Кіріспе

Хайгер - Германияның Гессен аймағындағы Лахн-Дилль округінің ауылдық қаласы. Ең жақын қала - Сиген, Хайгерден солтүстікке қарай 25 км жерде.

Орналасқан жері

Хайгер Дилленбургтен батысқа қарай 5 км, Зигеннен оңтүстік-шығысқа қарай 20 км жерде орналасқан. Бұл ауданның ең солтүстік қалашығы. Дилль өзені Оффдиллн ауылының солтүстігінде басталады.

Көршілес қауымдастықтар

Хайгер солтүстікке қарай Нефен (Северный Рейн-Вестфалиядағы Сиген Витгенштейн) қаласы мен Дитжолцталь қауымдастығымен, шығысқа қарай Эшенбург қауымдастығымен және Диленбург қаласымен, оңтүстікке қарай Брейцхайд қауымдастығымен (барлығы Лахн-Дилл округінде) және батысқа қарай Бурбах және Вильнсдорф қауымдастықтарымен (екеуі де Солтүстік Рейн-Вестфалияның Сиген Витгенштейн ауданында).

Құрылтайшы қауымдастықтар

1970 жылдары жергілікті басқару реформасынан кейін Сехшельден, Лангенаубах, Фламмерсбах, Альендорф, Кальтейхе, Хайгерзельбах, Штайнбах, Роденбах, Феллердильн, Диллбрехт, Оффдильн, Вайдельбах, Оберроссбах және Нидерроссбах ауылдары Хайгер округінің құрамына енді. Бұл ауылдар мәдениет жағынан әртүрлі, жергілікті диалекттің әртүрлі нұсқаларын айтады.

Тарих

Хайгер - Дилль өзенінің бойындағы ең көне қала. Ол алғаш рет 778 жылы Лорш монастырының сыйға тарту актісінде аталған. Қала Хайгербах, Аубах және Дильден құралған үш шағын аңғардың кездесуінде орналасқан, бұл ортағасырлық дәуірде қала маңызды байланыс жолдарымен бірге орналасты, бірақ кейіннен шеткі шетіне қарай. Қаланың ең әйгілі ұлы Иоганн Текстор 1582 жылы осы жерде дүниеге келген. 1608 және 1619 жылдар аралығында ол Хайгерде қалалық клерк болды және кейіннен осы аймақтың жан-жақты сипаттамасын жазды. Қаланың ең танымал тарихи суреттерінің бірі - Маттеус Мерьянның оюы. 1729 жылы 8 мамырда әлі де толық қабырғалы қала бірнеше сағат ішінде барлық ғимараттарды жойған үлкен өрттен құриды. Тіпті қаланың орталығында орналасқан жартастан салынған шіркеу де қираған. Айналадағы князьдіктерден, қалалар мен провинциялардан тез арада қаржылай көмек, сондай-ақ Насау Диленбургтің ханшайымы Изабелланың 400 флориндік жомарт қайырымы ең ауыр жағдайдың кейбірін жеңілдетуге көмектесті.

Хайгердің рыцарлары

Хайгердің ақсүйектері Хайгермаркта ықпалды болды. Хайгермарк ерікті ерлер елі (predium liberorum virorum) деп те аталды, бұл рыцарлардың еркін билігімен байланысты (отбасы мен императордың арасында араласқан иелерсіз). Отбасының ықпалы Нассау Дилленбург үйінің өрлеуімен біртіндеп әлсіреді.

Атауы

Қаланың аты, Хайгер, ескі орта неміс тілінен алынған болуы мүмкін. Хайгербах, Аубах және Дилл өзендеріндегі көптеген құс (Фишрайхер) қалаға Рейхербах немесе ескі орта неміс тілінде Хайгерахе атауын беруге көмектескен болуы мүмкін. Бұл атау Heiger (=Reiher) және Ahe (=Bach; өзен немесе су жолы) сөздерінің бірі. Ғасырлар бойы орфографиясы бірнеше рет өзгерді: → "Heigrahe" → "Heigera" → "Heigere" → "Heigerin" → "Heigre" → "Heigeren" → "Hegere" → "Hegera" → "Heygere" → "Heyger" → "Heiger" → "Häger" → "Häyer". Ақырында, бұл Хайгерге айналды. Гербтегі құс, сондай-ақ, құс құсына сілтеме болуы мүмкін, бірақ ол бір кездері Нассау арыстанының бұзылуы болуы мүмкін (төмендегі гербті қараңыз).

