емес, жалпыұлттық деңгейде үлестіріледі, сондықтан көптеген партиялардың барлық округтерде шамамен бірдей тізімдері болады, кандидаттар да сол тізімдерде бақ сынасады. Тек ірі партиялар ғана кейде тізімдерінің соңына бірнеше өңірлік кандидаттарды қосады. 1973 жылдан 2017 жылдың маусым айында таратылғанға дейін, екі немесе одан көп партиялар қалған мандатты жеңіп алу мүмкіндігін арттыру үшін өз тізімдерін біріктіре алатын. Мұндай біріктіру – тізімдерді біріктіру деп аталады.
Candidate lists are given to voters at least 14 days before the election. Each candidate list is numbered, with the candidate in the first position being known as the lead candidate. The lead candidate is usually appointed by the party to lead its election campaign, and is almost always the party leader and candidate for Prime Minister. Parties may choose to compete with different candidate lists in each of the twenty electoral districts, but as seats are allocated on a national rather than district level, most parties have (almost) identical lists in all districts with candidates running. Only large parties sometimes have a number of regional candidates at the bottom of their lists. From 1973 until its abolition in June 2017, it was possible for two or more parties to combine their separate lists to increase the chance of winning a remainder seat. This was known as a list combination.
Тіркеу және дауыс беру
18 жастан асқан Нидерланд Корольдігінің азаматтары дауыс беруге құқылы. Нидерландыда тұратын құқылы азаматтар, жергілікті халық тізіліміне міндетті түрде тіркелу арқылы дауыс беруге шақырылады. Нидерландыдан тыс жерде тұратын құқылы азаматтар, егер оларда жарамды Нидерланд паспорты немесе жеке куәлігі болса, Гаага қаласының әкімдігінде дауыс беруге тұрақты тіркелуге болады. Аруба, Кюрасао және Синт-Мартен құрамына кіретін елдердің тұрғындары, егер олар кемінде он жыл Нидерландыда тұрған немесе Нидерланд мемлекеттік қызметінде жұмыс істеген болса ғана дауыс бере алады. Бір жылдан аса мерзімге сотталған және дауыс беру құқығынан айырылған адамдар дауыс бере алмайды. 2009 жылдан бастап, шешім қабылдау қабілеті шектеулі азаматтар дауыс беру құқығын қайта алды. Кез келген кандидатқа бір дауыс беріледі. Көптеген дауыс берушілер жетекші кандидаттардың біріне дауыс береді. Дауыс берушілер тізімдегі төменгі сатыдағы кандидатқа да басымдық берілген дауыс бере алады.
Citizens of the Kingdom of the Netherlands aged 18 and over have the right to vote. Eligible citizens residing in the Netherlands are automatically invited to vote through their mandatory registration in a municipal population register. Eligible citizens living outside of the Netherlands can permanently register to vote at the municipality of The Hague, provided they have a current Dutch passport or identity card. Residents of the constituent countries Aruba, Curaçao and Sint Maarten can only vote if they have spent at least ten years residing in the Netherlands or work for the Dutch civil service. Prisoners serving a term of more than one year and in addition have been given the additional penalty of having their voting rights retracted. From 2009 onwards mentally incapacitated citizens have regained the right to vote. A single vote can be cast for any one candidate. Most voters vote for one of the lead candidates. Voters can give a preference vote for a candidate lower down the list.
