Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиялық EW класындағы локомотив - Веллингтонда (Жаңа Зеландия) пайдаланылатын электр локомотивінің түрі. "EW" сыныптамасы олардың Веллингтонға бөлінген электрлік локомотивтер болуына байланысты болды. DX класының пайда болуына дейін екі онжылдық бойы олар Жаңа Зеландиядағы ең қуатты локомотивтер болды.
The New Zealand EW class locomotive was a type of electric locomotive used in Wellington, New Zealand. The classification "EW" was due to their being electric locomotives allocated to Wellington. For two decades until the advent of the DX class they were the most powerful locomotives in New Zealand.
Кіріспе
EW класты жаңа Зеландия темір жолдары 1951 жылы жаңа Зеландия агенттері Cory Wright & Salmon арқылы English Electric компаниясынан жолаушылар қызметін атқаратын ED класты электр локомотивтерін ауыстыру үшін тапсырды. ED класы бұл мақсатқа жарамсыз деп саналды, сондықтан English Electric компаниясына Веллингтонның 1,5 кВ тұрақты ток жүйесіне арналған екі секциялы буыны бар электрлік локомотивін жасау тапсырылды. Жаңа EW класы Жаңа Зеландиядағы Бо Бо Бо доңғалақты пайдаланушы алғашқы локомотив класы болды, ол кейіннен Mitsubishi DJ класы мен Brush EF класы локомотивтерінде пайдаланылатын болады. Алайда, EW класы басқаша болды, өйткені орталық Джейкобс боги екі дене жартысының артуляциясы астында шектелген жақты ойнауға орналастырылды, ал DJ және EF кластары орталық богиде жақты ойнауға арналған бір ғана тұрақты денеге ие. EW класы Веллингтон аймағындағы барлық пойыздарда, сондай-ақ Пейкакарики мен Пукеруа шығанағы арасындағы пойыздарда жұмыс істейтін болды.
The EW class were ordered by New Zealand Railways from English Electric through their New Zealand agents Cory Wright & Salmon in 1951 as a replacement for the earlier ED class electric locomotives on passenger duties. It was felt that the ED class was not suitable for this, and so English Electric was commissioned to build a twin section articulated electric locomotive for use on the Wellington 1.5 kV DC electrified system. The new EW class was the first locomotive class in New Zealand to utilise the Bo Bo Bo wheel arrangement, which would subsequently be used on the Mitsubishi DJ class and Brush EF class locomotives. However, the EW class was different in that the central Jacobs bogie was placed under the articulation of the two body halves with limited side play, whereas the DJ and EF classes have a single fixed body with side play in the central bogie. It was intended that the EW class would work on all trains in the Wellington area, as well as banking trains between Paekākāriki and Pukerua Bay.
Қызмет
EW класы негізінен жолаушылар пойыздарында, әсіресе Хатт аңғарына және Пейкакарикиге баратын қала маңы пойыздарында жұмыс істеді. Олар сондай-ақ Уэллингтон мен Пейкакарики арасындағы негізгі магистральдық экспрестерді тасымалдау бойынша тұрақты қызметте жүгірді, онда олар солтүстікке жүгіру үшін бу локомотивтеріне ауыстырылатын. Олар Веллингтон мен Пэкакарики арасындағы пойыздарды бағдарлау үшін де пайдаланылды, бірақ бұл жұмыс әдетте жолаушылар жұмысына жарамсыз ескі ED класымен жасалды. EW класы, сондай-ақ, едәуір жиі емес, әсіресе Джонсонвилл бөлімшесінде қала маңындағы шант қызметтерін жүзеге асырды, онда олардың икемді денелері мен жоғары қуаттылығы оларға ескі ED класына қарағанда айқын артықшылық берді (және сынақтар ED класының жолға, әсіресе бұрылыстарға, жоғары жүктеме бергенін көрсетті). Бұл көліктердің көп бөлігі Рароа мал айлағының борттарына арналған, одан олар жақын маңдағы Нгауранга тоңазытқыш цехтарына жеткізілетін, ал қалған бөлігі негізінен Джонсонвиллге арналған жалпы жүк. Бұл сыныпты теміржолшылар одағы жақсы көреді, өйткені NZR олармен EW класының жобалау кезеңінде тығыз жұмыс істеді. Бұл кабиналардың ергономикалық түрде орналасуына әкелді, бұл оларды оңай пайдалануды қамтамасыз етті, оларды кәсіподақтардың сүйіктісі етті. Олар өте сенімді болды және екі есеге дейін қуатын өндірді , бұл туралы NZR инженері 1960 жылдары сынақ кезінде дәлелдеді , EW 1806 қуаты
