Кіріспе

Рус православие шіркеуінің митрополиті Иосиф (Митрополит Иосиф, зайырлы аты Иван Семенович Петрович, Иван Семёнович Петровых; 15 желтоқсан 1872 - 20 қараша 1937) - Ресей православие шіркеуінің епискобы, Петроград митрополиті (1926-1927). "Диуанизм шебері" (1903) және рухани жазушы. Ол 1927 жылғы кеңестік билікке толық адалдық туралы декларацияны қабылдамауға және Одесса епархиясына ауысудан бас тартты, ол Жозефиттік қозғалыстың көшбасшысы болды. Ол Ұлы тазалау кезінде қаза тапты. Орыс православие шіркеуі оны Петроградтың қасиетті шейіт Жозеф ретінде дәріптеп, қасиеттілердің алдында дәріптеп отырды.

Ерте өмір

1872 жылы 15 желтоқсанда Новгород губернаторлығының Устюжна қаласында (қазіргі Вологда облысы, Ресей) нан пісіретін үйі бар Семен Кириллович Петрових пен үй шаруасымен айналысып, бала тәрбиелеген Евдокия Ивановнаның отбасында дүниеге келген. Үй шаруасы көп болғандықтан, ас үйдің ашпаны жұмысқа алынды. Петровихтардың үйі Казанский көшесінде (қазіргі Валентина Терешка көшесі) орналасқан. Иван Петрович 4-ші бала болды (отбасында барлығы 9 бала болды). Оның шомылдыру рәсімі 17 желтоқсанда, туғаннан кейін 2 күн өткенде өтті. Барлық аға-інілері мен апа-қарындастары сияқты, Вспольедегі Иеміздің көтерілу шіркеуінде (1939 жылы қираған). Петровыхтар дінге адал болған. Олар шіркеу мейрамдарын, періштелер күндерін ортақ дастарқанда жиналып атап өтеді. Аспанға көтерілу шіркеуінің діни қызметкерінің ұсынысы бойынша Иван Устюжна теологиялық колледжіне қабылданды, оны 1889 жылы үздік бітірді және Антониев монастырында орналасқан Новгород теологиялық семинариясына оқуға түсті. Иван Петровичтің семинариядағы жылдары туралы аз мәлімет бар. Бірақ оның зерттеулері сәтті болғанын білген. Тек бір пәннен - логикадан - 4 ("өте жақсы") деген баға алса, қалған пәннен 5 ("өте жақсы") деген баға алды. 1895 жылы Иван Петрович Новгород теологиялық семинариясының ең үздік студенті ретінде мемлекеттік қаржыға Мәскеу теологиялық академиясына (Мәскеу губернаторы Сергиев Посад қаласында орналасқан) оқуға жіберілді. Демалыс күндері Иван монастырлар мен шіркеулерде жұмыс істеп, түрлі шіркеу құжаттарын сұрыптап, ретке келтіретін. Жазда ол Ресейдің қасиетті жерлеріне парызшылыққа баратын. Ол Императорлық Ғылым академиясының тапсырмасын сәтті орындап, әзірленген бағдарламаға сәйкес Солтүстік Ресей халқының диалектісін жазып алды. 1896 жылы 4 желтоқсанда Иван Петрович мұғалімдер мен студенттердің жиналысы алдында марқұм профессор Андрей Смирновтың жерлеу рәсіміне арналған қоштасу сөзін сөйледі, бұл оның алғашқы көпшілік алдында сөйлеген сөзі болды. Ол сондай-ақ Мәскеу діни академиясының ең үздік студенттерінің бірі болды; тек жалпы шіркеу тарихы, Ресей шіркеуінің тарихы және философия тарихы бойынша "өте жақсы" баға алды. Қалғандарының барлығы "өте жақсы" деген баға алды. Академия Кеңесі Иосиф Флавийдің еврей халқының тарихы туралы жазған есесі үшін оған теология кандидаты дәрежесін берді. 1899 жылы 11 шілдеде Мәскеу мен Коломна митрополиті Владимир (Богаявленский) оны "семинарияда оқыту құқығына ие бола отырып, магистр дәрежесін алу үшін жаңа ауызша сынақ өткізбейді" деп мақұлдады. 1899 жылы маусымда ол Киелі жерге барды. Иван Иса Мәсіхтің жер бетіндегі өмірін және ерліктерін көрген жерлер туралы әсерлерін эссе түрінде жазып, кейіннен "Душеполезное поколение" журналына жариялады. Академияда оқып жүргенде ол рухани күнделікті жазып, онда өзінің рухани байқайтын нәрселері мен сезімдерін жаза бастады.

