Кіріспе

Мимино () - 1977 жылы түсірілген совет режиссері Георгий Данелияның комедиялық драмалық фильмі. Фильмді Mosfilm және Gruziya film компаниясы түсірді. Басты рөлдерді Вахтанг Кикабидзе мен Фрунзик Мкртчян сомдады. Анатолий Петрицкий фильмнің фоторежиссері болды. Кеңес дәуіріндегі комедия 1977 жылы 10-шы Мәскеу халықаралық кинофестивалінде Алтын сыйлықты жеңіп алды.

Сюжет

Валико Мизандари, лақап аты Мимино () - Грузияның шағын ауылдар мен туған қаласы Телави арасында тікұшақпен ұшатын пилоты. Алайда, ол өзінің бұрынғы ұшу академиясындағы сыныптасы Валерамен, Ту 144 ұшқышымен кездескенде, оның назарына түскен стюардесса Ларисаны кездестіреді. Ауылдағы қарт әйелге сиырды рұқсатсыз тасымалдағаны үшін жазаланғаннан кейін, ол әлемді айналатын үлкен әуе кемелерін ұшыруға үміттеніп, қайта сертификаттау мен ауыстыруды сұрайды. Мимино өмірін және отбасын тастап, Мәскеуге барады және армяндық жүк көлігі жүргізушісі Рубен "Рубик" Хачикянмен қонақ үйге түседі. Ол Ларисаны шақыруға тырысады, бірақ екі әрекеті де сәтсіз аяқталады, өйткені ол мегаполистегі өмірге бейімделуге тырысады және оның амбициялары Рубиктің үйіне қайшы келеді. Айтпақшы, Мимино мен Рубикті үйден шығарып тастау үшін, жағдай нашарлай түседі. Олар Рубиктің көлікінде ұйықтап, Миминоның ақшасы түспеу үшін дөңгелек сатуға тырысады, бірақ Папашвилиге тап болады, ол өз әпкесін алдап, Миминоның өзіне шабуыл жасауына себеп болады. Оның адвокаты оны түрмеден шығарып салғанмен, ақшасы түсіп, өтініші қабылданбайды. Мимино мұқтаждықта болған кезде Иван "Вано" Волоховты, әкесінің соғыстағы досын кездестіреді. Вано оған әуе компаниясының төрағасымен сұхбат береді; оның Ваномен байланысы тағы бір араласу болып шықса да, Мимино жұмысқа орналасады және алдымен Берлинге ұшады, онда оның халықаралық армандары шындыққа сәйкес келмейді. Тағы бір қателік Тель-Авивтегі грузин иммигрантына телефон арқылы қоңырау шалуға әкеледі, бұл оның үйін сағынады. Әуежайға оралғанда Мимино Валера мен Ларисаны қайтадан кездестіреді, бірақ оның қызығушылығын бас тартады. Ақырында ол үйіне, Телавиге, қайтадан тікұшақпен ұшуға оралады.

Шығару

1977 жылы 10-шы Мәскеу халықаралық кинофестиваліне таңдалды, бірақ цензураға ұшырады. Айта кетерлігі, режиссер Георгий Данелия "Телави/Тел-Авив" телефон қоңырауындағы сахнаны, мемлекет совет еврейлерінің Израильге көшіп келуіне шектеулер қойғанмен, сақтап қалды. Данелияның "желкен" нұсқасының кесуінен көңілі қалды, сондықтан оның бір данасын ауласына көміп тастады.

