Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Онтарио (Адам құқықтары жөніндегі комиссия) v Etobicoke (Borough of), [1982] 1 S. C. R. 202 - Канада Жоғарғы Сотының жас бойынша кемсітушілік туралы шешімінің жетекшісі. Бірнеше өрт сөндіруші Онтарионың адам құқықтары туралы кодексіне сәйкес міндетті зейнеткерлікке шығу саясатын сынға алды. Соттың пікірінше, жұмыс беруші полисті кәсіби талап ретінде жеткілікті түрде дәлелдемеген.
Ontario (Human Rights Commission) v Etobicoke (Borough of), [1982] 1 S. C. R. 202 is a leading Supreme Court of Canada decision on age discrimination. Several firemen challenged a mandatory retirement policy under the Ontario Human Rights Code. The Court found that the employer did not sufficiently justify the policy as a bona fide occupational requirement.
Өмірбаян
Харольд Холл мен Винсент Грей Онтарионың Этобикок қалашығында өрт сөндірушілер болды. Қалалық округ пен кәсіподақ арасындағы ұжымдық келісімнің бір бөлігі ретінде барлық өрт сөндірушілер 60 жасқа толғанда зейнетке шығуы керек еді. Холл мен Грей зейнеткерлікке шығуға мәжбүр болған кезде, олар Онтарионың адам құқықтары туралы кодексінің 4 бөлімінде жасы бойынша кемсітушілікке қатысты шағым түсірді, бұл басқа да негіздермен қатар, жасына байланысты жұмысқа алу немесе жұмыстан босату кезінде кемсітуге тыйым салады. Респонденттер өздерінің іс-әрекеттерін бұл ереже адал кәсіптік талап (BFOR) деп қорғады. Атап айтқанда, ереже өрт сөндірудің қолайлы стандартын сақтау үшін қажет болды. Онтарионың бөлімдік сотында бұл саясат BFOR болып табылды және осылайша Кодекстің 4 бөлімінің 1) тармақшасын бұзған жоқ деп танылды.
Harold Hall and Vincent Gray were firemen in the borough of Etobicoke, Ontario. As part of the collective agreement between the borough and the union, all firefighters were required to retire at the age of 60. When Hall and Grey were forced to retire they brought a complaint for age discrimination under section 4(1) of the Ontario Human Rights Code which prohibited discrimination in recruitment or dismissal based on age among other grounds. The respondents defended their actions by arguing that the rule was a bona fide occupational requirement (BFOR). Namely, that the rule was required to maintain an acceptable standard for firefighting. In the Ontario Divisional Court, it was held that the policy was a BFOR and so did not violate section 4(1) of the Code.
Соттың дәлелдеуі
Соттың бір ауыздан қабылдаған шешімі бойынша, судья МакИнтайр төменгі соттың шешімін жоққа шығарып, бұл саясаттың негізсіз екенін анықтады. Ол қызметкерлер мен кәсіподақтар ұжымдық келісімдер арқылы Кодекстегі өз құқықтарын бұза алмайтынын атап өтті. BFOR-ны құру үшін орындалатын стандарт нақты дәлелдерге негізделген объективті болуы тиіс. McIntyre ұсынылған дәлелдемелер әлсіз екенін және талапты жеткілікті түрде негіздемегенін анықтады.
Justice McIntyre, writing for the unanimous Court, overturned the lower court decision and found that the policy was not justified. He noted that an employee or union cannot waive their rights under the Code through collective agreements. The standard to meet to establish a BFOR must be an objective one that is supported by concrete evidence. McIntyre found that the evidence presented was weak and did not sufficiently justify the requirement.