Оқыту және монастырлық

Мәскеу діни академиясын бітіргеннен кейін ғылыми білімін жалғастыру үшін оған профессорлық стипендия "бос орындықтарды ауыстыруға дайындалу үшін" қалдырылды. 1899 жылы қазанда Мәскеу діни академиясының кеңесі Киелі кітап тарихының соңғы кезеңін зерттеу сабақтарының бағдарламасын және кандидаттық диссертациясын магистрлік диссертацияға айналдыру ниеті туралы мақұлдады. Бір жылдан кейін Иван Петровихтің ғылыми баяндамасын Москваның теологиялық академиясының ректоры, Волоколамск епископы Арсений (Стадницкий) жоғары бағалады. 1900 жылдың 4 қыркүйегінде Мәскеу діни академиясының кеңесінде Иван Петровик "Рим мен Иерусалим (Рим билігінің ерекшеліктері мен тарихы туралы) " және "Самуил мен Саулдың өзара қарым-қатынасы" тақырыптарында екі сынақ дәріс берді. Соңғы дәріс 1900 жылдың желтоқсан айындағы "Богословский вестник" журналында жарияланды. Лекция оқығаннан кейін, ол Мәскеу діни академиясының Киелі кітап тарихы кафедрасының доценті болып сайланды. Сол кафедрада Мәскеу діни академиясының ректоры Арсений епископ Киелі кітап тарихының патриархтардан бастап алғашқы патшаларға дейінгі алғашқы кезеңі туралы лекция оқыды, ал Иван Петровик кейінгі кезең туралы лекция оқыды. Осы кезде ол бала кезінен ойлап келген монастырьдағы монахтық шаңырақты шешу туралы соңғы шешім қабылдайды. Ол өзінің күнделігінде былай деп жазды: "Көптеген жоғары моральдық, асыл, әдемі және таза қыздар менмен неке бақытын бөлісуге өмірлік тілек пен үміт білді. Мен өзімнің бақытымның орнын толтыруға аздап тырыстым, бірақ менімен бірге бақытты болуды күткендер менің монахинялық өмірді таңдағанымды қатты ренжітті". 1901 жылы 10 шілдеде ол монахтар қауымына қабылдау туралы өтініш, сондай-ақ епископ Арсенийге (Стадницкийге) осындай өтінішпен хат жазды. 1901 жылы 26 тамызда Гетсиман сарайындағы Сергий Лаврасында Иван Епископ Арсений (Стадницкий) есімін Ежелгі Келісім Патриархы Иосифтің құрметіне Иосиф есімін атап, мантияға кигізді. 1901 жылы 30 қыркүйекте Сергий Лаврасының Үштік соборында Иосиф иеродиакон болып тағайындалды, ал 14 қазанда Мәскеу теология академиясының Аралас шіркеуінде иеромонах болып тағайындалды. Ал, ол өзінің аралас академиялық шіркеуіндегі құлшынысты қызметі үшін, бірнеше айдан кейін, Иеромонах Иосиф, Мәскеу діни академиясының ректоры, епископ Арсенийдің өтініші бойынша, nabedrennik сыйлығын алды. 1903 жылы сәуір айында Киелі кітап тарихы кафедрасының академиялық доценті қызметін атқарып жүрген иеромонах Иосиф Академия Кеңесіне өзінің "Иосифтың археологиясы бойынша еврей халқының тарихы" атты еңбегін қарастыру туралы өтініш берді. (Сындық талдау мен өңдеу тәжірибесі) " магистрлік диссертация ретінде. Диссертация 1903 жылы 6 маусымда Мәскеу діни академиясының мәжіліс залында қорғалды, магистрдің таласы туралы баяндама "Теологиялық бюллетеньде" жарияланды. Талқылау соңында Мәскеу діни академиясының кеңесі бір ауыздан қорғанысты жеткілікті деп таныды және магистрлік дәріспен кандидатты бекіту туралы өтініш беруді шешті. Сол жылы диссертация Троицкая Сергиевская Лавра баспасында жеке кітап болып басылып шықты. Ол теологиядағы пікірлерді қоздырып, жалпыға бірдей жоғары бағаланды. 1903 жылы 19 маусымда Киелі Синодтың жарлығымен Иосиф Иеромонах діни мастер дәрежесінде бекітілді. Сол жылдың желтоқсан айында ол Киелі кітап тарихы кафедрасының кезекті профессоры және Мәскеу діни академиясының инспекторы болып тағайындалды. 1904 жылы 18 қаңтарда архимандрит дәрежесіне көтерілді. 1905 жылдың қаңтарынан бастап "Душеполезное шестьние" журналында архимандрит Иосифтің күнделігінен үзінділер жариялана бастады. Епископ Арсений (Стадницкий) батасымен күнделік Троица Сергий Лаврасының баспасында да автордың толық аты-жөнісіз басылып шықты. Киелі кітап тақырыптары бойынша маман ретінде ол кейіннен "Ортодоксалды теологиялық энциклопедияға" бірнеше мақалалар жазды, сондай-ақ "Түшіндіруші Киелі кітапта" "Юдит", "Эстер" және "Макавейлер кітабы" туралы егжей-тегжейлі түсініктемелер мен түсіндірме мақалалар жазды. 1905 жылы қанды жексенбіден кейін ол император отбасын діни қызметте еске алуды тоқтатты және уақытша қызмет етуіне тыйым салынды. 1906 жылы 3 қаңтарда ол осы уақытқа бір айлық демалыс алу туралы өтініш берді, оған Лавра дәрігерінің куәлігі қоса берілді, онда архимандрит Иосифке "осы уақытқа дейін қатты шаршаған жүйке жүйесін қалпына келтіру үшін оның ресми міндеттерін уақытша тоқтату және толық демалу қажет" деп көрсеті...

