Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
14 ғасырдағы Кентербери архиепискобы, Англияның қазынашысы және канцлері, сондай-ақ орман сақшысы Джон де Стратфорд (шамамен 1275 – 1348) Кентербери архиепискобы, Винчестер епискобы, Англияның қазынашысы және канцлері болған.
14th century Archbishop of Canterbury, Treasurer and Chancellor of England
the related verderer
John de Stratford (c. 1275 – 1348) was Archbishop of Canterbury, Bishop of Winchester, Treasurer and Chancellor of England.
Ерте өмір
Стратфорд шамамен 1275 жылы Эвондағы Стратфорд отбасының жер иелерінің қатарында дүниеге келген. Оның әкесі Роберт де Стратфорд (Джонның бауыры Роберт Стратфордпен шатастырмау керек) және анасының аты Изабель болған. Роберт ағасы қаладағы Сент-Кросс ауруханасын құрған және оның бірінші шебері болған «Мастер» Роберт ретінде танымал, бірақ «магистр» атағы мен бойдақ болу талабын ескере отырып, мұның дұрыс емес болуы мүмкін. Отбасы қаладағы маңызды тұлғалар – Хаттонмен туысқандық байланыста болған, Джонның жүрекжары Ральф Хаттон болашақта Лондон епископы болды. Ол Эндрю де Стратфордтың, Томас де Стратфордтың және Генри де Стратфордтың туысы болды (ол 16 ақпан 1325 жылы Солтүстік Беркхемстедтегі (Линкольн) бос шіркеудің ректоры қызметіне тағайындады). Стратфордтың білімі туралы нақты мәліметтер жоқ. Ол Оксфордта оқыған (17 ғасырдың антиквары Энтони Вуд айтқандай, Мертон колледжінде емес, бірақ өсиетімен еске алған Балиолде оқыған), ал 1312 жылға қарай азаматтық құқық докторы атағын алған. Ол Вурчестер монастырының қызметіне қабылданды, бірақ бастапқыда оның табысы баяу болды. Дегенмен, 1317 жылға қарай ол Стратфордтағы Киелі Үштік шіркеуінің ректоры болды және Линкольн епископы Джон Далдербидің (1320 жылы қайтыс болған) өкілі ретінде жұмыс істеді. Линкольннан Кентербериге көшіп, архиепископ Уолтер Рейнольдстың (1327 жылы қайтыс болған) қызметіне кірді. Ол 1320-жылдардың басында аркалар сотының деканы болды, сол кезде ол Личфилд, Линкольн және Йорк қалаларындағы канониялық қызметтерді, сондай-ақ Линкольн архидиакондығын қоса алғанда, пайдалы қызметтерді атқарды.
Stratford was born into the landed Stratford family of Stratford on Avon around 1275. His father was Robert de Stratford (not to be confused with John's brother, Robert Stratford) and his mother was named Isabel. Robert senior has been identified as ‘Master’ Robert, co founder and first master of the hospital of St Cross within the town, but in view of the title magister and the celibate status required, this appears unlikely. The family was related to the Hattons, important men in the town, Ralph Hatton ‘of Stratford’, the future bishop of London, being John's nephew. He was a relative of Andrew De Stratford and of Thomas de Stratford and Henry de Stratford (whom he inducted as the rector of a vacant church in North Berkhamstead (Lincoln) on 16 February 1325). Nothing definite is known of Stratford's schooling. He studied at Oxford (not at Merton College, as claimed by the 17th Century antiquarian Anthony Wood, but probably Baliol, whom he remembered in his will), and by 1312 he was entitled doctor of civil law. He entered the service of Worcester Priory, but initially his beneficial progress was slow. However, by 1317 he was rector of Holy Trinity, Stratford, and acting as official of Bishop John Dalderby of Lincoln (d. 1320), whose executor he became. From Lincoln he migrated to Canterbury, and the service of Archbishop Walter Reynolds (d. 1327). He was dean of the court of arches in the early 1320s, by which time he held a useful portfolio of benefices, including canonries at Lichfield, Lincoln, and York, as well as the archdeaconry of Lincoln.
