Кіріспе

Пауль Кокс:Пауль Кокс () - Голландиялық австралиялық кинорежиссер. Ол "Австралияның ең көп фильм түсірген авторы" деп танылған.

Өмірбаян

Кокс 1940 жылы 16 сәуірде Венлода, Нидерландының Лимбург қаласында туған. Оның әкесі Вим Кокс, ал анасы Эльза (Куминак) болатын.

Әкем, Вим Кокс

Документальдық фильмдер продюсері және католикалық Nieuwe Venlosche Courant газетінің баспасының ұлы Кокс аға 1933 жылы сәнді суреттелген, бірақ ақыр соңында сәтсіз, Zuiderfilm киножурналын шығарды және 1935 жылы газет кеңсесінде кинотеатр салуды ұсынды. 1938 жылы оған 1917 жылы Матийс Янссен құрған "RK Bond voor Groote Families" (Көпбалалы отбасыларға арналған католик қауымдастығы) төрағасы Ван Мегерен тапсырыс берді. Вим Кокс бұған дейін де қысқаметражды фильмдер түсірген, бірақ бұл оның алғашқы үлкен фильмі болды. 16 мм фильм мен өзі жасаған дыбыс жүйесін қолдана отырып, ол Венлодағы үлкен католик отбасының күнделікті өмірін жазды. Фильм сыншысы Янус ван Домбург (18951983) Левенсгангті Нидерландының ең жақсы 16 мм фильмдері деп мақтады. Тегельс газеті: "Бұл фильм өмір жолына жарық шашып тұр" деп жазды. Католик емес "Альгемеен Хандсблад" газеті де осы пікірмен келісті: "[Кокс] қуаныш пен қайғы-қасірет, эмоция мен ойлану сәттерін бейнелеп түсіре алды. Барлығы қызықты әрі бір бүтіндікке айналған, киноның күшті ырғақтарымен, анық тілмен сөйлейді". 1938 жылы 12 қазанда премьерасы өткеннен 1940 жылға дейін фильмді 25 000 адам көрді. Пол Кокс тек көп уақыттан кейін ғана әкесі Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Голландияда, Бельгияда және Германияда деректі фильмдер түсірген режиссер болғанын білген. Пол Кокс әкесі түсірген фильм "қауіпті пропаганда" және ескіргенімен, оны "нағыз кино" деп бағалайтынын айтқан. Бұл тұжырымдама өте мұқият зерттелген, сіз оны әр кадрдың сценарийінде көре аласыз. Бұл өте керемет жұмыс. Бұл Лени Рифенстальдың барлық фильмдеріне қарағанда жақсы үгіт-насихат фильмі".

Ағасы Уим Кокс

Кокстың 1938 жылы туған ағасы Вим де әкесіне көмектесуден кейін кино және фотосуретке мансап құрды. Ол Nederlansche Fotofakschool 1958-61 оқыды, Кельнге көшіп, Хоэнцоллерн көпіріндегі Ламбертин фотостудиясында жұмыс істеді және 1971 жылдан бастап өз бетінше жұмыс істеді, Кельндегі Schmölz & Ulrich фотосессиясын қолға алды. Ол Кёльн фотографтар гильдиясының кеңес мүшесі, жолаушылардың емтихан комиссиясының төрағасы және Неміс фотография қоғамының мүшесі болды. 1997 жылы ағайындылар "Менмін" атты кітапты бірге жазды.

Ұшу

Ол дүниеге келгеннен кейін Кокс және оның отбасы 1940 жылдың сәуір мен мамыр айларында Голландияға неміс басқыншылығы кезінде шекаралық қаладан қашуға мәжбүр болды. Сол кезде ол өзін фотограф ретінде таныта бастады. Ол Сиднейге баратын болса да, Мельбурнға келіп тоқтады. Ол Мельбурн университетінде тарих және ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша білім алды, камера сатушы және фотограф ретінде жартылай жұмыс істеді, бірақ он сегіз айда махаббат оқиғасы оқуын тоқтатқаннан кейін қалды. Ол Оңтүстік Американың Оңтүстік Тынық мұхиты арқылы француз жүк кемесімен Голландияға оралды және үйде екі рет суретке түсірілген суреттерін көрмеге қойды.

Суретші

Ол Австралияға қайтуға бел буды, ал 1965 жылы көшіп келді. Ол алдымен Myer дүкеніндегі камера бөлімінде жұмыс істеді және 344 Punt Road, South Yarra, 'Sharp's Buildings' террасасында жалға алынған дүкенде және тұрғын үйде портреттер мен коммерциялық тапсырмалар шығаратын шағын фотостудия ашуға жеткілікті ақша жинады. Ол жерде ол одан әрі көрмелер өткізді және Австралия балеті Роберт Хелпманның және Рудоф Нуреевтің Дон Кихоты туралы фотограф ретінде фотограф ретінде тапсырыс берді. Осы арқылы ол венгр актері және режиссері Тибор Маркусты кездестірді. Кокстың алғашқы көркем фильмін түсіруші болды. Кокс ауыл өмірін суретке түсірген суреттерінде Бейердің шәкірттері жазған өлеңдер жазылған. Кейін Бейер мен Кокс Мирка Мора туралы кітап шығарды. Сондай-ақ, 1971 жылы Кокс Ilford (Австралия) Pty ұйымдастырған кәсіби фотографтар үшін "Аквариус дәуірі" байқауында Лондонға сапар алды. Ltd.

