Дэвид Рой Элдридж: «Кішкентай джаз» – американдық трубашының өмірі мен шығармашылығы
Roy Eldridge
Дэвид Элдридж: Американдық джаз трубашысы (1911-1989). Ұлы стильде ойнаған, бебоптың алғабасшысы, Луи Армстронгтан ерекшеленген виртуоз музыкант туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз трубашысы (1911–1989)
American jazz trumpeter (1911–1989)
Дэвид Рой Элдридж (30 қаңтар 1911 – 26 ақпан 1989), "Little Jazz" деген лақап атымен белгілі болған американдық джаз трубашысы. Оның гармонияны шебер пайдалануы, соның ішінде тритонды алмастырулар, джаз трубасының жаңашыл Луи Армстронгтың басым стилінен ерекшеленетін виртуоздық сололары және Диззи Гиллеспиге тигізген күшті әсері оны свинг дәуірінің ең ықпалды музыканттарының бірі және бибоптың алға басушысы ретінде танытады.
David Roy Eldridge (January 30, 1911 – February 26, 1989), nicknamed "Little Jazz", was an American jazz trumpeter. His sophisticated use of harmony, including the use of tritone substitutions, his virtuosic solos exhibiting a departure from the dominant style of jazz trumpet innovator Louis Armstrong, and his strong impact on Dizzy Gillespie mark him as one of the most influential musicians of the swing era and a precursor of bebop.
Ерте өмір
Элдридж 1911 жылғы 30 қаңтарда Пенсильвания штатының Питтсбург қаласының солтүстік жағында Александр, вагондық жүк тасушы, және Бланш, музыканы құлақпен қайта орындау қабілетіне ие дарынды пианисттің отбасында дүниеге келді, Элдридж осы қабілетін анасынан мұра еткенін айтқан. Элдридж бес жасында фортепианода ойнай бастады; тіпті осы жасында да ол мәнді блюз ноталарын орындай алатынын мәлімдеді. Жас Элдридж ағасы Джо Элдриджге (1908 жылы Питтсбургтің солтүстік жағында, Пенсильванияда туған, 5 наурыз 1952 жылы қайтыс болған Джозеф Элдридж) үлгі ететін, әсіресе Джоның скрипка, альт-саксофон және кларнеттегі әртүрлі музыкалық дағдыларына қызығушылық танытар еді. Рой алты жасында барабан ойнауға кірісіп, сабақ алып, жергілікті жерлерде өнер көрсетті. Джо ағасының Ройдің жергілікті шіркеу оркестрінде ойнаған кернейге деген табиғи қабілетін байқап, Ройді клапанды труба ойнауға көндіруге тырысты. Рой ағасының оркестрінде барабаншы болғанда, Джо оны труба ойнауға итермеледі, бірақ Рой бастапқыда аспапты жақсы меңгеруге көп күш жұмсаған жоқ. Анасының қайтысымен және әкесінің қайта үйленуімен, Рой он бір жасқа келгенде, бірнеше сағат бөлмесіне жабылып, аспаптың жоғарғы регистрін жетілдіре отырып, қатаң жаттығулар жасауға кірісті. Рой кішкентай кезінен бастап нотадан оқуда шеберлік таныта алмады, бұл оның музыкалық біліміндегі кемшілік болатын және оның мансабының басында көптеген қиындықтарға себеп болды, бірақ ол әуендерді құлақпен өте тиімді қайталай білді.
Eldridge was born on the North Side of Pittsburgh, Pennsylvania, on January 30, 1911, to parents Alexander, a wagon teamster, and Blanche, a gifted pianist with a talent for reproducing music by ear, a trait that Eldridge claimed to have inherited from her. Eldridge began playing the piano at the age of five; he claimed to have been able to play coherent blues licks at even this young age. The young Eldridge looked up to his older brother, Joe Eldridge (born Joseph Eldridge, 1908, North Side of Pittsburgh, Pennsylvania, died March 5, 1952), particularly because of Joe's diverse musical talents on the violin, alto saxophone, and clarinet. Roy took up the drums at the age of six, taking lessons and playing locally. Joe recognized his brother's natural talent on the bugle, which Roy played in a local church band, and tried to convince Roy to play the valved trumpet. When Roy began to play drums in his brother's band, Joe soon convinced him to pick up the trumpet, but Roy made little effort to gain proficiency on the instrument at first. It was not until the death of their mother, when Roy was eleven, and his father's subsequent remarriage that Roy began practicing more rigorously, locking himself in his room for hours, and particularly honing the instrument's upper register. From an early age, Roy lacked proficiency at sight reading, a gap in his musical education that would affect him for much of his early career, but he could replicate melodies by ear very effectively.
