Кіріспе

Голландиялық суретші Баренд Корнелис Кёкк (11 қазан 1803 - 5 сәуір 1862) - голландиялық пейзаж суретшісі және литограф.

Жас кезі: 1803-1824

Баранд Корнелис Кёкк 1803 жылы 11 қазанда Зеландияның Миддельбург қаласында дүниеге келген. Ол голландтық ата-анасы мен Анна ван Колвиктің Зеландия провинциясында туған Йоханнес Герман Кукктың тұңғыш және үлкен ұлы. Атасы голландтық әйгілі теңіз суретшісі болған Кеккұктан басқа, Йоханнес пен Аннаның басқа ұлдары Герман (ағасы), Йоханнес (кіші) және Маринус болды. Баренд көркемдік ортада өскен және өмірінде "Ландшафты суреттеудің ханзадасы" ретінде танымал болды. Ол өз заманының мақталған пейзажисті суретшісі және голландтық романтикалық пейзаж суреттеуінің негізін қалаушы деп саналады. Ол көптеген марапаттар мен марапаттар алды, оның клиенттері арасында Пруссия королі Фридрих Вильгельм IV, Александр II патшасы және Нидерланды королі Виллем II болды. Оның ағалары да сәтті суретшілер болды, біріншісі теңіз суреттері мен өзен суреттерін, екіншісі пейзаж суреткері болды. 1817 жылы Миддельбург сурет академиясына оқуға түседі, онда ол Абрахам Крейштейннің қолында оқиды. 1822 жылы Амстердамға көшіп келгенде ол Корольдік академиясында төрт жыл оқыды. 1824 жылы 19 жасында пейзаж суретшісі болуды армандады. Ол жазғы және қысқы орманды ландшафттарға назар аударды, бұл төрт маусымдық сериядан алынған тақырып. Каспар Дэвид Фридрих сияқты басқа да романтикалық суретшілер сияқты, Кеккөк де қарапайым адамзатты жаратылыстың ұлылығымен салыстыру үшін таңғажайып, салтанатты табиғи ортадағы кішкентай фигуралардың мотивін суретке түсірді. Бұл алтын ғасырдағы танымал тақырып, он тоғызыншы ғасыр суретшілерінің басты шабыт көзі болды. Екі жыл Хильверсумның ауылдық ортасында (1826-1827) пейзаж және мал суретшілерінің колониясын орналастыру оның шешімін күшейтті. Ол Хилверсумның ауылдық аймағында сурет салған пейзаждары жақсы қабылдады. 1829 жылы Феликс Меритис Амстердам қоғамы Кекккоктың жазғы пейзаждарының біріне алтын медаль берді. 1833 жылы ол өзінің ұзақ уақыт ұстазы және досы, шебері Жан-Агустин Дайвейдің қызы Элис Тереза Дайвейге (1814-1881) үйленді, олармен бес қыз болды. Олардың бірі - Әделе де суретші болды.

