Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пуритандық хор - тарихшы сэр Джон Нилдің Елизавета парламенттегі радикалды ағылшын протестанттарының ықпалды қозғалысы туралы алға қойған теориясы. Өзінің өмірбаянында Елизавета I Нейл өзінің билік ету кезінде Елизавета I-нің Қоғамдық палатадағы саясатына қарсы күшейіп жатқан ұйымдасқан және басым оппозициямен кездескенін және Парламенттің нығаюы ағылшын Азамат соғысына сепкенін айтады.
The Puritan choir was a theory advanced by historian Sir John Neale of an influential movement of radical English Protestants in the Elizabethan Parliament. In his biography Queen Elizabeth I Neale argues that throughout her reign Elizabeth I faced increasingly organised and dominant opposition to her policies in the House of Commons and that this strengthening of Parliament sowed the seeds for the English Civil War.
Нилдің диссертациясы
Нил Елизаветаның билік ету кезеңіндегі саясатты зерттеу кезінде 1566 жылғы Қоғамдар палатасының қырық үш мүшесін пуритандық қозғалыстың мүшелері деп атаған памфлетті тапты. Бұл кітапшада 43 адамның есімдері жазылған, әрқайсысына латынша белгі қойылып, олардың көбісі жазба орындарынан алынған, ал кейбіреулері ағылшын тілінде бір сөзбен аталып кеткен. Ол 1559 жылы Елизаветаның діни келісімін Кальвиннің Женевасы сияқты қалыптастыруға көмектесудегі олардың маңыздылығын атап өтті. Оның айтуынша, олар Шотландияның королевасы Мэридің өлім жазасына кесілуіне және Елизаветаның мұрагерін тағайындауына ықпал етті. Тізімде аталған адамдардың ішінде Томас Нортонның парламенттегі рөлі ерекше маңызды болды, ол Елизаветаның палатасының жетекші тұлғасына айналды.
Neale, when researching the politics of Elizabeth's reign, discovered a pamphlet naming forty three members of the House of Commons of 1566 as members of a Puritan movement. The pamphlet consisted of forty three names, each followed by a witty Latin tag, many from the scripture as well as a single English word associated with the individual. He stressed their importance in helping to shape the 1559 Elizabethan Religious Settlement more along the lines of Calvin's Geneva suggesting that 'the House of Commons went full cry after its radical leaders, sweeping aside any feeble Catholic opposition'. They were also influential, he argues, in pushing for the execution of Mary, Queen of Scots and Elizabeth's naming of a successor. Particularly significant was the role played in parliament by Thomas Norton, among the individuals named on the list, who became a leading figure in the Elizabethan House of Commons.
Ревизионисттік сын
Алайда тарихшы Норман Джонс "Пуритандық хор" дәлелдерді дұрыс түсінбейтінін айтады. Ол діни келісімді құру кезінде Елизаветаға төменгі палатадағы қырық үш пуритан емес, лордтар палатасындағы католиктік қарсылық пен консерватизм қарсылық көрсетті деп мәлімдейді. "Пуритандық хордың" Елизаветаның діни қонысына әсер етуі мүмкін екендігіне Хейг күмән келтірді. Нейлдің құжатында "біздің хор" деп аталған қырық үш адамның тек жиырма екісі ғана протестант болды. Сонымен қатар, 1559 жылы парламентке тек он тоғыз Мариан жер аударылғандары сайланды, ал кейбіреулері тым кеш оралғандықтан Парламенттік сессияда ешқандай рөл атқара алмады. 1559 жылғы Қоғамдық палатадағы жиырма анықталатын католиктердің ықпалы да Нилдің "Пуритандық хор" тезисі бойынша ескерілмейді.
The historian Norman Jones has, however, argued that the 'Puritan Choir' is a misinterpretation of evidence. He maintains that in framing the religious settlement, Elizabeth faced opposition not from the forty three alleged Puritans in the House of Commons, but rather from Catholic resistance and conservatism in the House of Lords which she and Cecil had underestimated. The influence that the 'Puritan Choir' could have feasibly had on the Elizabethan Religious Settlement has also been questioned by Haigh. Of the forty three individuals named as part of 'our choir' in Neale's document, only twenty two of them were definitely Protestants. Furthermore, only nineteen Marian exiles were elected to the 1559 parliament, and some were unable to play any role in the Parliamentary session as they returned too late. The influence of the twenty identifiable Catholics in the 1559 House of Commons is also ignored under Neale's 'Puritan Choir' thesis.