Алғашқы мансабы және саяхаттау топтары
Элдридж өзінің алғашқы жылдары көптеген топтарда жетекшілік етіп, ойнады, Американың орталық батысында кеңінен саяхаттады. Ол саксофонистер Бенни Картер мен Кольман Хокинстің ықпалына түсті, Хокинстің 1926 жылғы "The Stampede" (Флетчер Хендерсон оркестрінің) солоын үйренуді мақсат етіп, соның арқасында теңдес керней стилін қалыптастырды. Элдридж тоғызыншы сыныпта мектептен қуылғаннан кейін үйден кетіп, он алты жасында саяхаттап жүретін шоуға қосылды; алайда, шоу көп ұзамай таратылды, ол Янгстаунда қалды. Кейін "Greater Sheesley Carnival" оны шақырып алды, бірақ Мэриленд штатының Камберленд қаласында оны қатты мазалаған нәсілшілдікке куә болғаннан кейін Питтсбургке қайтып келді. Біраз уақыттан соң Элдридж "Rock Dinah" саяхаттап жүретін шоуда шағын топты басқарды, оның сол жердегі өнері свинг дәуірінің оркестр жетекшісі Граф Бэзиді жас Рой Элдриджді "өмірімде естіген ең ұлы трубашы" деп еске алуға итерді. Элдридж 17 жасқа толғанға дейін осындай саяхаттап жүретін топтармен ойнай берді, содан кейін Питтсбургке оралды. 20 жасында Элдридж Питтсбургте "Рой Эллиотт және оның Palais Royal Orchestra" деп аталатын топты жетекшілік етті, агент Элдридждің атын қасақана өзгертіп, "оны көбірек сәнді деп ойлады". Рой бұл қызметтен Флетчер Хендерсонның, Нью-Йорк қаласының танымал оркестр жетекшісінің інісі Хорас Хендерсонның оркестріне қатысу үшін сынақ беруге кетті және Хорас Хендерсон басқаратын, көбінесе "The Fletcher Henderson Stompers" деп аталатын ансамбльге қосылды. Содан кейін Элдридж бірнеше аймақтық топтармен ойнады, Спид Уэббтің тобына қосылғанға дейін қысқа уақыт Детройтте болды. Олар кинода белгілі бір деңгейде танымал болғаннан кейін Орталық Батыс бойынша гастрольдік сапарға шықты. Уэббтің тобының көптеген мүшелері жетекшісінің ықыласының жетіспеуіне наразы болып, Элдриджді жетекші етіп тағайындап, дерлік бірдей топ құру үшін кетіп қалды. Алайда, бұл ансамбль ұзаққа солмады, Элдридж көп ұзамай Милуокиге көшіп, трубашы Клэдис "Jabbo" Смитпен атақты жарысқа қатысты, кейіннен олар жақын дос болды.
