Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мимино () - 1977 жылы түсірілген совет режиссері Георгий Данелияның комедиялық драмалық фильмі. Фильмді Mosfilm және Gruziya film компаниясы түсірді. Басты рөлдерді Вахтанг Кикабидзе мен Фрунзик Мкртчян сомдады. Анатолий Петрицкий фильмнің фоторежиссері болды. Кеңес дәуіріндегі комедия 1977 жылы 10-шы Мәскеу халықаралық кинофестивалінде Алтын сыйлықты жеңіп алды.
Mimino (Мимино, , ) is a 1977 comedy drama film by Soviet director Georgiy Daneliya produced by Mosfilm and Gruziya film, starring Vakhtang Kikabidze and Frunzik Mkrtchyan. Anatoliy Petritskiy served as the film's Director of Photography. The Soviet era comedy won the 1977 Golden Prize at the 10th Moscow International Film Festival.
Сюжет
Валико Мизандари, лақап аты Мимино () - Грузияның шағын ауылдар мен туған қаласы Телави арасында тікұшақпен ұшатын пилоты. Алайда, ол өзінің бұрынғы ұшу академиясындағы сыныптасы Валерамен, Ту 144 ұшқышымен кездескенде, оның назарына түскен стюардесса Ларисаны кездестіреді. Ауылдағы қарт әйелге сиырды рұқсатсыз тасымалдағаны үшін жазаланғаннан кейін, ол әлемді айналатын үлкен әуе кемелерін ұшыруға үміттеніп, қайта сертификаттау мен ауыстыруды сұрайды. Мимино өмірін және отбасын тастап, Мәскеуге барады және армяндық жүк көлігі жүргізушісі Рубен "Рубик" Хачикянмен қонақ үйге түседі. Ол Ларисаны шақыруға тырысады, бірақ екі әрекеті де сәтсіз аяқталады, өйткені ол мегаполистегі өмірге бейімделуге тырысады және оның амбициялары Рубиктің үйіне қайшы келеді. Айтпақшы, Мимино мен Рубикті үйден шығарып тастау үшін, жағдай нашарлай түседі. Олар Рубиктің көлікінде ұйықтап, Миминоның ақшасы түспеу үшін дөңгелек сатуға тырысады, бірақ Папашвилиге тап болады, ол өз әпкесін алдап, Миминоның өзіне шабуыл жасауына себеп болады. Оның адвокаты оны түрмеден шығарып салғанмен, ақшасы түсіп, өтініші қабылданбайды. Мимино мұқтаждықта болған кезде Иван "Вано" Волоховты, әкесінің соғыстағы досын кездестіреді. Вано оған әуе компаниясының төрағасымен сұхбат береді; оның Ваномен байланысы тағы бір араласу болып шықса да, Мимино жұмысқа орналасады және алдымен Берлинге ұшады, онда оның халықаралық армандары шындыққа сәйкес келмейді. Тағы бір қателік Тель-Авивтегі грузин иммигрантына телефон арқылы қоңырау шалуға әкеледі, бұл оның үйін сағынады. Әуежайға оралғанда Мимино Валера мен Ларисаны қайтадан кездестіреді, бірақ оның қызығушылығын бас тартады. Ақырында ол үйіне, Телавиге, қайтадан тікұшақпен ұшуға оралады.
Valiko Mizandari, nicknamed Mimino (; ), is a Georgian bush pilot flying helicopters between small villages and his hometown Telavi. However, when he reunites with his former flight academy classmate Valera, a Tu 144 pilot, he meets stewardess Larisa, who catches his eye. After being punished for unauthorized transport of a cow for an old woman in the village, he asks for recertification and a transfer, hoping to fly large airliners around the world. Mimino goes to Moscow, leaving his life and family behind, and gets a hotel room with boisterous Armenian truck driver Ruben "Rubik" Hachikyan who was mistaken for an endocrinologist with the same surname. He tries to ask Larisa out, but both attempts fail as he struggles to adjust to life in the metropolis and his ambitions conflict with Rubik's home drawn. Things turn worse as the mix up is revealed, leading to the eviction of Mimino and Rubik. They sleep in Rubik's truck and try to sell a tire so Mimino doesn't run out of money, but encounter Papashvili, who had cheated his sister, causing Mimino to assault him. Although his lawyer manages to get him out of jail, he runs out of money and his application is rejected. In his moment of need, Mimino meets Ivan "Vano" Volokhov, his dad's friend from the war. Vano gets him an interview with the airline chairman; although his connection to Vano turns out to be another mix up, Mimino gets the job and first flies to Berlin, where his international dreams don't match up to reality. Another mistake leads to a chance phone call to a Georgian immigrant in Tel Aviv which reinforces his homesickness. Returning to the airport, Mimino meets Valera and Larisa again, but refuses her interest. Finally, he returns home to Telavi to fly helicopters again.