Орындықтарды бөлу
Дауыстар саналып болғаннан кейін орындар партияларға бөлінеді. Жарамды ұлттық дауыстардың саны қол жетімді орын санына, яғни 150-ге бөлінеді, осы арқылы әр орын үшін шектік мән (Hare квотасы) анықталады; 1/150 шамамен жарамды дауыстардың 0,67%-ын құрайды. Әр партияның алған дауыс саны осы шектік мәнге бөлінеді және ең жақын толық санға дейін төмен қарай дөңгелектенеді, нәтижесінде партия шектік мәнге қанша рет жеткеніне тең бастапқы орын саны шығады. Бастапқы орындар бөліскеннен кейін, қалған орындар кем дегенде бір орын алған партиялар арасында ең үлкен орташа мәнді қолданатын Д’Хондт әдісі арқылы бөлінеді. Бұл жүйе ірі партияларды сәл жақсы жағдайға қояды. Бір орын алу үшін қажетті дауыс санына жетпеген партиялар қалған орындарға үміткер бола алмайды, сондықтан сайлаудың де-факто шегі 0,67% болып табылады. Бұл шектік мән әлемдегі ұлттық парламенттер арасындағы ең төменгі деңгейлердің бірі болып есептеледі, және көбінесе бірнеше партия 2% немесе одан аз дауыспен орын жеңіп алады. Сайлау кезінде Палатада өкілдігі жоқ партиялар, егер олар шектік мәннің 75%-ынан астам дауыс жинаса (1/200 бөлігі), олардың кепілдік ақшасы қайтарылады. Әр партияға бөлінген орын саны белгілі болғаннан кейін, олар әдетте партия тізіміндегі ретімен кандидаттарға беріледі. Сондықтан сайлау алдында тізімнің жоғары жағында тұрған кандидаттар партияның қанша орын жеңіп алуы мүмкін екеніне байланысты сайланатын позицияда деп есептелуі мүмкін. Алайда, бұл кезеңде жеке дауыстар да ескеріледі. Жеке басымдық дауыстары бойынша шектік мәннен (жарамды дауыстардың 0,1675%-ы) көп дауыс жинаған кандидат өзінен сайланған болып есептеледі және тізімде жоғары тұрған кандидаттарды озып кетеді. 2006 жылғы қарашадағы сайлаудан кейін тек бір кандидат жеке басымдық дауыстары арқылы орын алды, ал басымдық шегіне жеткен қалған 26 кандидат тізімдегі орнына сәйкес сайланды. Егер кандидат парламенттегі лауазымын атқара алмаса (мысалы, министр болса, парламентке кірмеуге шешім қабылдаса немесе кейіннен отставкаға шықса), онда тізімдегі келесі кандидат оның орнын басады.
Once the votes have been counted, the seats are allocated to the parties. The number of valid national votes cast is divided by 150, the number of seats available, to give a threshold for each seat (the Hare quota); 1/150th is approximately 0.67% of the valid votes. Each party's number of votes is divided by this threshold, and rounded down to the nearest whole number, to give an initial number of seats equal to the number of times the threshold was reached. After the initial seats are allocated, the remainder seats are allocated among the parties that received at least one seat, using the D'Hondt method of largest averages. This system slightly favours the larger parties. Since parties that received fewer votes than required to obtain one whole seat are not eligible for remainder seats, there is a de facto election threshold of 0.67%. This threshold is one of the lowest for national parliaments in the world, and there are usually multiple parties winning seats with 2% or less of the vote. Any party that did not have seats in the House at the time of the election will have its deposit refunded if it receives more than 75% of the threshold (1/200th of the vote). Once the number of seats allocated to each party is known, they are usually allocated to candidates in the order in which they appear on the party's list. Hence, before an election, candidates near the top may be described as being in an electable position, depending on the number of seats that the party is likely to obtain. At this stage, however, the preference votes are also taken into account. Any candidate receiving more than one quarter of the threshold on personal preference votes (the preference threshold, 0.1675% of the total number of valid votes), is considered elected in their own right, leapfrogging candidates higher on the list. After the November 2006 elections, only one candidate received a seat exclusively through preference votes, while the 26 other candidates who reached the preference threshold were already elected based on their position on the list. If a candidate cannot take up the position in parliament (e. g., if they become a minister, decide not to enter parliament, or later resign) then the next candidate on the list takes their place.
Басқарушы коалицияның құрылуы
Барлық орын бөлінгеннен кейін, әдетте палатада көпшілікке қолдау көрсететін үкімет құру мақсатында бірқатар келіссөздер өтеді. 2012 жылдан бері Өкілдер палатасы ірі партия басшыларынан болашақ коалициялар туралы сұрау үшін "зерттеушіні" тағайындайды. Зерттеушінің сұхбаттарының негізінде Өкілдер палатасы мүмкін болатын коалицияларды тексеру үшін информаторды, ал келіссөздерді жүргізу үшін форматорды тағайындайды. 2012 жылға дейін информатор мен форматорды монарх тағайындаған. Әдетте, форматор үкімет құруға және премьер-министр болуға патшалық шақыруды қабылдауға дайын болу үшін бірнеше ай уақыт қажет. Конституция министрлер кабинетінің мүшесінің бір мезгілде Өкілдер палатасында орын алуына рұқсат бермейтіндіктен, барлық кабинет мүшелері парламенттен кетуі керек. Жалпыұлттық партиялық тізім жүйесі және төмен сайлау шегінің болуына байланысты, Өкілдер палатасында он немесе одан да көп партия өкілдік етеді. Мұндай фрагментация бір партияның Өкілдер палатасында көпшілікке қажетті 76 орынды жеңіп алуын дерлік мүмкін емес етеді. 1917 жылы енгізілген қазіргі партиялық тізім пропорционалдық өкілдік жүйесінен бері ешбір партия көпшілікке қажетті орын санына жақындаған жоқ. Бұл фрагментация сонымен қатар жалғыз өзі үкімет құру үшін жеткілікті орын жеңіп алуды өте қиын жасайды. Содан бері бір партия жеңіп алған ең көп орын саны – 1986 және 1989 жылдары ХДП партиясының 150 орынның 54-і. 1891-1897 жылдар аралығында Либералдық одақ Өкілдер палатасында абсолютті көпшілікке ие болған соңғы партия болды. Содан бері Нидерландтың барлық кабинеттері екі немесе одан да көп партиядан құралған коалициялар болып табылады.
