Кіріспе
Химиялық қосылысы Атракурий безилаты, сондай-ақ атракурий безилаты деп аталады, бұл хирургия немесе механикалық желдету кезінде скелет бұлшықеттерін демалу үшін басқа дәрі-дәрмектермен бірге қолданылатын дәрілік зат. Миастения гравис сияқты аурулармен ауыратын адамдарда ұзақ уақытқа созылған сал ауруы болуы мүмкін. Атракурий жалпы дәрі ретінде сатылады.
Atracurium besilate, also known as atracurium besylate, is a medication used in addition to other medications to provide skeletal muscle relaxation during surgery or mechanical ventilation. Prolonged paralysis may occur in people with conditions like myasthenia gravis. Atracurium is available as a generic medication.
Медициналық қолданыстар
Атракурий - хирургиялық операция немесе механикалық желдету кезінде скелет бұлшық еттерін демалу үшін басқа дәрі-дәрмектермен бірге қолданылатын дәрілік препарат. Бұл ережеден кейбір ерекшеліктер бар; мысалы, цисатракурий (Nimbex) - гистаминді 5×ED95 дозасына дейін де босатып жібермейтін агенттердің бірі. Гистаминнің бөлінуі дозаға тәуелді құбылыс, сондықтан бір мөлшерде қолданылатын дозалар көбейген сайын гистаминнің бөлінуіне және оның салдарынан пайда болуына бейімделу артады. Әдетте, осы препараттарды қолданғаннан кейін гистаминнің бөлінуі теріге қызып кетумен (әдетте, бет пен қолдардың бетінде), гипотензиямен және содан кейінгі рефлекстік тахикардиямен байланысты. Бұл салдары өте өткінші әсерлер: жүрек- қан тамырлары әсерінің жалпы ұзақтығы бір- екі минуттан аспайды, ал бет қызуының таралуы шамамен 3-4 минутқа созылуы мүмкін. Бұл әсерлер өте өткінші болғандықтан, терідегі немесе жүрек- қан тамырлары әсерлерін жеңілдету үшін қосымша терапияны қолданудың қажеті жоқ.
Бронхоспазм
Атракурийді қолдану кезінде бронхоспазм туралы кейде хабарланады. Алайда, бұл ерекше жағымсыз әсер рапакурониуммен салыстырғанда жиі байқалмайды, бұл соңғысының бүкіл әлемде клиникалық қолдануға рұқсатын алып тастауға әкелді. Бронхоспазм мәселесі 2001 жылы rapacuronium (Органон сатылған стероидтық нейромискулярлық блокатор) клиникалық қолданыстан шығарылғаннан кейін, оның ішінде бес түсіндірусіз өлім-жітім болғаннан кейін, бронхоспазм мәселесі нейромискулярлық блокаторлар аренасында маңызды орын алды. Бронхоспазм рапакуронийге дейін белгісіз құбылыс болған жоқ: бронхоспазм туралы кейде прототиптік агенттер, тубукурарин және сукцинилхолин, сондай-ақ алкуроний, панкуроний, векуроний және галламинмен де хабарланған.
Қамаулар
Ауру сирек кездеседі. Гипотония және брадикардия сияқты жүрек- қан тамырлары әсерлері. Сол кездегі бәсекелес фармацевтикалық компаниялар (Burroughs Wellcome Co. және Organon, Inc.) арасындағы олардың тиісті өнімдерімен болған қызу маркетингтік шайқастың бір бөлігі ретінде, атрактурийдің клиникалық енгізілгенінен кейін көп ұзамай, атрактурийдің клиникалық қолданылуы лауданозиннің әсерінен туындаған шынайы ұстамалар арқылы айтарлықтай клиникалық қауіптен қорқынышты трагедияға әкелуі мүмкін деген жалған ақпарат тез және нәзік таратылды. Бақытымызға орай, жұртшылық үшін де, атрактурий үшін де, алғашқы жедел тергеулер атрактурийді беру мен эпилептогендік белсенділіктің арасындағы байланысты анық немесе ЭЭГ дәлелдерін таба алмады. Лауданозин негізінен бүйрекпен шығарылғандықтан, анафрологиялық аурумен ауыратын науқастарды мысықпен зерттеуде EEG өзгерістерінің тек плазмадағы концентрациялардың атракур инфузиясы кезінде адамда байқалғаннан 8 - 10 есе жоғары болғанда ғана байқалғанын растады. Осылайша, мысық зерттеуінде анефрикасы бар науқасқа атракриумды қолданғаннан кейін лауданозин жинақталуы мен ондағы ОЖС немесе жүрек- қан тамырлары токсикологиялық әсері болмайтыны болжалды, бұл болжау бүйрек жетіспеушілігі бар және мәйітті бүйрек трансплантациясы жүргізілген науқастардағы зерттеумен жақсы байланыста болды. Сонымен қатар, шамамен он жылдан кейін Кардон және басқалар жасаған жұмыс шын мәнінде, бұл стероидтық нейромискулярлық блокаторлар панкуроний және векуроний, олар тікелей ОЖС-ге енгізілген кезде, цитозольді кальцийдің жинақталуынан, ацетилхолин рецепторлары иондық арналарының белсендірілуінен туындаған, жіті қозу мен ұстамаларға әкелуі мүмкін. Екі стероидтық препараттан айырмашылығы, атракур мен лауданозиннің екеуі де жасушалар ішіндегі кальцийдің осындай жинақталуына себепкер болған жоқ. Атракурдың қол жетімділігіне екі онжылдықтан астам уақыт өткеннен кейін, лауданозин жиналуы мен онымен байланысты уыттылық, әдетте қолданылатын атракур дозаларымен ешқашан байқалмайтынына күмән жоқ. Эстер гидролизі үшін алғашқы in vitro зерттеулер маңызды рөл атқарады деп көрсетті. Хофманннің жоюы температура мен рН-ға тәуелді процесс, сондықтан атракурдың ыдырау жылдамдығы in vivo дене рН-ы мен температурасына қатты әсер етеді: дене рН-інің өсуі жою процесін, жасты немесе бүйрек немесе бауыр функциясының жай-күйін қолдайды. Екінші жағынан, метаболит лауданозиннің және аз мөлшерде атрактуриумның шығарылуы қарт адамдарда тиімділігі