Шығару
1977 жылы 10-шы Мәскеу халықаралық кинофестиваліне таңдалды, бірақ цензураға ұшырады. Айта кетерлігі, режиссер Георгий Данелия "Телави/Тел-Авив" телефон қоңырауындағы сахнаны, мемлекет совет еврейлерінің Израильге көшіп келуіне шектеулер қойғанмен, сақтап қалды. Данелияның "желкен" нұсқасының кесуінен көңілі қалды, сондықтан оның бір данасын ауласына көміп тастады.
Minimo was selected for the 10th Moscow International Film Festival in 1977, but was subject to censorship. Notably, director Georgiy Daneliya managed to save the "Telavi/Tel Aviv" phone call scene despite the state's limitations of emigration to Israel by Soviet Jews. Reportedly, Daneliya was disgusted by the cuts and buried a copy of the "sanitized" version in his yard.
DVD қосымшалары
Фильмнің оператор Анатолий Петрицкий фильм туралы сұхбат береді. Ол Данелиямен және актерлермен жұмыс істеген кездерін еске алады. Ол Данелияны біраз уақыттан бері білетін, оның бірнеше фильмдерін көрген. Ол онымен жұмыс істеуге шақыруды қатты қуантты. Алғашында екеуі 1977 жылы басқа фильмде жұмыс істеп, сценарий туралы күмәнданатын күмәндануларын талқылады, содан кейін олар Миминода жұмыс істеуге шешім қабылдады. Петрицкий Госкиноның фильмді бұрыннан мақұлдағанына және қаржыландырудың қамтамасыз етілгеніне таң қалды, ал жоба алға жылжи түсті. Петрицкий фильмдегі әртүрлі кадрлардың орындары туралы, Грузияның әртүрлі ауылдары, Тбилиси әуежайы, Мәскеу және Батыс Германия туралы айтады. Петрицкийдің айтуынша, фильмге актерлерді таңдау қиындық тудырмады, өйткені Данелия фильмдегі барлық актерлермен таныс еді. Кинорежиссерге одан да қызықтысы - Данелияның Ташетияның таулы аймағында түсіруді қалауы болды, өйткені бұл өте шалғай аймаққа тек жолмен емес, тікұшақпен ғана жетуге болады. Петроцкий жағдайды "ортағасырлық" деп сипаттады. Ол электр жарығының жоқтығы "Омало халқының мінез-құлқына таңба салды" деп атап өтті, олар негізінен жарықсыз өмір сүрді. Ол қоғамды "патриархаттық" деп сипаттады. Ол мұны фильмдегі қарапайым өмір салты мен үлкен қаладағы өмір салтының арасындағы қақтығыс деп сипаттады. Осыған байланысты ол фильмді өте қарапайым, "қатаң стильде" түсірді. Ол тіпті фильмнің Мәскеуде түсірілген бөліктері де статикалық кадрлар немесе қарапайым панорамалар екенін айтады. Ол фильмдегі Грузияның пейзаждарын "өте әдемі" деп санайды. Петроцкий әуежайдағы түрлі кадрларды талқылайды, олар Тбилисидегі тікұшақ пен Мәскеудегі керемет ТУ ұшағы сияқты монтаж ретінде жасалды. Бастапқыда фильмнің соңғы бөлігі Америкада түсірілуі тиіс еді, бірақ Петрицкийдің айтуынша, "таза бюджеттік себептер" бойынша актерлер мен бригада сол жерде түсіре алмады, сондықтан Батыс Берлинде түсіруді таңдады. Сондықтан сценарий қайта қаралды. Петрицкийдің айтуынша, 1977 жылы Кеңестер билікте болғандықтан, топтың "экономикалық себептермен" Шығыс Берлинде қалуы туралы шешім қабылданды. Ал, сиырмен бірге түсірілген көріністер (вертолеттен ілінген) екі кезеңнен тұрады: қашықтықтан түсірілгендер үшін вертолетпен сиырдың папье-маше манекені, ал жақын арадан түсірілгендер үшін тірі сиырды кранмен көтеріп алған. Ол сиырдың төменгі биіктікте ғана ілінгенін, бірақ көк аспанды фон ретінде қолдануға жеткілікті биіктікте болғанын және сиырдың зардап шекпегенін айтады. Петрицкий бұл көріністі қиын деп санамады, қыстың көріністері әлдеқайда қиын екенін атап өтті. Ол олардың тұрып жатқан Даркло ауылында өмір сүрудің қиын жағдайларын егжей-тегжейлі баяндап береді. Ол жергілікті тұрғындардың қыс бойы қаншалықты аз тұратынын және тұрғын үйлердің қалай қорғалмағандығын немесе құлыпталмағандығын, бірақ қыста қашып кеткен бірнеше бақташыны баспанаға бергенін сипаттады. Ол үйлердің ішінде "ұйқы орындықтары" бар екенін және олар тұрып жатқан кезде консервіленген консервілермен қалай өмір сүргендерін, сол жердегі аш бақташылармен "тамақты" бөліскендерін түсіндіреді. Соңында Петрицкий "фильмнің түсірілуі туралы өте жақсы әсер қалдырды" деп атап өтті.