Мансап
Стратфорд 1323 жылдың 20 маусымына дейін Линкольн архидиаконы, Йорк каноны және аркалар сотының деканы қызметін атқарды, содан кейін Винчестер епископы болды. Бұл тағайындаманы ол Авиньондағы Папа Иоанн XXII-ні сапармен болғанда алды, бірақ Эдуард II оны ұнатқан жоқ. 1327 жылы епископ королева Изабелланың жақтастарына қосылды, Эдуард II-ге қарсы алты бапты жазды және тұтқынға алынған корольге Кенилвортқа барып, ұлының пайдасына тақтан бас тартуға көндіруге тырысқандардың бірі болды. 1326 жылдың 26 қарашасында Англияның лорд-қазынашысы болып тағайындалды және 1327 жылдың 28 қаңтарына дейін осы лауазымды иеленді. Эдуард III тұсында Джон де Стратфорд (Винчестер епискобы) 1327 жылдың ақпан айында құрылғаннан бастап патшалық кеңестің мүшесі болды. Стратфорд кеңесте Ланкастер графының партиясының басты дін қызметкері ретінде танылды. Томас Уэйкпен бірге Стратфорд Мортимер мен Изабелла үкіметіне қарсы Лондондық шағымдаманы (1328 жылдың 27 қыркүйегі) ұйымдастыруға көмектесті. Оның саяси маңызы 1330 жылдың күзінен басталады, осы кезде Роджер Мортимер билігінен айырылды. Эдуард III 1330 жылдың 28 қарашасында Стратфордты жаңа канцлері етіп тағайындады. Келесі он жыл бойы Стратфорд мемлекеттік істерге белсенді қатысты, корольдің ең көрнекті кеңесшісі болды және саяси тұрғыдан, Стаббстың айтуынша, «Ланкастерлік немесе конституциялық партияның басшысы» болды. 1333 жылдың 3 қарашасында Стратфорд Кентербери архиепископы болып тағайындалды және келесі жылы (1334 жылдың 28 қыркүйегінде) канцлерлік қызметінен бас тартты. 1340 жылдың қарашасында Эдуард III, намыстанған, қаржысы таусылған және ашулы күйде Фландриядан Англияға қайтып келді және архиепископтың інісі, канцлер Роберт де Стратфордқа ашуын төкті, сондай-ақ Генри де Стратфордты қысқа мерзімге қамауға алды.
Stratford served as archdeacon of Lincoln, canon of York and dean of the court of arches before 20 June 1323, when he became Bishop of Winchester, an appointment which was made during his visit to Pope John XXII at Avignon and which was very much disliked by Edward II. In 1327 the bishop joined Queen Isabella's partisans; he drew up the six articles against Edward II, and was one of those who visited the captive king at Kenilworth to urge him to abdicate in favour of his son. On 26 November 1326 he was appointed Lord Treasurer of England, a post he held until 28 January 1327. Under Edward III, John de Stratford (Bishop of Winchester) became a member of the royal council from its inception in February 1327. Stratford is often regarded as the main clerical ally of the party of Earl Henry of Lancaster inside the council. Together with Thomas Wake, Stratford helped organize the London petition of grievances (27 September 1328) against the government of Mortimer & Isabella. His high political importance dates from the autumn of 1330, the time when Roger Mortimer lost his power. Edward III appointed Stratford as his new chancellor on 28 November, 1330. For the next ten years Stratford was actively engaged in public business, being the king's most prominent adviser and being politically, says Stubbs, the "head of the Lancastrian or constitutional party." On 3 November 1333 Stratford was appointed Archbishop of Canterbury and he resigned the chancellorship in the following year (28 September, 1334). In November 1340 Edward III, humiliated, impecunious and angry, returned suddenly to England from Flanders and vented his wrath upon the archbishop's brother, the chancellor, Robert de Stratford, as well as briefly imprisoning Henry de Stratford.
Кейінгі өмір және өлім
Стратфордтың саяси мансабы осы кезде көбінесе аяқталғанмен, 1342 жылдан бастап өліміне дейін ол аға мемлекет қайраткері ретінде әсерін тигізе берді, тіпті Дене оны дукс регис деп атады. 1348 жылдың маусымында ол Мейдстоун қаласында ауырып қалды. Ол 23 тамызда Сассекс округіндегі Мейфилд имениесінде қайтыс болды, «Бирчингтон» мәліметінше, қасиетті аурада. 9 қыркүйекте оны кафедральді соборында жерледі, онда оның алабастрдан жасалған, сәл зақымдалған мүсіні, хордың оңтүстік жағында, Эстридің қоршауының жанындағы әдемі күмбезді қабірде жатыр, ол өсиетімен осылай сұраған болатын.
Though Stratford's political career was by now largely over, between 1342 and his death he continued to exert influence as an elder statesman, even being dubbed dux regis by Dene. In June 1348 he fell ill at Maidstone. He died on 23 August at his manor of Mayfield, Sussex, according to ‘Birchington’ in an aura of sanctity, and was buried in his cathedral on 9 September where his alabaster effigy, somewhat damaged, lies on a fine canopied tomb, in a prominent position on the south side of the choir next to Prior Eastry's screen, as he had requested in his will.