Мансап

Голландияның жазық даласы Кекккоктың романтикалық жан дүниесін ұзаққа қанағаттандыра алмады. "Әрине", - деп жазды Кеккюк 1841 жылы. "Біздің отанымызда таулар, шарлауықтар, биік таулар немесе романтикалы аңғарлар жоқ. Біздің елде ұлы табиғат жоқ. Осыны ескере отырып, 1834 жылдың жазында ол Германияның Клевес қаласына көшіп барды. Көп ұзамай оның суреттерінде үлкен-үлкен емен ағаштары, бұрылысты жолдар мен панорамалық көріністер көрініс табады. Қалған өмірін өткізетін Клевесте Кекк өзінің ең маңызды пейзаждарын суретке түсірді, олар кең өзен аңғарларынан бастап бір немесе бірнеше қарағайлар үстемдік ететін орман көріністеріне дейін. Ол өз ағаштарын жиі драмалық етіп, табиғатпен салыстырғанда адамның түкке тұрғысыз екенін атап көрсетті. 1841 жылы Кекк өз әріптестерінің осындай құрметке ие болды, сондықтан ол студенттерге арналған сабақ кітапын жариялауға шешім қабылдады, Herinneringen en Mededeelingen van eenen Landschapsschilder ("Бейнелеуші суретшінің естеліктері мен байланыстары"), онда ол суретшінің, ең алдымен, мұқият байқау және қатаң сызу арқылы табиғатқа адал болуы керек деген пікірді білдірді. Бұл еңбек Рейн өзенінің бойындағы саяхатты бейнелейді, оқырманға табиғат пен ландшафттың түрлі қасиеттерін көрсетеді. Сол жылы, жас суретшілердің сұранысы бойынша, Кекк өз сурет академиясын (Зейхен Коллегиум) құрды. Оның ізімен көптеген суретшілер академиядағы ұлы шеберден нұсқау іздеп, бұрынғы герцогтік резиденцияға барды. Өздерінің қожайынының жазбаларында және суреттерінде көрсетілген принциптерді тығыз ұстана отырып, бұл суретшілер бірлесіп, реализмді идеалданған атмосферамен араластырып, "Клев романтизмі" деп аталатын пейзаждық сурет салу мектебін туғызды. Ол студенттеріне табиғатты мұқият зерттеуді, таңертеңгі және күн батыстағы жарықтың қасиеттерін және дауылдардың дамуын байқауды ұсынды. Ол студенттеріне XVII ғасырдағы голланд шеберлерін зерттеуге көмектесті. 1840-50 жылдары Кёкккок өзінің дарындылығының ең биік сатысында болды. 1859 жылы қарашада Кёккк үлкен инсульт алып, суретші ретінде мансабын аяқтады. Ол 1862 жылы 5 сәуірде өзінің сүйікті Клев қаласында қайтыс болды.

Жұмыс

Кекккоктың жеке суреттері XVII ғасырдағы голланд суретшілерінің мұқият зерттелуі мен синтезденгенін көрсетеді. Оның өнері XVII ғасырдағы Хоббема, Куйп, Руисдейл және Уайнантс шеберлері қалыптастырған голландиялық романтика дәстүріне берік негізделген. Алтын жарық пен оның жұмысына саяхатшыларды енгізу Кекккоктың XVII ғасырдағы голландтық итальяндық суретшілерді, әсіресе Питер ван Лэр мен Ян Ботты, Бамбоччанти деп атаған. Кеккөк суреттерін байқау мен амалдың идеалдық үйлесімінің нәтижесі деп ойлаған. Ол өнер мен табиғатты бірдей зерттей отырып, жаратылыстың ұлылығын дәріптейтін әдемі пейзаж суреттерін жасаған. Кеккөктің жұмысы көрерменді өзінің күшімен, ағаштардың берік және дұрыс құрылысымен, жапырақтар мен бұтақтардың кең, табиғи өсуімен, орманды ландшафттың мұқият және күрделі қайта жаңғыртылуымен таң қалдырады (Г.Х. Мариус, XIX ғасырдың голланд суретшілері, Вудбридж, 1973, 89). Осы күнге дейін Кекккоктың шығармалары Голландияның алтын ғасыры өмір сүргендей жанды композициясы мен ностальгиялық көңіл-күйі үшін ерекше бағаланады. Өзінің өмірінде болғандай, Кеккк голланд романтизміне ең жетістікті пейзаж суретшісі ретінде танымал, оның қатаң тазартылған суреттерімен оның замандастарының жұмысы өлшенеді.

Хаус Кеккк, Клевес

Кекккоктың қаржылық табысы оған 1842 жылы Клев қаласының орталығында жер учаскесін сатып алуға және келесі жеті жылда итальян стилінде үлкен вилла салуға мүмкіндік берді. 1862 жылы қайтыс болғаннан кейін үй сатылып, оның көпшілігі Амстердамда сауда-саттыққа шығарылды. 1902 жылы неміс дәрігері Ханс ван Акерен үйді сатып алып, кеңейтіп, үйге кеңейту қосты және интерьерін модерн стилімен қайта жаңартты. Бақытымызға орай, үй екінші дүниежүзілік соғыста мүлдем зақымдалмаған; кейіннен ол бірнеше жыл бойы қалалық әкімдік ретінде пайдаланылды, бұл уақытта ол Клеве суретшілер қауымдастығының өнер көрмелерін өткізді. 1960 жылдан бастап ол қалалық мұражайға айналды және 1997 жылы суретшінің резиденциясы ретінде қалпына келтірілді.