The film's cinematographer, Anatoliy Petritskiy, is interviewed about the film. He reminisces about his experiences working with Daneliya and the actors. He had known Daneliya for some time and had seen several of his films. He was very happy to receive the offer to work with him. Initially the two were working on a different film in 1977, and discussed the doubts they had about the script, after which they decided to work on Mimino as an alternative. Petritskiy was surprised that Goskino had already approved the film and that funding had been secured, and the project moved forward. Petritskiy discusses the locations of the various shots in the film, to include various villages in Georgia, the Tbilisi airport, Moscow, and West Germany. According to Petritskiy, casting the film was not a problem, as Daneliya was familiar with all of the actors in the film. More strange to the cinematographer, was Daneliya's wish to shoot scenes in the mountainous region Tushetia, because it was a very remote area that could only be reached by helicopter, rather than roads. Petritskiy described the conditions as "medieval". He noted that the lack of electricity had "put its stamp of the character of the population of Omalo", which basically lived without light. He described the society as "patriarchic". He describes this as the conflict in the film—the conflict between the simple way of life and the way of life in the big city—this is the meaning of the film as he sees it. It is because of this that he filmed the movie in a very simple style, "a restrained style". He points out that even the portions of the film shot in Moscow are static shots or simple panoramas. He considers the landscapes of Georgia in the film to be "extremely beautiful". Petritskiy then discusses the various shots at airports, which were done as a montage—the helicopter in Tbilisi, and the magnificent TU plane shot in Moscow. Initially the latter part of the film was to be shot in America, but because of "purely budgetary reasons" according to Petritskiy, the cast and crew could not film there, so opted to shoot in West Berlin. Thus, the script was revised. Petritskiy notes that the Soviets were in power during 1977, so it was arranged that the group would stay in East Berlin—again "for economic reasons", and every day had to cross the border to the American zone to film at the Tegel Airport. As for the scenes with the cow (hanging from the helicopter), it was shot in two stages—a papier mache dummy of a cow was used with the helicopter for the far off shots, and a live cow was lifted by a crane was used for the close ups. He notes that the cow was only hung at a low height, but high enough to use the blue sky as a backdrop, and the cow was not hurt. Petritskiy did not consider the scene to be difficult, pointing out that the winter scenes were much harder. He details the harsh living conditions in the village of Darklo where they stayed. He describes how few locals stay during the winter, and how the living quarters were not guarded or locked, but housed a few shepherds who had stayed back for the winter. He explains how there were "sleep benches" within the houses, and how they lived on canned preserves during their stay, sharing their "feast" with the hungry shepherds there. In conclusion, Petritskiy notes how he "got a very pleasant impression from the work on that film," noting that it was shown at the Moscow International Film Festival and won the top prize there.