Кіріспе
Калифорниядағы теміржол Солтүстік Тынық мұхит жағалауы темір жолы (NPC) 1874 жылы басталған және 1902 жылы оны Солтүстік жағалау темір жолы (Калифорния) (NSR) деп атаған жаңа иелеріне сатылған және оңтүстік бөлімін стандартты электрикалық темір жолға қайта жаңартқан 3 фут тар телімді бу темір жолы болды. NPC солтүстік Калифорнияның Марин және Сонома округтерінде жұмыс істеді, олар секвоя ағаштарын, жергілікті сүт өнімдері мен ауыл шаруашылығы өнімдерін, экспресс және жолаушыларды тасымалдайтын. NPC Саусалитодағы (желіге паром арқылы Сан-Францискоға дейін қосылған) айлақтан басталып, солтүстік-батысқа қарай Дунканс Миллс пен Казадероға (Инграмс деп те аталады) дейін созылған 150 км жолды басқаратын. NPC 1902 жылы 7 наурызда Солтүстік жағалау темір жолы (Калифорния) (NSR) болды. 1907 жылы Солтүстік жағалау темір жолы Солтүстік-Батыс Тынық мұхит темір жолының (NWP) бөлігі болды. Жолдың оңтүстік бөліктері стандартты өлшенді және солтүстік жағалауда қала маңындағы жолаушылар қызметі үшін электрлендірілді, бірақ Пойнт Рейес станциясынан солтүстікке қарай жолдар 1930 жылдардың аяғында тасталғанға дейін 3 фут тар өлшемі болып қалды.
The North Pacific Coast Railroad (NPC) was a common carrier 3ft narrow gauge steam railroad begun in 1874 and sold in 1902 to new owners who renamed it the North Shore Railroad (California) (NSR) and which rebuilt the southern section into a standard gauge electric railway. The NPC operated in the northern California counties of Marin and Sonoma that carried redwood lumber, local dairy and agricultural products, express and passengers. The NPC operated almost 93 mile (150 km) of track that extended from a pier at Sausalito (which connected the line via ferry to San Francisco) and operated northwest to Duncans Mills and Cazadero (also known as Ingrams). The NPC became the North Shore Railroad (California) (NSR) on March 7, 1902. In 1907 the North Shore Railroad became part of the Northwestern Pacific Railroad (NWP). Southern portions of the line were standard gauged and electrified by the North Shore for suburban passenger service, though tracks north of Point Reyes Station remained 3ft narrow gauge until abandonment in the late 1930s.
Электрмен жабдықтау
NSR-ді электр теміржолы бизнесінің ізашарлары Джон Мартин мен Юджин де Сабла кіші басқаратын. Оңтүстік 23 мильдік (37 км) желі стандартты жүріс белдеуі бар электрлік жолаушылар вагондарының жұмыс істеуіне мүмкіндік беру үшін жаңғыртылды. Электрлік көліктер кейде екі жақты рельстермен бу пойыздарымен бөліскен, ал басқа жерлерде электрлік көліктер үшін тар жолға параллель жеке рельс салынған. Ақырында, сап Саусалитодан Сан-Ансельмоға дейін екі рет жүргізілді, ал Альто туннеліне қатысты жолдар өзгертілді. Алтода электр станциясы салынды, Сан-Рафаэльде де электр қуаты сатып алынды. Тік ток электр қуаты пойыздарға 600 вольтпен үшінші рельс арқылы (әдетте екі өлшемі бар сегменттердегі төртінші рельс) жіберілді. Қызмет 1903 жылы 20 тамызда Милл-Вэллиге, ал 1903 жылы 17 қазанда Сан-Рафаэльге басталды. Бұл Америка Құрама Штаттарының алғашқы бу темір жолы болды, ол түтінді азайту үшін емес, тиімді жұмыс істеу үшін электрленді. Темір жол кейіннен Гранд-Централь терминалында және Нью-Йорк қаласының қалааралық метроларында қолданылған тәжірибелерді қалыптастырды. Электр желілері 1907 жылдан кейін Солтүстік-Батыс Тынық мұхиты темір жолының бөлігі ретінде кеңейтілді. Қалааралық қызмет 1941 жылдың 28 ақпанында тоқтатылды.