Eldridge led and played in a number of bands during his early years, moving extensively throughout the American Midwest. He absorbed the influence of saxophonists Benny Carter and Coleman Hawkins, setting himself the task of learning Hawkins's 1926 solo on "The Stampede" (by Fletcher Henderson's Orchestra) in developing an equivalent trumpet style. Eldridge left home after being expelled from high school in ninth grade, joining a traveling show at the age of sixteen; the show soon folded, however, and he was left in Youngstown, Ohio. He was then picked up by the "Greater Sheesley Carnival," but returned to Pittsburgh after witnessing acts of racism in Cumberland, Maryland that significantly disturbed him. Eldridge soon found work leading a small band in the traveling "Rock Dinah" show, his performance therein leading swing era bandleader Count Basie to recall young Roy Eldridge as "the greatest trumpet I'd ever heard in my life." Eldridge continued playing with similar traveling groups until returning home to Pittsburgh at the age of 17. At the age of 20, Eldridge led a band in Pittsburgh, billed as "Roy Elliott and his Palais Royal Orchestra", the agent intentionally changing Eldridge's name because "he thought it more classy." Roy left this position to try out for the orchestra of Horace Henderson, younger brother of famed New York City bandleader Fletcher Henderson, and joined the ensemble, generally referred to as The Fletcher Henderson Stompers, Under the Direction of Horace Henderson. Eldridge then played with a number of other territory bands, staying for a short while in Detroit before joining Speed Webb's band which, having garnered a degree of movie publicity, began a tour of the Midwest. Many of the members of Webb's band, annoyed by the leader's lack of dedication, left to form a practically identical group with Eldridge as bandleader. The ensemble was short lived, and Eldridge soon moved to Milwaukee, where he took part in a celebrated cutting contest with trumpet player Cladys "Jabbo" Smith, with whom he later became good friends.
Нью-Йорк пен Чикаго
1930 жылдың қарашасында Элдридж Нью-Йоркке көшіп келді, 1930 жылдардың басында әртүрлі топтарда ойнады, оның ішінде Сесил Скотт, Элмер Сноуден, Чарли Джонсон және Тедди Хиллмен бірге Гарлемдегі би тобында өнер көрсетті. Осы кезеңде Эллингтонның саксофонисі Отто Хардвик Элдридждің «Little Jazz» деген лақап атын берді, ол Элдридждің күшті ойнауы мен бойының кішкентай болуына таңырқады. Осы уақытта Элдридж өзінің атынан жазбалар жасап, радио хабарларын беріп тұрды. 1935 жылы Тедди Хиллмен бірге ол өзінің алғашқы сололарын жазды, олар бірден үлкен танымаллыққа ие болды. 1935 жылдың қазанында Элдридж Флетчер Хендерсонның оркестріне қосылды, онда ол жетекші трубашы болды және кейде ән айтты. Оның әуендік қуаты сол кездегі джаздың ерекше белгісі болды. «Отыздың ортасынан бастап ол Луи Армстронгты қазіргі заманғы «хот» трубашының үлгісі ретінде басып озды» делінеді. 1936 жылдың күзінде Элдридж Чикагоға көшіп, үлкен ағасы Джо Элдриджбен бірге саксофонда ойнап, аранжировкалар жасау үшін октет құрды. Ансамбль әр түн сайын эфирге шығып, «After You've Gone» және «Wabash Stomp» сияқты кеңейтілген сололарын қамтитын жазбалар жасады. Осы лауазымды қабылдау арқылы Элдридж ақ түсті биг-бендтің тұрақты мүшесі болған алғашқы қара музыканттардың бірі болды. Элдридж Крупаның биг-бэндының бағытын «шмальцтан» джазға өзгертуде маңызды рөл атқарды. Топтың Джимми Дорсидің «Green Eyes» әніне жасаған кавері, бұрын толығымен оркестрлік туынды болған, Элдридждің ойнауы арқасында джазға айналдырылды; сыншы Дейв Олифант Элдридждің күйді «жоғары деңгейге көтергенін» атап өтті. Элдридж және О’Дэй «Let Me Off Uptown» және «Knock Me a Kiss» сияқты бірқатар жазбаларда өнер көрсетті. Джаз тарихшысы Гунтер Шуллер Элдридждің «Rockin’ Chair» солосын «күшті және кейде қозғаушы орындау» деп сипаттады, бірақ ол «ашылу және жабылу каденцияларын» мақұлдамады, соңғысы опералық каденция дәстүрінің ең қарапайым үлгісін қайталап көрсеткендігі үшін кешірілмейтін нәрсе деп санады. Сыншы және автор Дейв Олифант Элдридждің «Rockin’ Chair» әніндегі ерекше тембрін «эмоционалды және динамикалық тұрғыдан оның ойнау қарқынын күшейтетін, шулы, дірілдегіш тембр» деп сипаттап, «оның аздап ауыртпалық туғызу, алаңдату және түсініксіз стрессті білдіру мақсаты да болған» деп жазады.