Кинорежиссер

Кокстың "Костас" (1979) ролі грек такси жүргізушісі Мельбурнның австралиялық әйелмен дауылмен махаббатқа түскені туралы, оны Венди Хьюз ойнады, ол Австралияға қарағанда Еуропада сәтті болды. Алғашында ешкім Кокстың "Жалғыз жүректер" үшін алғашқы киносценарийіне қызығушылық танытпады, бірақ Филип Адамс бұл уәде беретінін сезінді және Коксты жазушы Джон Кларкка таныстырды. Венди Хьюз мен Норман Кейдің ролдері 1982 жылдың ең үздік фильмі деп танылды және Лондон, Нью-Дели және Сан-Франциско кинофестивалдерінде қызу респонсия алды. Оның табысы Кокстың тез сериялы көркем фильмдер шығаруына назар аударып, қаржылық қолдау көрсетті. Кокс Джон Кларк пен Боб Эллис сияқты сценарийшілерге және белгілі бір актерлерге адалдықты сақтады. Оның фильмдегі эссесі The Remarkable Mr. Kaye (2005) - оның науқас досы, актер Норман Кейдің портреті, ол көптеген Кокс фильмдерінде, мысалы, Lonely Hearts (1982) және Man of Flowers (1983). 2009 жылдың 26 желтоқсанында Кокс бауыр трансплантатын алды. Дэвид Брэдберидің 2012 жылғы "Қаржыланған уақыт" атты деректі фильмінде Кокс пен оның достары мен әріптестерімен сұхбаттар арқылы оның өмірі мен жұмысының аясы туралы әңгімеленеді. Кокс "Рак палатасынан әңгіме" атты мемуарларын да жазды. Ол кездескен трансплантация алған Рози Игусти кейінірек оның серіктесі болды. Кокстың соңғы фильмі - Дэвид Вэнхам және үнді актрисасы Шахана Госвамимен бірге түсірілген "Қиямет күші" фильмі 2015 жылдың шілдесінде жарық көрді. Венэм скульптор және трансплантация науқасының рөлін ойнайды, ол ауруханада кездесетін науқасқа ғашық болады. 2015 жылдың сәуірінде Филип Адамстың 100 ұлттық қазыналар тізіміне енгізілген. 2016 жылы 18 маусымда 76 жасында қайтыс болды.

Актер

Кокс кішкентай рөлдерде, кейбіреулері кредиттен тыс, бірнеше фильмдерде: фотограф ретінде Apostasy (1979) және Where the Green Ants Dream (1984), марқұмдар базарға базарға (1987), өзінің құмарлығы мен кек алуы (1996) және қысқа фильмдердегі жаңа дәуір клиенті ретінде. Ол Питер Уоткиннің "Медиа жобасы" фильмінде өзін бейнеледі.

Сыни жауап

Джон Ларкин "Рак палатасынан шыққан әңгімелер" кітабының кіріспесінде былай деп жазады: "Кокс Голливуд жолынан кетуі мүмкін еді. Бірақ ол өндірушілерден аулақ, оларды ол олжалаушы деп санайды, өйткені олар өнеркәсіпте үстемдік етеді. Ол бір кездегі керемет өнер - киноны тұтынушылық мәдениетке айналдыруды қатты сынға алады. Ол тәуелсіз болу үшін күресті, ол адамдардың ішкі өмірі туралы фильмдер түсіруді таңдады, ал сыртқы көрініс - бәрі: үлкен сұлулық, үлкен иллюзия. Оның компаниясы "Illumination Films" деп аталады. Кокс коллекциясының ұзақ өмір сүру мүмкіндігі бар. Оның негізгі фильмдері шетелде және Австралияда көрсетіле береді". Бірнеше Кокс фильмдеріндегі актер Дэвид Вэнэм мұны: "Кокс сияқты ешкім жоқ. Ол бірегей, бізге ол керек, оған ұқсайтын адамдар керек. Мен осыдан біраз уақыт бұрын "Молокайды" көрдім: бұл Пол Кокстың фильмі екені анық. Ол - автор, өйткені сіздер экранда көріп, естіген нәрселердің бәрінде Полдың саусақтарының іздері бар. Оның әлемге деген көзқарасының 90 пайызымен келісемін". Коксқа қатысты көптеген австралиялық сыншылардың қарама-қарсы көзқарасында Викки Райли 1995 жылғы Filmnews журналында "Еурофильдік фетиштерді жоғалған байланыстармен және адамдардың бөлшектенген және тамырдан ажыраған өмірлерімен, есте сақтау актісі простиандық сезім импульсі болып табылатын, бұл босаңсыған меланхолия, болмай қалмайтын тағдыр, жоғалған мүмкіндіктер мен соғыстың ауыр бұлттарымен басқарылған ішкі әңгіме әлемінің түпсіз тұңғиығын ашады" деп айыптайды, дәл "австралиялық кино түсірушілер аулақ болатын құмарлықтар, Пол Кокс, Иан Прингл және т.б. шығармаларында көрсетілген ыңқылдайтын мәдени ыңқылдан басқа ".