Яблечная және Юрьев монастырларының иесі

1906 жылы 21 ақпанда Киелі Синодтың Жарғысына қосымша ретінде шығарған "Уақытша ережелері" Мәскеу діни академиясына кең ауқымды автономия берді, бірақ оларды архимандрит Иосиф қабылдамады, өйткені, оның пікірінше, олар діни мектепте монахтар үшін мүмкін емес жағдай туғызды. Осы кезде архимандрит Жозеф академиядан кетуді шешті. Епископ Евлогий (Георгиевский) Хельм Киелі Синодқа католикалық пропаганданың өте қарқынды күшейгенін ескере отырып, шіркеудегі жалғыз еркек қасиетті Онуфрий монастырында Шығыс православие миссионерлік орталығын ұйымдастыру қажеттігі туралы хабарлап, осы мақсат үшін монастырьдың басына теологиялық білімді пастор қоюды шұғыл түрде сұрады. Осылайша, Епископ Евлогий Архимандрит Жозефтің миссионерлік қызметке арналу құмарлығына сәйкес, Архимандрит Жозефті тағайындауға өтініш жасады. 1906 жылы 30 маусымда Киелі Синодтың қаулысымен Архимандрит Иосиф Польша Корольдігінің Сидлце губерниясындағы Яблечна қаласындағы Изге Онуфрий монастырының ректоры болып тағайындалды. Сол жылдың тамыз айының басында архимандрит Иосиф жаңа жерге келді. Бұл Ресей империясының батыс шетінде орналасқан, ал сол жерде православие дінінің аз ғана мүшесі қас қас католиктермен қоршалған еді. Архимандрит Иосиф монастырды аяныс жағдайда тапты: "Мен күтпеген жерден өзімді кедей, күйзелген, елемейтін, провинциялық, бос монастырда өмір сүруге үкімдеуге мәжбүр болдым. Лавраның салтанатынан кейін қандай ауыр қасірет, азап, қайғы!" Архимандрит Жозеф ғибадатхана мен шіркеудегі абайсыздық пен шалаакылыққа қатты таңғалды. Сергиев Посадтағы достары мен құрметтілеріне жолдаған хаттарында ол монастырь қажеттіліктері туралы сұрақтарына жауап бере отырып, ең қажетті заттарды сұрады: күнделікті қызмет үшін қарапайым киімдер, олар монастырда табылмады; құстардан жабу үшін тостаған үшін шеңберлер туралы; таққа және құрбандық үстеліне жабу үшін маталар туралы, монастырда олар ақ жаймалармен (әрқашан лас) жабылатын, ал онда мүлдем жабылмаған және әрқашан шаң мен кірде тұрған ыдыстар туралы. Ол өзінің қайырымдылық жасаушыларынан тақтың үстінен амбонға дейін жаңа кілем салуды сұрады, өйткені "ескі кілем жергілікті бауырластардың түкіру әдетіне байланысты саңылаулар мен дақтармен жабылған еді! Тіпті қарауға да жағымсыз. Оны алмастыратын ештеңе де жоқ. Бұл өте қорқынышты, ал үлкен мерекелерде сіз осы қорқынышты тамашалауға мәжбүр боласыз ". Ол сондай-ақ, көптеген тесіктері бар, боялмаған ағаш едендер туралы шағымданады, мысықтардың бүкіл үйірлері, олардың іздері құрбандық үстелін және тіпті құрбандық үстелін жауып, барлық жабындылары ішек айнуына дейін себілген. Архимандрит Жозеф жергілікті халықтың білімі мен шіркеу әдеп-ғұрыптарының жоқтығынан қапаланды. Архимандрит Иосиф монастырды ретке келтіруге кірісті. Ол монастырьдің көктегі қамқоршысы, әулие Онуфрийге құлшылық пен акатист жасады; ол өзінің монументтері үшін монументтерді дайындады; монастырь үшін әулие Серафим мен әулие Сергийдің иконаларын тапсырды, олар вокзалда шерумен кездесті және көп ғибадатшыларды тарта отырып, салтанатты түрде монастырьге көшірілді. 1906 жылдың желтоқсан айында киелі Сергий иконасын ауыстыру кезінде көп адам жиналды, сондықтан монастырьдың кішкентай шіркеуі барлық ғибадат етушілерді сыяды. Көп ұзамай архимандрит Иосиф Яблечная монастырындағы шіркеуді жөндеу мен қайта құруды бастады және 1907 жылдың көктемінде бір хатта "барлығы мүмкіндігінше жақсы жасалды жақсы, кең, жарық, мен одан жақсыны қаламаймын, егер ол Ресейге жақын болса ғана". Ғимаратты киелі ету жұмыстары 1907 жылы 16 желтоқсанда Архимандрит Жозефсіз жүргізілді. 1907 жылы қыркүйекте Новгородтан үш верст қашықтықта, Волхов өзенінің сол жағалауында орналасқан Юрьев монастырының ректоры болып тағайындалды. Ғибадатханалардың саны мен әсемдігі жағынан ол Киевтің Печерск лаврасы мен Сергийдің Үштік лаврасынан кейін екінші орында тұрды. Батыс шетіндегі кедей Яблечна монастырынан кейін, Ресейдің ең бай монастырларының біріне, тіпті оның туған Новгород ауданына көшіру архимандрит Иосифке қуаныш әкелуі керек еді. Кейіннен Ростовтағы монастырьдің абысы болғанда, Новгородта қызмет ету "жан үшін баға жетпес әрі өте құнды" деп жазды. Архимандрит Иосиф кейде Свято-София соборында қызмет етіп, жексенбі күндері Новгородтың ерлер гимназиясының залында және басқа да қоғамдық ғимараттарда өткізілетін діни және моральдық оқуларға қатысқан. Архимандрит Иосифтің Нов...