Eldridge moved to New York in November 1930, playing in various bands in the early 1930s, including a number of Harlem dance bands with Cecil Scott, Elmer Snowden, Charlie Johnson, and Teddy Hill. It was during this time that Eldridge received his nickname, 'Little Jazz', from Ellington saxophonist Otto Hardwick, who was amused by the incongruity between Eldridge's raucous playing and his short stature. At this time, Eldridge was also making records and radio broadcasts under his own name. He laid down his first recorded solos with Teddy Hill in 1935, which gained almost immediate popularity. In October 1935, Eldridge joined Fletcher Henderson's Orchestra, playing lead trumpet and occasionally singing. His rhythmic power to swing a band was a dynamic trademark of the jazz of the time. It has been said that "from the mid Thirties onwards, he had superseded Louis Armstrong as the exemplar of modern 'hot' trumpet playing". In the fall of 1936, Eldridge moved to Chicago to form an octet with older brother Joe Eldridge playing saxophone and arranging. The ensemble boasted nightly broadcasts and made recordings that featured his extended solos, including "After You've Gone" and "Wabash Stomp." In accepting this position, Eldridge became one of the first black musicians to become a permanent member of a white big band. Eldridge was instrumental in changing the course of Krupa's big band from schmaltz to jazz. The group's cover of Jimmy Dorsey's "Green Eyes," previously an entirely orchestral work, was transformed into jazz via Eldridge's playing; critic Dave Oliphant notes that Eldridge "lift[ed]" the tune "to a higher level of intensity." Eldridge and O'Day were featured in a number of recordings, including the novelty hit "Let Me Off Uptown" and "Knock Me a Kiss". Jazz historian Gunther Schuller referred to Eldridge's solo on "Rockin' Chair" as "a strong and at times tremendously moving performance", although he disapproved of the "opening and closing cadenzas, the latter unforgivably aping the corniest of operatic cadenza traditions." Critic and author Dave Oliphant describes Eldridge's unique tone on "Rockin' Chair" as "a raspy, buzzy tone, which enormously heightens his playing's intensity, emotionally and dynamically" and writes that it "was also meant to hurt a little, to be disturbing, to express unfathomable stress."
Саяхаттау, фриланс және шағын топтардағы жұмыс
Крупаның тобынан кеткеннен кейін, Элдридж 1943 жылы Арти Шоудың тобына қосылғанға дейін Нью-Йоркте жеке жұмыс істеді. Шоудың тобында ойнағанда кездескен нәсілдік жағдайларға байланысты, ол 1945 жылдың қазан айында үлкен топ құру үшін кетіп қалды.
After leaving Krupa's band, Eldridge freelanced in New York during 1943 before joining Artie Shaw's band in 1944. Owing to racial incidents that he faced while playing in Shaw's band, he left in October 1945 to form a big band,
Элдридж 1950 жылы Бенни Гудменмен гастрольде болғанда Парижге, Францияға көшіп барды, ал 1951 жылы Нью-Йоркке қайтып келіп, Birdland джаз клубында топ жетекшісі болды. Ол 1952 жылдан 1960 жылдардың басына дейін Кольман Хокинс, Элла Фицджеральд және Эрл Хайнс сияқты шағын топтарда өнер көрсетті, сондай-ақ осы кезде Гранц үшін жазуларын бастады. Элдридж 1963 жылдың соңынан 1965 жылдың наурызына дейін Элла Фицджеральдпен, ал 1966 жылдың шілдесінен қыркүйегіне дейін Каунт Бэйсимен гастрольде болды, содан кейін жеке жұмыс істеуге және фестивальдерде өнер көрсетуге қайтып келді. Осының нәтижесінде "Newport Jazz Rebels" альбомы жарық көрді.
Eldridge moved to Paris, France, in 1950 while on tour with Benny Goodman, before returning to New York in 1951 to lead a band at the Birdland jazz club. He additionally performed from 1952 until the early 1960s in small groups with Coleman Hawkins, Ella Fitzgerald and Earl Hines among others, and also began to record for Granz at this time. Eldridge also toured with Ella Fitzgerald from late 1963 until March 1965 and with Count Basie from July until September 1966 before returning to freelance playing and touring at festivals. These resulted in the Newport Jazz Rebels LP.