The EW class predominantly worked on passenger trains, particularly on suburban trains to the Hutt Valley and Paekākāriki. They also ran in regular service hauling Main Trunk expresses between Wellington and Paekākāriki, where they would be exchanged for a steam locomotive for the run north. They also were used to bank trains between Wellington and Paekākāriki, although this work was more usually done by the older ED class which were unsuited for passenger workings. Less frequently, the EW class also operated suburban shunting services, particularly on the Johnsonville Branch, where their flexible bodies and higher power output of gave them a distinct advantage over the older ED class (and tests showed that the ED class imposed higher stress on the track, particularly on curves). Much of this traffic was stock destined for the Raroa stockyard sidings, from where they would be driven to the Ngauranga Freezing Works nearby, while the remainder was general freight destined largely for Johnsonville. The class was well liked by the railway unions as NZR had worked closely with them in the design phase of the EW class. This led to the cabs being laid out in an ergonomic fashion which made them easy to operate, making them a favourite of the unions. They were also fairly reliable and were also capable of generating twice their specified power output as evidenced by an NZR engineer during a test in the 1960s when EW 1806 produced a power output of .
Қайта нөмірлеу
1979 жылы Жол қозғалысын бақылау жүйесі (TMS) енгізілгеннен кейін локомотивтер EW96 EW165 болып қайта нөмірленді.
With the introduction of the Traffic Monitoring System (TMS) in 1979, the locomotives were renumbered EW96 EW165.
Қайтарып алу
Паэкакарики мен Веллингтон арасындағы туннельдің едендері төмендеді, сондықтан DA класындағы дизельдік локомотивтер поезддерді Веллингтонға дейін тоқтатудың қажеті жоқ, оларды Пэкакарикиде ED немесе EW алмастыра алады; жұмыс 1967 жылы аяқталды. EW-тер бұл ретте, негізінен, банктік локомотив ретінде өз рөлін жалғастырды. 1980 жылы EW159 (EW 1805) қысқа уақытқа Ет сағасы суға батып, үш EO класындағы локомотивтерге зақым келгеннен кейін Отираға жіберілді. Ол кезде локомотивке жеке жүргізуші керек болды, өйткені онда бірнеше бірлік жабдық жоқ еді. Үш қайта құрылған EO қайтып келгенде, EW 159 Веллингтонға қайта жіберілді. Келесі жылы CME EW136 (EW 1802) -ды, содан кейін күрделі жөндеуден өткізіп, кері қайтарып, бұзылуға шешім қабылдады. Бұл EW класының қолданылуы азайып кеткендіктен келісілді, ал 136 EW-ді алып тастаудың алғашқысы болды. 1982 жылы EM класының бірліктерінің келуі локомотивтермен сүйрелетін вагондар пойыздары алынып тасталды, 1983 жылы барлық вагондармен сүйрелетін қызметтер тоқтатылды, олар басталғаннан бері дизельмен сүйрелген Мастертон және Палмерстон Норд қызметтерін қоспағанда. Елордаға соңғы рет 1983 жылдың 11 ақпанында Паэкакарикиден Веллингтонға дейінгі EW142 (EW 1803) пойызы жүрді. EW142 1983 жылы 14 мамырда Джонсонвиллге "Қаршыңғы теміржол рейнджері" деп аталатын экскурсияны жүргізді. EW класы өзінің жұмыс өмірін Веллингтон мен Пейкакарики арасындағы DA немесе DX класындағы локомотивтерде аяқтады. 778 пойызы, Веллингтон Палмерстон Норт бензиндік танк пойызы, жалпы тапсырма болып табылады. Бұл EW класын пайдаланған соңғы қызмет болды, ол 1983 жылдың 20 желтоқсанында EW142 EW класының соңғы кіріс операциясында DX5477 банктік шотқа енгізген кезде аяқталды. Қалған локомотивтер қоймаға қойылды.