Мұра
Стратфордтың Кентерберилік тіркелімі сақталмаған, бірақ оның көптеген актілерін басқа көздерден табуға болады. Ол 1342 жылы Кентербери сотының әрекеттері үшін егжей-тегжейлі ережелер жасаған, сондай-ақ 1341 және 1343 жылдар аралығында шығарылған провинциялық конституциялардың үш жиынтығын дайындаған көрнекті заң шығарушы болды. Бірінші жиынтық жоба болып табылды, екіншісі шіркеулік басқару және тәртіп мәселелеріне арналған, ал үшіншісі шіркеу бостандықтарын сақтауға және дін қызметкерлері мен мирян арасындағы шиеленістерді реттеуге бағытталған. Ол Кентерберидегі Әулие Томас шейітінің ауруханасына, сондай-ақ Истбридж ауруханасы деп белгілі болған жерге елеулі қайырымдылық көрсетті, бірақ оның күш-жігері негізінен туған жері Стратфордқа бағытталған, онда ол сол атпен шіркеу колледжін құрды. Алғашқы негіз (1331) күзетші, күзетші орынбасары және үш діни қызметкер үшін болды, бірақ 1336 жылы қосымша сегіз діни қызметкерге рұқсат берілді, бірақ толық штат санына жеткені белгісіз. Ол шіркеуге жерді беруді қамтамасыз етті және 1345 жылы паптық бекіту туралы бұйрық шығарылды. Стратфордтың мінезі, ниеттері және мәртебесі туралы пікірлер екіге бөлінген. Ол өзінің ізашарлары Джон Печем (1292 жылы қайтыс болған) және Роберт Винчелси (1313 жылы қайтыс болған)мен қолайсыз салыстырылды, бірақ 1326-7 жылдары монархтың өзгеруі оның шамалылығы мен құқықтық білімінің арқасында осылай тегіс өтті. Ол, әрине, «Ланкастерлік» принциптерге, әсіресе парламенттің маңыздылығына қызығушылық танытты. Изабелла мен Мортимердің билігі кезінде ол оларды сақтау үшін мансабын, тіпті өмірін қауіпке тікті. Ол ағылшын шіркеуінің бостандықтарын адал қорғады. Эдуард III-нің 1340 жылғы төртінші жарғысы, жағдайлардың ықпалымен берілген, «бостандықтар хартасы» ретінде жеңіске жетіп таратылды. Оның 1341 жылдың мамырындағы рухани петициялары сол жылғы заңдарға өзгертілген түрінде енгізілді, бірақ король бірнеше айдан кейін оларды ағылшын заңдарына және өзінің жеке құқығына қайшы деп есептеп күшін жойды. Оның амбициялы болғаны сөзсіз, бірақ оның ешқандай негізгі сенімдері болмағанын айтуға болмайды. Ол бейбітшілік үшін ұзақ уақыт еңбек еткенімен, 1337 жылы Франциямен соғыс болуының қажеттілігін қабылдауға мәжбүр болды, бірақ оны елдегі зорлық-зомбылық есебінен емес. Ол тіпті Эдуард III-ке қарсылық көрсетуге дайын емес еді, өйткені ол бұрынғы билік кезіндегі азаматтық қақтығысты жаңартуды қалаған жоқ. Ол, наразы патша айтқандай, мақтанға (көкіректілікке) бойын салған болуы мүмкін, бірақ ол ақымақ адам емес еді. Оның 1340-41 жылдардағы негізді қорғауы Эдуардқа ешқашан ұмытпайтын сабақ берді.
Stratford's Canterbury register has not survived, but a large number of his acta can be gleaned from other sources. He was a notable legislator, drawing up detailed ordinances for the conduct of the court of Canterbury in 1342, while three sets of provincial constitutions, issued between 1341 and 1343, are attributed to him. The first set was clearly a draft, the second is particularly concerned with ecclesiastical administration and discipline, while the third was designed to preserve church liberties and deals with areas of friction between laymen and ecclesiastics. He was a notable benefactor to the hospital of St Thomas the Martyr at Canterbury, known as Eastbridge Hospital, but his efforts were principally directed towards his native Stratford, where he founded a chantry college with the same dedication. The initial foundation (1331) was for a warden, sub warden, and three priests, but in 1336 an augmentation allowed for a further eight priests, though whether the full complement was ever achieved is uncertain. He secured the appropriation of the parish church to the foundation and a papal bull of confirmation was issued in 1345. Opinion is divided as to Stratford's character, intentions, and stature. He has been compared unfavourably with his predecessors John Pecham (d. 1292) and Robert Winchelsey (d. 1313), but it was partly due to his moderation and legal training that the change of monarch was accomplished so smoothly in 1326–7. He certainly had a concern for what have been called ‘Lancastrian’ principles, in particular the importance of parliament. During the regime of Isabella and Mortimer he hazarded his career, perhaps his life, to maintain them. Without question he was a staunch defender of the liberties of the English church. The fourth of the statutes of 1340, conceded by Edward III under constraint of circumstances, he circulated triumphantly as a ‘charter of liberties’. His clerical petitions of May 1341 were incorporated in modified form into statutes of that date, which were summarily revoked by the king a few months later as contrary to English law and his own prerogative. That he was ambitious is self evident, but it would be indefensible to argue that he had no underlying convictions. Although he had laboured long in the cause of peace, by 1337 he was forced to accept the inevitability of war with France, though not at the price of oppression at home. Even then he was not prepared to organize opposition to Edward III, doubtless because he had no desire to renew the civil strife of the previous reign. He may have been guilty of pride (superbia), as the frustrated king alleged, but he was not a foolish man. His reasoned defence in 1340–41 taught Edward a lesson he had the good sense never to forget.