Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей император сарайы Санкт-Петербургтегі бұрынғы император сарайы Аничков сарайы Невский даңғылы мен Фонтанка өзенінің қиылысында орналасқан.
Russian imperial palace
The Anichkov Palace, a former imperial palace in Saint Petersburg, stands at the intersection of Nevsky Avenue and the Fontanka River.
18 ғасыр
Бұрын Антонио де Виейраға тиесілі (1682 ж.) 1745), өзінің атын жақын маңдағы Аничков көпірінен алады. Ресейдің Елизавета патшайымына арнап сәулелі барокко стилімен салынған сарай Елизавета Петровна дәуіріндегі ең сәнді жеке резиденция ретінде танымал болды. Кейбіреулер архитекторлар Бартоломео Растрелли мен Михаил Земцов жобалау үшін жауапты болды деп болжайды, бірақ бұл әлі дәлелденген жоқ. Негізгі қасбеті өзенге қарайды және бастапқыда оған арнамен байланысты. Құрылыс жұмыстары он үш жыл бойы жалғасты; олар ақыры 1754 жылы аяқталғанда, Елизавета патшайым сарайды өзінің сүйіктісіне (және мүмкін жұбайы) граф Алексей Разумовскийге сыйлады. 1771 жылы оның өлімінен кейін сарай патшалық билікке қайта оралды, бірақ Ресейдің Ұлы Екатерина оны 1776 жылы өзінің сүйіктісі, князь Потемкинге сыйға тартты. Архитектор Иван Старовқа 1778 және 1779 жылдары жаңадан сәнді неоклассикалық стильде сарайды күрделі жөндеу жұмыстары тапсырылды. Сонымен қатар ағылшындық сәулетші Уильям Холд дәстүрлі саябақ орнатты. Потемкин қайтыс болғаннан кейін (1791) сарай патшалық таққа қайтарып берілді және оның императорлық әміршілігінің кабинетіне арналған.
The palace, situated on the plot formerly owned by Antonio de Vieira (1682? 1745), takes its name from the nearby Anichkov Bridge across the Fontanka. Designed for the Empress Elizabeth of Russia in a dazzling Baroque style, the palace came to be known as the most imposing private residence of the era of Elizabeth Petrovna. Some suggest architects Bartolomeo Rastrelli and Mikhail Zemtsov were responsible for the design, though that is yet to be substantiated. The main frontage faces the river and was originally connected to it by a canal. Construction works continued for thirteen years; when they finally finished in 1754 the Empress Elizabeth presented the palace to her favourite (and likely spouse), Count Aleksey Razumovsky. After his death in 1771, the palace reverted to the crown, but Catherine the Great of Russia donated it to her own favourite, Prince Potemkin, in 1776. The architect Ivan Starov was charged with extensive renovations of the palace in the newly fashionable Neoclassical style, which were effected in 1778 and 1779. Simultaneously an English garden architect, William Hould, laid out a regular park. Upon Potemkin's demise (1791), the palace was restored to the crown and adapted to accommodate Her Imperial Majesty's Cabinet.
19 және 20 ғасырлар
Соңғы ірі құрылымдық толықтыру император Александр I (1801-1825) тұсында болды, Кваренги Невский даңғылы бойында Император кабинетін салды. Соңғы құрылым қатаң неоклассикалық стильде жасалды және көптеген адамдар оның Растреллидің бастапқы жұмысын толықтырмайтынын сезінеді. Үш жылдан кейін Александр I сарайды өз әпкесіне, Ресейдің Ұлы герцогинясы Елена Павловнаға сыйлады. Ол кейінірек неке арқылы Мекленбургтің Ұлы герцогинясы Шверин болды. 1816 жылы Карло Росси сарайды қайта құру жобасын ұсынды, бірақ ол орындалмады. Содан бері бірнеше сәулетшілер ғимаратта жұмыс істеді, оның ішкі бөлігі үнемі жаңартылып отырды. 1866 жылы некеден кейін болашақ патша Александр III және оның әйелі Мария Федоровна Аничков сарайына Санкт-Петербургте тұратын болды. Ондағы балалары, соның ішінде соңғы орыс императоры Николай II балалық шағын өткізді, ал Александр III 1881 жылы таққа отырғаннан кейін Аничков сарайында (Қысқы сарайдан гөрі) тұруды жөн көрді. Аничковтар көптеген отбасылық мерекелерге, соның ішінде император Николайдың немересі Ирина Романованың 1914 жылы князь Феликс Юсуповпен некелесуіне жағдай жасады. Николай II-нің анасы, жесір император болғаннан кейін, 1917 жылғы ақпан революциясына дейін сарайда тұру құқығын жалғастырды, бірақ ол Санкт-Петербургтен Киевке көшіп барды. Революциядан кейін бұл жерге Жабдықтар министрлігі қоныс аударды. 1917 жылдың қарашасындағы Қазан төңкерісінен кейін большевиктер үкіметі Аничков сарайыны мемлекет меншігіне алып, оны Санкт-Петербург қалалық мұражайы деп атады. 1934 жылдан кейін, ол Жас пионерлер сарайына айналғаннан кейін, сарайда 10 000-нан астам бала үшін мектептен кейінгі жүзден астам клуб болды. Оның ішінде шағын мұражай бар, ол белгілі бір уақытта жұртшылыққа ашық, бірақ ғимаратқа туристерге рұқсат етілмейді.
The last major structural additions occurred in the reign (1801–1825) of Emperor Alexander I, with Quarenghi's construction of the Imperial Cabinet along Nevsky Avenue. The latter structure was formulated in a rigorous Neoclassical style and many people feel that it doesn't complement Rastrelli's original work. Three years later, Alexander I bestowed the palace on his sister, Grand Duchess Elena Pavlovna of Russia – she later became the Grand Duchess of Mecklenburg Schwerin by marriage. In 1816, Carlo Rossi presented his project of reconstruction of the palace, but it wasn't followed. Several architects, have worked on the edifice since then, and its interiors were continuously refurbished. Following his marriage in 1866 the future Tsar Alexander III and his wife, Maria Feodorovna, made the Anichkov Palace their St. Petersburg residence, ensuring its refacing in a variety of historic styles. There their children, including the last Russian emperor, Nicholas II, spent their childhood years, and after Alexander III came to the throne in 1881, he preferred to stay at the Anichkov Palace (as opposed to the Winter Palace). The Anichkov provided the setting for numerous family festivities, including the wedding of Emperor Nicholas's niece Irina Romanova to Prince Felix Yusupov in 1914. Nicholas II's mother, after becoming dowager empress, continued to have the right of residence in the palace until the February Revolution of 1917, although she had moved to Kiev away from St. Petersburg. After the revolution the Ministry of Provisions moved in. Following the October Revolution of November 1917, the Bolshevik government nationalized the Anichkov Palace and designated it the St. Petersburg City Museum. After 1934, when it was converted into the Young Pioneer Palace, the palace housed over one hundred after school clubs for more than 10,000 children. While a small museum inside is open to the public at selected times, the edifice is normally not accessible to tourists.