The tunnel floors between Paekākāriki and Wellington were lowered so that DA class diesel locomotives could haul trains through to Wellington without having to stop at Paekākāriki to be replaced by an ED or EW; the work was completed in 1967. The EWs continued to have a role in this, primarily as a banking locomotive. In 1980, EW159 (EW 1805) was briefly sent to Otira following the Goat Creek washout, which had damaged three of the EO class locomotives. During its time there the locomotive required its own driver as it lacked multiple unit equipment. When the three rebuilt EOs returned, EW 159 was transferred back to Wellington. The following year, the decision was made by the CME to have EW136 (EW 1802), then under overhaul, withdrawn and scrapped. This was agreed to as the use of the EW class had decreased, and 136 became the first EW to be withdrawn. The arrival of the EM class units in 1982 locomotive hauled carriage trains were eliminated, with all carriage hauled services ceasing in 1983 with the exception of the Masterton and Palmerston North services, which had been diesel hauled since their inception. The last EW to haul a suburban train was EW142 (EW 1803) from Paekākāriki to Wellington on 11 February 1983. EW142 ran an excursion known as "The Suburban Rail Ranger" to Johnsonville on 14 May 1983. The EW class finished its working life on mainline goods trains, banking DA or DX class locomotives between Wellington and Paekākāriki with Train 778, the Wellington Palmerston North petrol tank train, being a common assignment. This was the last service to use the EW class, concluding on 20 December 1983 when EW142 banked DX5477 on the last revenue operation of the EW class. All of the remaining locomotives were put into storage.
Сақтау
EW 1806 (TMS EW171) - сақталған алғашқы EW класының локомотивы 1988 жылы Кентербери теміржол қоғамына сыйға берілді. Ол Ферримид мұралық саябағында орналасқан және сақтаулы. Ол EW 1806 деп қайта нөмірленді және бұл сәйкестікті тек бас киімінде ғана көрсетеді. EW 165 (EW 1805) - Веллингтонда орналасқан, ол бастапқыда Веллингтон станциясының 9-шы платформасындағы ескі NZR Parcels депосында, Торндон эстакадасының маңында Карежалар мен вагондар цехына көшіп барғанға дейін. 2004 жылы Heritage Fleet-ті таратуға шешім қабылданғанға дейін ол EW 165 TMS-тің жеке басын сақтады. EW 2005 жылдың тамызында Mainline Steam Heritage Trust компаниясының Иан Уэлч сатып алғанға дейін сатылмайды. 2005 жылы 21 тамызда локомотивті ветеран Фред Хамер Веллингтоннан Пейкакарикиге дейін жүргізді. Содан кейін оны DCP 4611 машинасымен Mainline компаниясының Плиммертон қоймасына сүйретіп әкетті. Келгеннен бері EW 165 EW 1805 болып қалпына келтірілді, нөмірлік нөмірлері көшірмесімен. Локомотивтің жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін Веллингтон айналасындағы қала маңындағы теміржол желінімен жұмыс істеуге пайдаланылуы жоспарланған, бірақ бұл сертификаттаудан және 1805-ке қозғалуға мүмкіндік беретін қоймаға баратын ұзындығы жоғары ұзындықты салудан күтілуде. Локомотив EW 1805 ретінде 2008 жылғы Еңбек демалыс күндері FEELDING-ке NIMT-тің жүз жылдық мерейтойына қатысу үшін сүйретілгенде ашылды.
The first EW class locomotive to be preserved, EW 1806 (TMS EW171), was donated to the Canterbury Railway Society in 1988. It is based at Ferrymead Heritage Park and is in storage. It has been renumbered as EW 1806, and carries this identity on its headstocks only. The other, EW 165 (EW 1805), was based in Wellington, originally in the old NZR Parcels depot on Platform 9 of Wellington Station, before moving to the Carriage and Wagon workshop near the Thorndon overpass. It retained its TMS identity of EW 165 throughout until the decision was made to disperse the Heritage Fleet in 2004. The EW was not sold until August 2005 when it was purchased by Ian Welch of the Mainline Steam Heritage Trust. The locomotive made one final run under then Toll Rail ownership on 21 August 2005 when it was driven by veteran locomotive driver Fred Hamer from Wellington to Paekākāriki. It was then towed by DCP 4611 to Mainline's Plimmerton depot. Since arrival, EW 165 has been restored as EW 1805 complete with replica number plates. It is intended that the locomotive will be used to operate suburban railfan trips around Wellington when the overhaul is finished, although this is pending certification and the construction of a suitable length of overhead into the depot to allow 1805 to move around. The locomotive was revealed as EW 1805 over Labour Weekend 2008 when it was towed to Feilding to take part in the NIMT centenary celebrations.