Углич епискобы

1909 жылы 27 ақпанда Киелі Синодтың жарлығымен Юрьев монастырының ректоры, архимандрит Иосиф Углич епископы болып тағайындалды, Ярославль епархиясының екінші викарі болып, епископ дәрежесіне көтерілді. Сонымен қатар, ол Ростовтағы Спасо Яковлевский монастырының ректоры болып тағайындалды. 1909 жылы 14 наурызда Киелі Синодтың мәжіліс залында архимандрит Иосифтің епископтық мәртебеге тағайындалуы болды. 1909 жылы 15 наурызда Александр Невский лаврасының Қасиетті Үштік соборында епископ болып тағайындалды. Санкт-Петербург митрополиті Антоний (Вадковский) діни қызметте жетекшілік етті, сондай-ақ епископтың діни қызметкерге діни қызметкердің таяғын тапсырды және рухани нығайтушы сөз сөйледі. 1910 жылы 20 наурызда епископ Жозеф епархияның бірінші викарі болып тағайындалды. Жаңа ректорға өз қызметін бастауға тура келген бірінші нәрсе - Михаил Архангел шіркеуіне жақын жердегі және Спас-Яковлевский монастырының шығыс қабырғасынан тек жолмен бөлінген жер учаскесінде сагу зауытын салуға қарсы наразылық хат. Хаттың әсері болды, зауыт салынбады. Ол 1909 жылы 26-28 қазанда Спасо Яковлевский монастырында діни қызметкерлер мен діндарлардың көп жиналуымен өткен Ростовтың Қасиетті Димитриясының 200 жылдығына арналған мерекелерді дайындады және өткізді. Кейіннен ол Қасиетті Димитрийдің есіне байланысты барлық нәрсені мұқият жинап, сақтап қалды. Епископ Иосиф аббат болған алғашқы күндерінен бастап монастырды жақсартуға кірісті. Епископ Иосиф өзінің аббатшылығының алғашқы жылында шіркеуді Толганың біздің әйелінің құрметіне бағыштады және Тұрмақ шіркеуін қалпына келтірді. Ол сондай-ақ Үміт шіркеуінің құрылысын бастады, ал үш жылдан кейін, 1912 жылы Пасхада шіркеудің киелі етілуі аяқталды. 1913 жылы монастырь манарасына 155 фунт салмақты қоңырау орнатылды, оны епископ Иосиф Борис және Глеб монастырында сатып алды. 1916 жылы епископ Иосиф Ватопедидің біздің әйелінің құрметіне шіркеуді, 1917 жылы монастырь қонақ үйіндегі "Барлық қайғылылардың қуанышы" Құдайдың анасының иконасының құрметіне шіркеуді бағыштады. Епископ Иосиф Ростовтың киелі орындары мен көне заттарын да үлкен қызығушылықпен зерттеді, тіпті өнер сын мақалаларын жазуға уақыт тапты. Ол шіркеу әндерін жақсы білетін болғандықтан, Спасо Яковлевский монастырына Ростовта әйгілі болған керемет хорларды, соның ішінде монастырда ұйымдастырылған балалар хорын жинауға қол жеткізді. Ол ежелгі әндерді жақсы көретін, олардың бұрмаланып, тіпті мүлдем жоғалып кеткеніне қайғыратын. Ежелгі шіркеу әндерін жақсылап білуге деген құмарлық 1911 жылдың жазында епископ Иосифтің Афон тауына, содан кейін Абхазиядағы Жаңа Афон монастырына зыярат еткендегі басты мақсаттарының бірі болды. Ол Ростовтағы "Хоругв тасушыларының қоғамына" үлкен көңіл бөлді, оның мүшелері, тікелей баннерлер мен шіркеу ғибадатханаларын киіп, ғибадат кезінде тәртіпті сақтаумен қатар, шіркеулердің сән-салтанатына қамқорлық жасап, кедейлер мен науқастарға көмектесті. Епископ Жозеф епископтың орынбасарлық қызметіне қарамастан, ол көп уақытын епископтың күнделікті әкімшілік жұмыстарына арнады. Бұл сонымен қатар епархияның шіркеулерінің жылдық айналыммен шолу, бұл туралы жыл сайынғы есептерде барлық ауылдар мен олардың арасындағы қашықтықтарды, сондай-ақ монастырь архивтерінде сақталған жолдағы жалпы версттер санын нақты көрсету көрсетілген. Сонымен қатар, көптеген іскерлік және әкімшілік хат алмасулар; және әр түрлі мәселелер бойынша көптеген өтініштер мен өтініштерге жауаптар. 1912 жылы 18 маусымнан 1 тамызға дейін епископ Иосиф Ярославль епархиясын басқарды. 1913 жылы 22 мамырда Романовтар әулетінің 300 жылдығын атап өту үшін Ростовқа отбасымен және серіктерімен келген император Николай II-ді қабылдады. 1913 жылы 16 желтоқсанда Ұлы герцогиня Елизавета Федоровна Спасо Яковлевский монастырына жасырын түрде барды. 1913 жылдың желтоқсан айында Киелі Синодтың жарлығымен Вильня мен Литваның архиепископы Агатахангел (Преображенский) Ярославль кафедрасына тағайындалды, ал архиепископ Тихон (Беллавин) Вильня кафедрасына ауыстырылды. 1914 жылы 12 қаңтарда архиепископ Тихонды Ростовтан шығарып салды. Архиепископ Тихон соңғы сөзінде епископ Иосифті де атап өтті: "Ростовтың пәк азаматтары Ростов қаласында викариат құру туралы өтініш жасады. Бұл жұмыста Владыка Тихон өзінің бар мүмкіндігінше атсалысты. Қазір ростовтықтардың ағартушысы - иманды әрі дінге адал Жозеф әмірші бар". 1914 жылдың 5 ақпанында Ярославльг�...