DVD қосымшалары

Фильмнің оператор Анатолий Петрицкий фильм туралы сұхбат береді. Ол Данелиямен және актерлермен жұмыс істеген кездерін еске алады. Ол Данелияны біраз уақыттан бері білетін, оның бірнеше фильмдерін көрген. Ол онымен жұмыс істеуге шақыруды қатты қуантты. Алғашында екеуі 1977 жылы басқа фильмде жұмыс істеп, сценарий туралы күмәнданатын күмәндануларын талқылады, содан кейін олар Миминода жұмыс істеуге шешім қабылдады. Петрицкий Госкиноның фильмді бұрыннан мақұлдағанына және қаржыландырудың қамтамасыз етілгеніне таң қалды, ал жоба алға жылжи түсті. Петрицкий фильмдегі әртүрлі кадрлардың орындары туралы, Грузияның әртүрлі ауылдары, Тбилиси әуежайы, Мәскеу және Батыс Германия туралы айтады. Петрицкийдің айтуынша, фильмге актерлерді таңдау қиындық тудырмады, өйткені Данелия фильмдегі барлық актерлермен таныс еді. Кинорежиссерге одан да қызықтысы - Данелияның Ташетияның таулы аймағында түсіруді қалауы болды, өйткені бұл өте шалғай аймаққа тек жолмен емес, тікұшақпен ғана жетуге болады. Петроцкий жағдайды "ортағасырлық" деп сипаттады. Ол электр жарығының жоқтығы "Омало халқының мінез-құлқына таңба салды" деп атап өтті, олар негізінен жарықсыз өмір сүрді. Ол қоғамды "патриархаттық" деп сипаттады. Ол мұны фильмдегі қарапайым өмір салты мен үлкен қаладағы өмір салтының арасындағы қақтығыс деп сипаттады. Осыған байланысты ол фильмді өте қарапайым, "қатаң стильде" түсірді. Ол тіпті фильмнің Мәскеуде түсірілген бөліктері де статикалық кадрлар немесе қарапайым панорамалар екенін айтады. Ол фильмдегі Грузияның пейзаждарын "өте әдемі" деп санайды. Петроцкий әуежайдағы түрлі кадрларды талқылайды, олар Тбилисидегі тікұшақ пен Мәскеудегі керемет ТУ ұшағы сияқты монтаж ретінде жасалды. Бастапқыда фильмнің соңғы бөлігі Америкада түсірілуі тиіс еді, бірақ Петрицкийдің айтуынша, "таза бюджеттік себептер" бойынша актерлер мен бригада сол жерде түсіре алмады, сондықтан Батыс Берлинде түсіруді таңдады. Сондықтан сценарий қайта қаралды. Петрицкийдің айтуынша, 1977 жылы Кеңестер билікте болғандықтан, топтың "экономикалық себептермен" Шығыс Берлинде қалуы туралы шешім қабылданды. Ал, сиырмен бірге түсірілген көріністер (вертолеттен ілінген) екі кезеңнен тұрады: қашықтықтан түсірілгендер үшін вертолетпен сиырдың папье-маше манекені, ал жақын арадан түсірілгендер үшін тірі сиырды кранмен көтеріп алған. Ол сиырдың төменгі биіктікте ғана ілінгенін, бірақ көк аспанды фон ретінде қолдануға жеткілікті биіктікте болғанын және сиырдың зардап шекпегенін айтады. Петрицкий бұл көріністі қиын деп санамады, қыстың көріністері әлдеқайда қиын екенін атап өтті. Ол олардың тұрып жатқан Даркло ауылында өмір сүрудің қиын жағдайларын егжей-тегжейлі баяндап береді. Ол жергілікті тұрғындардың қыс бойы қаншалықты аз тұратынын және тұрғын үйлердің қалай қорғалмағандығын немесе құлыпталмағандығын, бірақ қыста қашып кеткен бірнеше бақташыны баспанаға бергенін сипаттады. Ол үйлердің ішінде "ұйқы орындықтары" бар екенін және олар тұрып жатқан кезде консервіленген консервілермен қалай өмір сүргендерін, сол жердегі аш бақташылармен "тамақты" бөліскендерін түсіндіреді. Соңында Петрицкий "фильмнің түсірілуі туралы өте жақсы әсер қалдырды" деп атап өтті.