Елтаңба

Хайгердің азаматтық елтаңбасы 1908 жылы беріліп, 1934 жылы бекітілді. Дизайн 15-ғасырда қолданылған қала мөріне барып такалады, бірақ бастапқыда қала мөрінде мұнарадан көтерілген Нассау арыстаны (алтын арыстан) бейнеленген. Арыстан бір жағынан, мүмкін, қате түсінікпен, жағаға айналды. Алайда, бұл құс айқастыратын символ ретінде қызмет етеді (Гаер - бұл неміс тіліндегі құс, және бұл қаланың есімінің кейбір ескі түрлеріне ұқсайды). Сонымен қатар, бұтаның айналасында мұнаралар, айқыштарды және, көрінеді, ұшып бара жатқан арматураларды қамтитын құрылым да өсті.

Ғимараттар

Штудткирхе Хайгер: Хайгердегі Кирхберг (Шіркеу төбесі) христиан дінінің пайда болуынан бұрын, христиан дінінің пайда болуынан кейін, баптистерия салынған. Қауіпсіздік заманында шіркеудің биік мұнарасы қорғаныс пен баспана ретінде қызмет етті. 914 жылы 14 сәуірде король Конрад I шіркеуді корольдің соты Мейерхоф Хейгерамен және Вальпургис монастырына берілген нарық құқықтарымен бірге сыйлады. 1048 жылы роман стиліне сай жаңа шіркеу ғимараты Трирдің архиепископы Эберхардпен құттықталды. 400 жылдан астам уақыттан кейін соңғы готика стилімен қайта жаңғырту жүргізілді: жалпақ ағаш төбе тас күмбезбен ауыстырылды, сонымен қатар бүйірлік кемелер мен хор қосылды. 1485 және 1490 жылдар аралығында хорды фламанд суретшілері үш фрескамен безендірді. Төменгі жағында Исаның Иерусалимге кіргеннен бастап көкке көтерілгенге дейінгі азап шегуі, орта жағында он екі елші, ал жоғарғы жағында, күмбездің астында, Исаның Әлемдердің төрешісі, Төрт Евангелист, Верониканың пердесі және тағы басқалары бейнеленген. Фрескаларды Хайгердің соңғы екі салт аттылары Герман мен оның ұлы Йост қаржыландырған. 1578 жылы Нассау-Дилленбургте реформация басталғаннан кейін фрескалар 1588 жылы шамасымен ақтайтын бояумен жабылған. Бұл бата болды, өйткені ақтайтын қабаттардың көбеюі фрескаларды қайтадан табуға дейін жақсы сақтауға көмектесті. 1729 жылғы өрт фрескаларды жойып жіберген болар еді. 1900 жылы орган орталық галереяға қайта орналастырылған кезде, әртүрлі жерлерде ақтай бастағаны байқалды. 1902 жылы кескіндемелердің бөліктері сакраль кіреберісінің жанында ашылды, ал 1905 жылы суреттер тағы бір рет толық ашылды. Екінші дүниежүзілік соғыс Хайгерге қатты әсер етті және бомбалаулар үлкен залал келтірді. Бір бомба шіркеудің қасына құлады, бірақ, бақытымызға орай, жарылмай, фрескалар зақымдалмаған.

Асханалық ерекшеліктер

Айта кетерлігі, Нойахрсшейбен ("Жаңа жыл кесінділері") немесе жергілікті диалектте Наухорна, Рождество мен Жаңа жыл аралығында Альлендорф пен Хайгерзельбахтың құраушы қауымдастықтарында дәстүрлі түрде пісіріледі. Бұл нанның пішіні дөңгелек, содан кейін тұз, қымыз және су қосылады. Олар арнайы темірге салып, отқа жағылады. Сонымен қатар, әдеттегі Наужорннан айырмашылығы, маринадталған етпен толтырылған Фиспельн бар. Фиспельндер Штейнбахта пісіріледі.