Растық кедергілер
Арти Шоу мен Джин Крупаның тобындағы жетекші солист ретінде Элдридж сол кездегі ерекшеліктердің бірі болды, себебі 1930 жылдары қара музыканттарға ақ музыканттардың тобымен халық алдында өнер көрсетуге рұқсат берілмеген.
As the featured soloist in Artie Shaw and Gene Krupa's bands, Eldridge was something of an exception, as black musicians in the 1930s were not allowed to appear in public with white bands.
Өмірінің соңғы жылдары
1969 жылдан бастап Элдридж бірнеше жыл бойы Манхэттеннің Батыс 54-ші көшесіндегі Джимми Райанның джаз клубында үй тобының жетекшісі болды. 1970 жылдардың соңында жазушы Майкл Зирполо Элдриджді Райанның клубында көргеннен кейін былай деді: «Оның әлі де сол өткір, жоғары ноталарды ойнай алатынына таң қалдым, және ол жиі орындады. Бірақ оның денсаулығы үшін уайымдадым, себебі оның маңдайындағы тамырлар қорқынышты түрде ісіп шығатын». Райан клубының жетекшісі ретінде Элдридж әртүрлі ойын-қалжыңдарымен, соның ішінде «әуесқойлар кеші» сессияларымен белгілі болды. Ол онда тәжірибесіз музыканттарды сахнаға шақырып, өзінің тобын басқаруға шақыратын, көбінесе комедиялық эффект үшін және өзіне демалыс беру үшін. 1971 жылы Элдридж DownBeat журналының Джаз даңқы залына енгізілді. Элдридж Куинс облысындағы Либерти даңғылында орналасқан, Ван Вайк тас жолы бойындағы «Джаз ұлылары» ескерткішінің бір бөлігі болып табылады, ол Куинсті 1940 және 50-жылдардағы джаздың отаны ретінде еске салады. Оның үйі Куинс облысының Холлис қаласында орналасқан. 1980 жылы жүрек талмасынан кейін Элдридж труба ойнауды тоқтатты. Бірақ көптеген трубашылардан айырмашылығы, жас Элдридж өзінің шабытын көбінесе басқа трубашылардан емес, саксофонистерден алды. Рой өзінің жеке стилін Коулмен Хокинс пен Бенни Картердің жазбаларымен бірге ойнау арқылы дамытты, кейіннен осы музыканттарды тыңдағаннан кейін: «Мен трубамды саксофон сияқты ойнауға шешім қабылдадым» деді. Осы музыканттарға еліктеу Рой үшін пайдалы болды, ол өзінің алғашқы жұмыстарының бірін 1926 жылы Флетчер Хендерсонның «Stampede» шығармасын Коулмен Хокинстің солосын еліктеп орындау арқылы алды. Элдридж сонымен қатар ақ корнетист Лоринг «Red» Николс пен Теодор «Cuban» Беннетттің стильдерін зерттегенін айтады, олардың стилі де саксофонның ықпалында болды. Элдридж өзінің сөзіне сүйенсек, алғашқы жылдары трубашы Луи Армстронгтың музыкасына көп әсерленбеген, бірақ 1932 жылы Армстронгтың стилін жан-жақты зерттеді. Осы музыканттардың ішінде сыншы Гэри Гиддинс Элдриджді «эмоционалды жағынан ең тартымды, жан-жақты, күшті және әсерлі музыкант» деп атады. Элдридж ойнауының күштілігі үшін де мақтан тұтады; Элла Фицджеральд бірде: «Оның бір нотасында басқалардың бүкіл әнге сыймайтын жан бар» деді. Элдридж өзінің стильінің осы виртуоздық элементтерін, әсіресе жасөспірім кезіндегі қатаң жаттығулармен байланыстырады: «Мен күн сайын сегіз, тоғыз сағат жаттығуға жұмсайтынмын». Сыншы Дж. Брэдфорд Робинсон оның ойнау стилін «гармонияны терең түсіну, бұрын-соңды болмаған шеберлік, әсіресе жоғары регистрде, және толық, сәл асыра ойналған тембр, ол жоғары шиеленіс кезінде шырылдайтын» деп сипаттайды.