After all seats are allocated, a series of negotiations take place in order to form a government that, usually, commands a majority in the chamber. Since 2012, the House of Representatives appoints a "scout" to ask the major party leaders about prospective coalitions. On basis of the scout's interviews, the House of Representatives then appoints an informateur, who checks out possible coalitions, and a formateur, who leads negotiations. Before 2012, the informateur and formateur were appointed by the monarch. It typically takes a few months before the formateur is ready to accept a royal invitation to form a government and become prime minister. All cabinet members must resign from parliament, as the constitution does not allow a cabinet member to simultaneously hold a seat in the House of Representatives. Due to the nationwide party list system and the low election threshold, a typical House of Representatives has ten or more parties represented. Such fragmentation makes it nearly impossible for one party to win the 76 seats needed for a majority in the House of Representatives. Since the current party list proportional representation system was introduced in 1917, no party has approached the number of seats needed for an outright majority. This fragmentation also makes it almost prohibitively difficult to win enough seats to govern alone. The highest number of seats won by a single party since then has been 54 out of 150, by the CDA in 1986 and 1989. Between 1891 and 1897, the Liberal Union was the last party to have an absolute majority of seats in the House of Representatives. All Dutch cabinets since then have been coalitions of two or more parties.
Тарихи композициялар
Тарихи тұрғыдан алғанда, Өкілдер палатасында 100 орын болған. 1956 жылы бұл сан 150-ге дейін артты, және қазірге дейін солай сақталып келеді. Өкілдер палатасының тарихына шолу жасау үшін, оң жақтағы суретте Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы жалпы сайлаудан (1946 жыл) бастап, соңғы сайлауға дейінгі палатадағы орындықтардың таралуы көрсетілген. Солшыл партиялар төменгі жағында, христиандық партиялар ортасында, ал оңшыл партиялар жоғарғы жағында орналасқан. Кейде бір мәселелік (немесе тар бағытталған) партиялар туындайды, олар суреттің ең жоғарғы бөлігінде көрсетілген. Тік сызықтар жалпы сайлауды білдіреді. Бұл сайлаулар әдетте төрт жылда бір рет өткізілсе де, нәтижесінде құрылған коалициялық үкіметтер үкіметтік дағдарыссыз мерзіміне толық жете бермейді, одан кейін көбінесе жаңа сайлаулар болады.
Historically, there have been 100 seats in the House of Representatives. In 1956, this number was increased to 150, at which it remains today. To give an overview of the history of the House of Representatives, the figure on the right shows the seat distribution in the House from the first general elections after World War II (1946) to the most recent election. The left wing parties are located towards the bottom, while the Christian parties are located in the centre, and the right wing parties towards the top. Occasionally, single issue (or narrow focus) parties have arisen, and these are shown at the extreme top. Vertical lines indicate general elections. Although these are generally held every four years, the resulting coalition governments do not always finish their term without a government crisis, which is often followed by new elections.
Дауыс берудің ысырап етілуі
Нидерландтағы Өкілдер палатасында жарамды дауыс бергеніне қарамастан, ешбір партия өкілдігі жоқ сайлаушылардың шағын үлесі артып келеді. Дауыс жоғалту үлесі төменде көрсетілген:
The small fraction of voters, which were not represented by any party in the House of Representatives of the Netherlands despite valid vote, is increasing. The wasted vote fraction is shown below: