Nissan R390 GT1

Кіріспе

Nissan R390 GT1 - Жапонияның Ацуги қаласында салынған жарыс машинасы. Ол негізінен 1997 және 1998 жылдары Ле-Манның 24 сағаттық жарысына қатысуға арналған. Ол Grand Touring стилі ережелері бойынша жарысқа арналған, ол жолға арналған үлгісін жасауды талап етеді. Сондықтан R390 бастапқыда жол машинасы ретінде жасалды, содан кейін машинаның жарыс нұсқасы жасалды. Тек бір R390 автомобильдер ғана жасалды және Nissan Zama зауытында сақталған, бірақ жарыс машиналарының бірі кейіннен жол пайдалану үшін өзгертілген. Жол машинасы ең жоғары жылдамдыққа жетуі мүмкін деп мәлімделген. Алайда бұл талап ешқашан дәлелденген емес.

Тарих

1995 жылы спорттық автокөлік жарыстарына оралғаннан кейін Nismo (Nissan motorsport) GT1 класында жарысқан Skyline GT R LM-мен сәттілік алды. Алайда, бұл көліктер GT ережелерінің ойық нүктелерін пайдаланып, GT1 сыныптағы бәсекелестеріне аз ұқсайтын жарыс машиналарын жасау үшін жаңа өндірушілердің ағынынан тез артта қалды, мысалы, Mercedes Benz CLK GTR және Porsche 911 GT1. Сондықтан Nismo Skyline GT R арнайы жарысқа арналған машинамен алмастырылуы керек еді. Том Уокиншоу Ресинг (TWR) компаниясына жүгінгенде, Nismo R390 GT1 прототипіне 1960 жылдары Nissan R380-мен басталған дәстүрді жалғастыру үшін аталды. Nismo және TWR үшін ең бірінші шешім қозғалтқышты таңдау болды. Алдыңғы Skyline GT R LM сенімді RB26DETT Inline алты моторды қолданған, бірақ дизайн жарыс машинасы үшін ескі, салмағын арттыратын темір блокты қолдана отырып, ауырлық орталығының жоғары болуы. Nismo оның орнына C тобынан шыққан жарыс машинасы Nissan R89C-ден алынған қозғалтқышты қайта тірілтуді таңдады. Оның қозғалтқышы VRH35Z, V8 қозғалтқышы болды, ол алюминий блогын қолданды, сондай-ақ ауырлық орталығы төмен және RB26-ға қарағанда стресс мүшесі ретінде қолданылуы мүмкін. Осылайша қозғалтқыш өзгертіліп, VRH35L деп аталды және шамамен 7000 айналымда өндіреді. 1998 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысынан кейін GT сыныптарының ережелері өзгертілді, негізінен, өндірушілердің саңылауларды пайдалануға тырысуын тоқтату үшін. LMGT1 орнына 1999 жылғы Ле-Ман 24 сағатына жабық кокпитті автомобильдер үшін LMGTP прототиптік класы енгізілді, ол жолға шығуды ескермей, жарысқа арналған арнайы конструкцияны қамтамасыз етті. Мерседес пен Тойота өздерінің жылдам GT-дерін жетілдіре бастағандықтан, Nissan R390-ды GT-нің прототипіне өзгертуге немесе оны Porsche GT1-де істегендей тастап кетуге мәжбүр болды. Nissan оның орнына ашық пилоттық LMP сыныптарына айналды, 1999 жылы R391 прототипін еуропалық ынтымақтастықпен жасады. Фудзиде Toyota-ны жеңуді қоса алғанда, аралас нәтижелерден кейін бұл бағдарлама да қысқа өмір сүретін болды. Nissan 1999 жылдың соңында Ле-Ман стиліне арналған жарыстарды тоқтатты. Бағдарламаның екі жылы ішінде барлығы сегіз R390 GT1 жарыс шассиі жасалды.

After returning to sports car racing in 1995, Nismo (Nissan motorsport) had some measure of success with their Skyline GT R LM which had competed in the GT1 class. However, these cars were quickly outpaced by the influx of new manufacturers who were using loopholes in the GT regulations to build racing cars that bore little resemblance to their GT1 class competitors, examples being the Mercedes Benz CLK GTR and the Porsche 911 GT1. Nismo's Skyline GT R therefore needed to be replaced with a purpose built racing car. Turning to Tom Walkinshaw Racing (TWR), Nismo began developing a prototype of the R390 GT1, named to follow in the tradition started in the 1960s with Nissan's R380. The first decision for Nismo and TWR was the choice of engine. The previous Skyline GT R LM had used the trusted RB26DETT Inline six engine, but the design was old for a racing car, employing an iron block which added weight and had a high center of gravity. Nismo instead chose to resurrect an engine from the Nissan R89C, a racing car from the Group C era. Its powerplant, the VRH35Z, was a V8 engine which used an aluminium block, as well as having a lower center of gravity and a better ability to be used as a stressed member over the RB26. Thus the engine was modified and designated VRH35L and would produce approximately at 7,000 rpm. Following the 1998 24 Hours of Le Mans, rules for the GT classes were changed, mostly to end the number of manufacturers attempting to use loopholes. Instead of LMGT1, an LMGTP prototype class for closed cockpit cars was introduced for the 1999 Le Mans 24h that allowed more race specific construction without any road going considerations. With Mercedes and Toyota going to improve their already faster GTs, Nissan was forced to either modify the R390 to a prototype GT, or abandon it like Porsche did with the GT1. Nissan instead turned to the open cockpit LMP classes, developing the R391 prototype for 1999 with European collaboration. After mixed results, that included a win over Toyota in Fuji, this program would also be short lived. Nissan discontinued Le Mans style racing at the end of 1999. A total of eight R390 GT1 race chassis were built over the two years of the program.

Көлік

Nissan компаниясы жарыс машиналарын әзірлеудің прототипі ретінде тек бір R390 автомобильін ғана шығарды және оны ешқашан сатуға арналмаған, бірақ Nissan 1 миллион АҚШ доллары сомасында қосымша нұсқаларды жасауды ұсынды. R390 GT1 қазіргі уақытта Nismo Zama қоймасында No32 R390 GT1 жарыс машинасымен бірге 1998 жылы сақталған. Көлік жарыс көлігі сияқты екі турбокомпрессорлы VRH35L V8 қозғалтқышымен жабдықталған, 6,800 айналымда қуат шығарады және 4,400 айналымда айналым моментін береді (бирақ Nissan 5,200 айналымда "өте" және 4,000 айналымда айналым моментінің "өте" төмен көрсеткіштерін мәлімдеді). Осы қуаттың барлығы алты жылдамдықты ретті қолмен беріліс арқылы артқы дөңгелектерге жіберіледі. Машина 3,9 секундта жылдамдықты арттырып, 11,9 секундта 1/4 мильді аяқтауға қабілетті.