Eldridge became the leader of the house band at Jimmy Ryan's jazz club on Manhattan's West 54th Street for several years, beginning in 1969. Writer Michael Zirpolo, seeing Eldridge at Ryan's in the late 1970s, observed: "I was amazed that he still could pop out those piercing high notes, but he did, with frequency I worried about his health, because the veins at his temples would bulge alarmingly." As leader at Ryan's, Eldridge was noted for his occasional hijinx, including impromptu "amateur night" sessions during which he'd invite inexperienced players on stage to lead his band, often for comedic effect and to give himself a break. In 1971, Eldridge was inducted into DownBeat magazine's Jazz Hall of Fame. Eldridge has a Queens street sign at Liberty Avenue, part of the Jazz Greats along the Van Wyck Expressway, which commemorates Queens as the home of jazz in the 1940s and '50s. He had his home in Hollis, Queens. After suffering a heart attack in 1980, Eldridge gave up playing the trumpet. But unlike many trumpet players, the young Eldridge did not derive most of his inspiration from other trumpeters, but from saxophonists. Roy first developed his solo style by playing along to recordings of Coleman Hawkins and Benny Carter, and later said that, after hearing these musicians: "I resolved to play my trumpet like a sax." Following these musicians was evidently beneficial to Roy, who got one of his first jobs by auditioning with an imitation of Coleman Hawkins' solo on Fletcher Henderson's "Stampede" of 1926. Eldridge additionally purports to have studied the styles of white cornettist Loring "Red" Nichols and Theodore "Cuban" Bennett, whose style was also very much influenced by the saxophone. Eldridge, by his own report, was not significantly influenced by trumpeter Louis Armstrong during his early years, but did undertake a major study of Armstrong's style in 1932. Of these players, critic Gary Giddins names Eldridge "the most emotionally compelling, versatile, rugged, and far reaching." Eldridge was also lauded for the intensity of his playing; Ella Fitzgerald once said: "He's got more soul in one note that a lot of people could get into the whole song." Eldridge attributes these virtuosic elements of his style to a rigorous practice regime, particularly as a teen: "I used to spend eight, nine hours a day practicing every day." Critic J. Bradford Robinson sums up his style of playing as exhibiting "a keen awareness of harmony, an unprecedented dexterity, particularly in the highest register, and a full, slightly overblown timbre, which crackled at moments of high tension."
Музыкалық әсер
Элдридждің ойнау жылдамдығы және аспаптың жоғарғы регистрін жан-жақты дамытуы Диззи Гиллеспиге зор әсер етті, ол Чарли Паркермен бірге бибопты қалыптастырды. Элдридждің альт-саксофонист және кларнетші Скоупс Керримен жасаған шағын топтық жазбаларынан, мысалы, "Heckler's Hop" атты туындысында, Элдридждің жоғары регистрді қолдануы ерекше атап өтілді және Диззиге айқын әсер етті. 1940 жылдардың басында Диззи Нью-Йорктегі Минтон ойын үйінде Элдриджбен көптеген джем-сессияларға және "труба шайқастарына" қатысты. Диззи Элдридж туралы: "Ол біздің буынның Мессиясы еді" деді. Элдридж алғаш рет Диззиді 1939 жылы дирижер Лайонел Хэмптонның "Hot Mallets" әнін жазғанда естіп, кейін: "Мен осы труба солоын естіп, бұл менікі деп ойладым. Бірақ ол Диззи екенін білдім" деп еске алды. "Bebop" сияқты бибоп стандарттарын мұқият тыңдағанда, Элдриджтің осы джаз жанрына қаншалықты әсер еткенін көруге болады. Элдридж Диззидің боп соло стиліне риза болмағанын айтып, бірде Харлемдегі Heat Wave клубында Диззибен джем-сессиядан кейін бибоп трубашысы Говард МакГиге: "Мен оны ұнатып отырған жоқпын, мен оны шынымен түсінбеймін" деді. Көптеген адамдар оны Луи Армстронг пен Диззи Гиллеспи арасындағы байланыс деп есептегенмен, Элдридж әрқашан: "Мен Армстронг пен бірдеңе арасындағы байланыс болуға еңбек еткен емеспін" деп мәлімдеді. Рой Элдриджтің ықпалына түскен басқа да маңызды музыканттардың ішінде Боб Кросби оркестрінің Шорти Шеррокы, сондай-ақ бибоптың негізін қалаушылар Говард МакГи және Фэтс Наварро бар.