төмен бауыр және бүйрек функцияларына байланысты. Шотландиядағы Стратклайд университетінің Фармация кафедрасында Джон Б. Стенлейктің дәрілік химия ғылыми-зерттеу тобында фармацевт және дәрілік химия бойынша докторлық диссертация кандидаты. Бұл қосылысты алғаш рет Дьюар "33А74" деп атады, сонымен қатар ол Стейнлейктің зерттеу тобының фармацевті және докторантурадан кейінгі зерттеушісі. Атракурийді Стратклайд университеті Уэлком Фондына (Ұлыбритания) лицензиялады, ол препаратты (содан кейін BW 33A деп аталатын) әзірледі және оны 1979 жылы алғашқы адам сынақтарына енгізді, содан кейін 1983 жылы Tracrium сауда атауымен Ұлыбританияда клиникалық анестетика практикасына алғаш рет енгізді (барлық он стереоизомердің қоспасы ретінде). Атракурды және оның бірнеше конгенерлерін жобалаудың негізі нейромискулдық блоктау қызметі үшін бис-квартерлік құрылымның маңызды екендігі туралы білімнен туындады: сондықтан, идеалда, осы бис-квартерлік құрылымнан айырылған химиялық құрылым ферменттік тәуелсіз процестер арқылы белсенді емес ыдырату өнімдеріне бейімделу арқылы алдын ала болжауға болатын әсер ету және әсер ету ұзақтығына ие дәрі-дәрмектің клиникалық қолданылуында баға жетпес құндылық бола алады. Хофманның жоюы дәл осы негізді қамтамасыз етті: Бұл химиялық процесс, онда тиісті түрде белсендірілген кватернарлы аммоний қосылысы физиологиялық pH және температурада болатын әлсіз сілтілік жағдайларда ыдырай алады. Нақты айтқанда, Хофманның жоюы - бұл ретро Майклдың химиялық қосылу процесі. Бұл жерде Хофманның физиологиялық процесін жоюдың физиологиялық емес Хофманның ыдырау процесінен ерекшеленетінін атап өту маңызды: соңғысы - төртінші аммиак гидроксидінің қатты тұзын 100 °C-қа дейін қыздыру немесе тұздың сулы ерітіндісін қайнату арқылы болатын химиялық реакция. Хофманның қай процесіне сілтеме жасалғанына қарамастан, соңғы өнімдер екі жағдайда да бірдей болады: алкен �...
Hofmann elimination is a temperature and pH dependent process, and therefore atracurium's rate of degradation in vivo is highly influenced by body pH and temperature: An increase in body pH favors the elimination process, age, or by the status of renal or hepatic function. On the other hand, excretion of the metabolite, laudanosine, and, to a small extent, atracurium itself is dependent on hepatic and renal functions that tend to be less efficient in the elderly population. a pharmacist and a medicinal chemistry doctoral candidate in John B. Stenlake's medicinal chemistry research group in the Department of Pharmacy at Strathclyde University, Scotland. Dewar first named this compound "33A74" also a pharmacist and a postdoctoral researcher in Stenlake's research group. Atracurium was licensed by Strathclyde University to the Wellcome Foundation UK, which developed the drug (then known as BW 33A) and its introduction to first human trials in 1979, and then eventually to its first introduction (as a mixture of all ten stereoisomers) into clinical anesthetic practice in the UK, in 1983, under the tradename of Tracrium. The premise to the design of atracurium and several of its congeners stemmed from the knowledge that a bis quaternary structure is essential for neuromuscular blocking activity: ideally, therefore, a chemical entity devoid of this bis quaternary structure via susceptibility to inactive breakdown products by enzymic independent processes would prove to be invaluable in the clinical use of a drug with a predictable onset and duration of action. Hofmann elimination provided precisely this basis: It is a chemical process in which a suitably activated quaternary ammonium compound can be degraded by the mildly alkaline conditions present at physiological pH and temperature. In effect, Hofmann elimination is a retro Michael addition chemical process. It is important to note here that the physiological process of Hofmann elimination differs from the non physiological Hofmann degradation process: the latter is a chemical reaction in which a quaternary ammonium hydroxide solid salt is heated to 100 °C, or an aqueous solution of the salt is boiled. Regardless of which Hofmann process is referenced, the end products in both situations will be the same: an alkene and a tertiary amine. The approach to utilizing Hofmann elimination as a means to promoting biodegradation had its roots in much earlier observations that the quaternary alkaloid petaline (obtained from the Lebanese plant Leontice leontopetalum) readily underwent facile Hofmann elimination to a tertiary amine called leonticine upon passage through a basic (as opposed to an acidic) ion exchange resin. Stenlake's research group advanced this concept by systematically synthesizing numerous quaternary ammonium β aminoesters and β aminoketones and evaluated them for skeletal muscle relaxant activity: one of these compounds, eventually led to further clinical development, and came to be known as atracurium.