Кіріспе
1974 жылғы сайлауда АҚШ Конгрессіне сайланған демократтар Уотергейт нәрестелері - 1974 жылғы сайлауда, президент Ричард Никсонның Уотергейт скандалынан кейін 1974 жылы 9 тамызда отставкаға кеткеннен кейін, АҚШ Конгрессіне алғаш рет сайланған демократтар. Демократтар 49 орынды және Сенаттан 5 орын алды. Бұл топ Демократиялық партияның палатасындағы солтүстік және либералдылардың күшін арттырды. Олар жоғары санаттағы либералдарға қосылып, ақсақалдық жүйесіне қарсы соққы берді және олар өте консервативті және / немесе какусты білдіруге тым қарт деп санаған үш комитет төрағасын құлатты: Уильям Р. Поаж (D TX), Райт Патман (D TX) және Ф. Эдвард Хеберт (D LA). Нью-Йорк штатының Томас Дауниі "балалардың" ішіндегі ең жас болды, ол 25 жаста, сайлау кезінде, АҚШ-тың Өкілдер палатасында қызмет етудің ең төменгі жасы. Сенаторлар Патрик Лихи (D VT), Крис Додд (D CT), Том Харкин (D IA), Пол Саймон (D IL), Пол Цонгас (D MA), Макс Баукус (D MT) және Боб Крюгер (D TX) осы цикл кезінде сайланды. Лихи Конгрессте қызмет еткен соңғы Уотергейт сәбиі болды; ол 2023 жылы 48 жыл қызмет еткеннен кейін зейнеткерлікке шықты. "Уотергейт нәрестелері" 1974 жылы штаттық немесе жергілікті қызметке сайланған демократтарға да қатысты болуы мүмкін; саясаттанушы Малкольм Джуэлл былай деп жазды: "Демократтар 1974 жылы көптеген штаттарда, Уотергейт сайлауында, айтарлықтай мемлекеттік заңнамалық жетістіктерге жетті". Көптеген штаттар Уотергейт оқиғасынан кейін, этика және қоғамдық ақпарат реформаларын қабылдады. "Уотергейт нәрестелері" сондай-ақ Уотергейтке байланысты осы салаға енген журналистерге қатысты қолданылады. "Уотергейт" Дэвид Бауманның айтуынша, "саясаткерлердің сөзін мойындамайтын журналистер ұрпағын да жаратты. Егер бұл жанжалды ашуға көмектескен журналистер Боб Вудвард пен Карл Бернштейн президенттің қылмыстарын ашып көрсеткен болса, онда басқа жерде де сыбайлас жемқор саясатшылар бар екені сөзсіз. Сол журналистер тергеушіл репортаждарға сеніп, саясаткерлерді адал ұстауға тырысатын бақылаушы иттерге айналды. Уотергейт балаларының көбінесе бұрын саясатталған мақсаттарды - мысалы, тұтынушыларды қорғауды күшейту және қоршаған ортаны тазалауды - құқық ретінде қарастырды, Лоренстің айтуынша, бұл дискурсивті тактика кейіннен консерваторлар қабылдады. Палатада жаңа мүшелердің бір блок ретінде дауыс беруге дайындығы олардың аға әріптестері ұзақ уақыт бойы аулақ болған жік салатын мәселелерге дауыс беруге мәжбүр етті, бұл консерваторлар сәтті қолданған тағы бір тактика. 1979 жылы палата отырыстары теледидардан көрсетіле бастағанда, Бэбилер іздеген тағы бір реформа, жас консервативті Ньют Гингрич, демократтарға шабуыл жасау үшін сағаттан кейін "арнайы бұйрықтарды" қолдана бастады, бұл оған бедел мен ізбасарларды әкелді, оған 1994 жылы Республикалық революцияны жүргізуге мүмкіндік берді. Гингрич палатаның спикері болды. "Біз Бастилияны алуға келдік", - деп еске алады Джордж Миллер, 2015 жылы зейнеткерлікке шыққан, Уотергейт бейбілерінің соңғыларының бірі. "Біз жарықтарды жағып, мекемелерді жойдық".
The Watergate Babies were Democrats first elected to the United States Congress in the 1974 elections, after President Richard Nixon's resignation over the Watergate scandal, on August 9, 1974. Democrats picked up 49 seats in the House and 5 in the Senate. This group greatly increased the strength of Northerners and liberals in the House Democratic Caucus. They joined more senior liberals to strike a blow against the seniority system and overthrow three committee chairmen whom they viewed as too conservative and/or too old to represent the caucus: William R. Poage (D TX), Wright Patman (D TX), and F. Edward Hébert (D LA). Thomas Downey of New York was the youngest among the "babies", aged 25 upon his election, the minimum age at which one may serve in the U. S. House of Representatives. Senators Patrick Leahy (D VT), Chris Dodd (D CT), Tom Harkin (D IA), Paul Simon (D IL), Paul Tsongas (D MA), Max Baucus (D MT), and Bob Krueger (D TX) were also elected during this cycle. Leahy was the last Watergate Baby to serve in Congress; he retired in 2023 after 48 years in office. "Watergate Babies" can also apply to those Democrats elected to state or local office in 1974; political scientist Malcolm Jewell wrote, "Democrats made substantial state legislative gains in a large number of states in 1974, the Watergate election". Numerous states passed sweeping ethics and public disclosure reforms in the aftermath of Watergate. "Watergate Babies" has also been used to apply to journalists who entered the field because of Watergate. "Watergate," David Baumann wrote, "also created a generation of journalists who were not willing to accept politicians at their word. If the journalists who helped uncover the scandal, Bob Woodward and Carl Bernstein, could expose the crimes of a president, then certainly there were crooked politicians elsewhere. Those journalists believed in investigative reporting and became watchdogs who attempted to keep politicians honest. The Watergate Babies often framed what had previously been policy goals—such as stronger consumer protection and environmental cleanup—as rights, a discursive tactic that Lawrence noted would later be adopted by conservatives. On the House floor, the new members' willingness to vote as a bloc forced votes on divisive issues that their more senior colleagues had long avoided, another tactic that conservatives successfully emulated. When House sessions began broadcasting on television in 1979, another reform the Babies had sought, a younger conservative, Newt Gingrich, began using after hours "special orders" to attack Democrats, which gained him the prestige and followers, allowing him to lead the Republican Revolution in 1994, with Gingrich becoming Speaker of the House. "We came here to take the Bastille," recalled George Miller, who retired in 2015, one of the last Watergate Babies to do so. "We destroyed the institution by turning the lights on."