Eldridge's fast playing and extensive development of the instrument's upper register were heavy influences on Dizzy Gillespie, who, along with Charlie Parker, brought bebop into existence. Tracks such as "Heckler's Hop", from Eldridge's small group recordings with alto saxophonist and clarinettist Scoops Carry, in which Eldridge's use of the high register is particularly emphasized, were especially influential for Dizzy. Dizzy got the chance to engage in numerous jam sessions and "trumpet battles" with Eldridge at New York's Minton's Playhouse in the early 1940s. Referring to Eldridge, Dizzy went so far as to say: "He was the Messiah of our generation." Eldridge first heard Dizzy on bandleader Lionel Hampton's 1939 recording of "Hot Mallets", and later recalled: "I heard this trumpet solo and I thought it was me. Then I found out it was Dizzy." A careful listening to bebop standards, such as the song "Bebop", reveals how much Eldridge influenced this genre of jazz. Eldridge also claimed that he was not impressed with Dizzy's bop solo style, saying once to bebop trumpeter Howard McGhee after jamming with Dizzy at the Heat Wave club in Harlem: "I don't dig it I really don't understand him." Although frequently touted as the bridge between Louis Armstrong and Dizzy Gillespie, Eldridge always insisted: "I was never trying to be a bridge between Armstrong and something." Other significant musicians influenced by Roy Eldridge include Shorty Sherock of the Bob Crosby Orchestra, and bebop pioneers Howard McGhee and Fats Navarro.
Тұлға
Элдриджді оны танығандар бәсекеге құштар деп есептейтін, пианист Чак Фолдс: "1970-жылдары Ройден бәсекеге қабілеттісін көзге елестете алмаймын. Ройден гөрі шаршататын адамды ешқашан кездестірген емеспін." Элдридж өзінің бәсекеге құштарлығын толық мойындап, "Мен тек кез келген адамды озып кетпекке тырыстым, және оларды өз жолыммен озып кетпекке тырыстым" деді. Джаз трубашысы Джона Джонс Элдридждің "қайда болса да барып, кез келгенге қарсы ойнауға" дайындығы тіпті өзінің құрмет тұтқан Рекс Стюартпен сайысқа түсуіне әкелгенін айтады. Рой, әсіресе, нәсілшіл деп ойлағандарға қарсы тұруға бейім болды. Көптеген адамдар Ройдің саксофонист Билли Боуэннің айтуынша, үнемі тыныштық таппайтынын атап өтті: "Рой жас кезінде де бірнеше минуттан артық отыра алмайтын, ол әрқашан алаңдап жүретін." Элдриджтің кейде сахнада қорқып қалатыны да айтылады. Кларинетші Джо Мураньидің сөзіне қарағанда, Рой өмірінің соңына қарай тез ашуланатын мінезге ие болды. Мураний Элдриджбен Райанда жұмыс істеді және Элдридждің ашуын "Бесінші дәрежедегі Везувий тауы" деп сипаттады.
Eldridge was famously considered competitive by those who knew him with pianist Chuck Folds saying: "I can't imagine anyone more competitive than he [Roy] was in the 1970s. I've never met anyone scrappier than Roy, ever, ever, ever." Eldridge fully admitted to his competitive spirit, saying "I was just trying to outplay anybody, and to outplay them my way." Jazz trumpeter Jonah Jones reports that Eldridge's willingness to "go anywhere and play against anyone" even led to a cutting contest with his own hero, Rex Stewart. Roy could also become antagonistic, particularly in the face of those he deemed racist. Many noted Roy's constant restlessness with saxophonist Billie Bowen noting that Roy "could never, even as a youngster, sit down for more than a few minutes, he was always restless." Eldridge is also said to have suffered from sporadic stage fright. Roy is also said to have developed a fiery temper later in life according to clarinettist Joe Muranyi. Muranyi worked with Eldridge at Ryan's and has called Eldridge's temper "Mt. Vesuvius to the fifth power."