Pandulf III of Benevento

Кіріспе

Пандульф III (1060 жылы қайтыс болған) - ортағасырлық Италияның Меццогиорно аймағындағы Беневентоның билеушісі, алдымен әкесі Ландульф V және бабасы Пандульф II-мен бірге 1012 және 1014 жылдар аралығында, аға Пандульф қайтыс болған кезде билік жүргізді. Ол 1033 жылы қайтыс болғанға дейін әкесімен бірге билік жүргізді. Содан кейін 1059 жылы (қысқа уақыттан басқа) бас бостандығынан айырылғанға дейін негізгі билеуші болды. Пандульф II қайтыс болғаннан кейін, Беневентоның азаматтары екі ханзадаға, әке мен ұлына қарсы көтеріліс жасады. Көтеріліс княздерді биліктен аластата алмады. Алайда, азаматтар өздеріне және қаланың аристократиясына билікті күшпен берді. "Факта эст коммунитас прима" деп аталады: "Бірінші коммуна құрылды". Беневенто Византия империясына бағынуға мәжбүр болды, оның итальяндық катепаны Бойон жақын маңда Троя қаласын салдырған болатын. 1022 жылы император Генрих II Беневентода Аквилеялық Поппо мен Кельндік Пилигримнің қол астындағы басқа екі әскермен өзінің әскеріне қосылды, олар тез қоршаудан кейін берілді. Сол жерден олар Трояға қарай аттанды, бірақ оны басып ала алмады. Батыс императорына бағынып, Ландульф қайтыс болғаннан кейін және оның орнын ұлы билегенге дейін тарих беттерінде қайтадан айтылмайды. 1038 жылдың тамызында немесе қыркүйегінде Пандульф өзінің ұлы Ландульф VI-ге князьдікке қосылды. Мұндай корегенттік 910 жылы Капуяның Атенульф I өсиетінен бастау алған дәстүр еді. 1041 жылы оның ағасы Атенулф бас көтеруді қоздырды, өйткені ол регенттікке кірмеді. "Беневентанның жылнамалары" кішігірім кітабының авторы үшін бұл "coniuratio secundo" - ханзадаларды кетірудің екінші заговоры. 1014-тің біріншісі сияқты, ол да сәтсіз болды. 1047 жылы император Генрих III өз билігін Меццогиорнода нығайту үшін келді. Императрица Агнес Моне Гарганоға зыяратшы ретінде барып, Беневенто арқылы қайтып келді, онда оны қабылдады, бірақ күйеуі бас тартты. Генрих III, бұл ұсынысты қабылдамағанына ашуланып, дереу қаланы қоршауға алды, ал папа Климент II Ландульф пен Пандульфті және азаматтарды қауымнан шығарып салды. Ақырында қоршау алынып тасталды, алайда император отбасы мен шіркеуге деген құрметсіздік пен княздіктің құлдырауы Пандульфтің ағасы Дауферді (кейін Папа Виктор III) қаладан қашып, Салерноның Гуаимар IV-іне бас сауғалауға мәжбүр етті. Беневенттік мәселе 1050 жылы Папа Лев IX Монте Гарганоға зыяратқа барып, әміршілерді қауымнан шығаруды қайта растаған кезде басты орынға келді. Қала тұрғындары оларға қарсы шығып, "cum sculdays suis" деген сөзбен "олардың қолбасшысымен" бірге қуып жіберді. Азаматтар 1051 жылдың сәуірінде қаланы папаға тапсырды, ал 5 шілдеде папа жаңа қалаға кірді. 1053 жылы Папа Беневентода тұтқындалған Цивитате шайқасынан кейін қала Пандульф пен Ландульфті (қазіргі уақытта 1053 жылдың маусым мен 1054 жылдың наурыз аралығында) шақырды. Пандульф оралып, папаның вассалы ретінде билік жүргізді. 1056 жылы ол немересі Пандульф IV қауымдастығын қадағалады. 1059 жылы ол Беневентияның билеуші үйінің отбасылық қорымы және кесенесі Санта-София монастырына ауысты. Ол келесі жылы қайтыс болды.

Pandulf III (died 1060) was the prince of Benevento in the Mezzogiorno in medieval Italy, first as co ruler with his father, Landulf V, and grandfather, Pandulf II, from between 1012 and 1014, when the elder Pandulf died. He co ruled with his father until his death in 1033. Thereafter he was the primary ruler until his abdication in 1059 (except for a brief period). Immediately after the death of Pandulf II, the citizens of Benevento led a revolt against the two princes, father and son. The rebellion failed to dislodge the princes from power. However, the citizens did force concessions of authority to themselves and the city's aristocracy. The Annales say facta est communitas prima: "the first commune is made." Benevento was forced to make submission to the Byzantine Empire, whose Italian catepan Boioannes had built the fortified city of Troia nearby. In 1022, the Emperor Henry II joined his army with two other armies under Poppo of Aquileia and Pilgrim of Cologne at Benevento, which submitted after a quick siege. From there they marched on Troia, but failed to take it. After making submission to the Western Emperor, Landulf is not heard of again in the pages of history until his death and his son takes his place. In August or September 1038, Pandulf associated his own son, Landulf VI, in the principality. Such co regency was a tradition dating back to the will of Atenulf I of Capua in 910. In 1041, it was his brother Atenulf who incited a rebellion because he was not included in the regency. To the author of the meagre Annales Beneventani, this fuit [ ] coniuratio secundo, the second conspiracy to remove the princes. Like the first of 1014, it failed. In 1047, Emperor Henry III came down to secure his authority in the Mezzogiorno. The Empress Agnes visited Monte Gargano as a pilgrim and returned via Benevento, where she was accepted, but her husband denied. Henry III, angry at being denied, immediately laid siege to the city and Pope Clement II excommunicated Landulf and Pandulf and the citizenry. The siege was eventually lifted, however, the disrespect shown the imperial family and the church coupled with the principality's decline caused Pandulf's brother, Daufer (later Pope Victor III), to flee the city and take refuge with Guaimar IV of Salerno. Beneventan matters came to a head in 1050, when Pope Leo IX went on a pilgrimage to Monte Gargano and reaffirmed the excommunication of the princes. The citizens turned on them and threw them out cum sculdays suis, "with their squire." The citizens turned the city over to the pope in April 1051 and on 5 July the pope accepted and entered his new city. In the aftermath of the Battle of Civitate in 1053, in which the pope was imprisoned in Benevento, the city invited Pandulf and Landulf back (sometime between June 1053 and March 1054). Pandulf returned and ruled as a vassal of the pope. In 1056, he oversaw the association of his grandson Pandulf IV. In 1059, he abdicated to the monastery of Santa Sofia, the familial foundation and mausoleum of the Beneventan ruling house. He died there the next year.