Ростов архиепискобы

1920 жылы 22 қаңтарда ол Ростовтың архиепископы, Ярославль епархиясының викарі болып тағайындалды. 1920 жылы 25 сәуірде Ростовта қалалық және округтік кеңестердің оныншы съезі Ростов уездінің шіркеулерінде қасиетті монументтерді ашу туралы шешім қабылдады. Сол жылдың 26 сәуірінде Ростов ғажайыптар монументінің монументтері Аспанға көтерілу соборында, Спасо Яковлевский Димитриевский және Авраамьев монастырларында ашылғаннан кейін, архиепископ Иосиф наразылық ретінде шеру ұйымдастырып, басқарды. Ярославльдің ерекше комиссиясы монументтерді ашуға қарсылық көрсету фактісі бойынша тергеуді бастады, ал архиепископ Иосиф істің негізгі айыпталушыларының бірі болды. Архиепископ Жозеф тергеу кезінде берген куәліктері кезінде "революцияға қарсы ешқандай ниеті жоқ" екенін, ешқандай агитация жүргізбегенін және өзін ешбір қылмыс жасағаны үшін кінәлі деп танымағанын атап өтті. 1920 жылы 7 шілдеде архиепископ Жозефті тұтқындауға ордер берілді, ал келесі күні ол тұтқындалып, түрмеге жабылды. Сол кезде Ростов пен оның маңындағы ауылдарда оған сенім білдіргендердің жүздеген қолдары жиналды; тергеу ісі материалдарына Архиепископ Иосифтің босатылуы туралы азаматтардың мәлімдемелері қоса берілді. Тергеуші архиепископ Жозеф пен тағы екі айыпталушыны өлім жазасына кесуді ұсынды. 18 шілдеде архиепископ Иосифті Мәскеуге алып кетіп, Чеканың ішкі түрмесіне қамап қойды. Мұнда оған "Ростовтың керемет жасаушыларының қасиетті молдаларын ашу туралы үкіметтің бұйрығын орындау үшін үгіт-насихат және қарсылық көрсету" деген айып тағылды. 1920 жылы 26 шілдеде Чека Президиумының қаулысы бойынша "Петрових И. С. 1 жылға бас бостандығынан айыру лагеріне шартпен, агитация жасамауға ескертумен сотталды". Түрмеден босағаннан кейін архиепископ Иосиф Спасо Яковлевский монастырына оралды. 1922 жылдың наурыз-сәуір айларында шіркеу құндылықтарын тәркілеу жөніндегі Ростов уезддік комиссия Спасо Яковлевский монастырына тиесілі қымбат металдар мен асыл тастардан жасалған бұйымдардың тізімін жасады; содан кейін тостағандар, жалақылар, киелі су ыдыстары, әулиелердің күміс монументтері тәркіленді. 1922 жылы 28 мамырда сол комиссия Спасо Яковлевский монастырының дін қызметкерлерін, әсіресе архиепископ Иосифті "бағалы заттарды жасырғаны үшін" сотқа тарту туралы қаулы қабылдады, ол комиссия отырысының хаттамасында былай деп жазылған: "Жаңа түгендеуде табылмаған құнды заттардың едәуір саны болғандықтан, бұл атқарушы тройканың табылғандығымен расталады. Жозеф архиепископ 1922 жылы мамыр айында құрылған қайта құрушы жоғары шіркеу әкімшілігін бірден танымады. Кейіннен, 1932 жылы тергеу кезінде ол 1922 жылы "революционерлердің жамандауынан" құнды заттарды тәркілеуге қарсы агитация жасады деп айыпталған. 1922 жылы 19 қарашада архиепископ Иосиф " шіркеу құндылықтарын тартып алуға қарсылық көрсеткені үшін" Ярославль революциялық трибуналы төрт жылға бас бостандығынан айырылды. 1923 жылы 5 қаңтарда Бүкілресейлік Орталық атқару комитетінің төрағасы Михаил Калининнің бұйрығымен ол мерзімінен бұрын босатылды. Кейінірек ол былай деп жазды: "Мейірімді болу - бұл мейірімді болу, толықтай және толықтай, өйткені Бүкіл Одақ старшасы М. И. Калинин мені бір кезде кешірді, мен мұны түсінемін және оған шексіз ризамын". Бостандыққа шыққаннан кейін ол Угличтегі Алексеевский монастырында қалды. Ярославль митрополиті Агатахангелдің (Преображенский) тұтқындалуына байланысты ол епархияның уақытша әкімшісі болды, 1926 жылы сәуірде митрополит Агатахангел босатылғанға дейін епархияны басқарды. Қайта құрушылармен кез келген диалогты қатаң түрде қабылдамады. Ол Ярославль епархиясындағы қайта құрушылық схизманы жеңуге шешуші үлес қосты. ГПУ-ның Ярославль бөлімшесінің басшысы 1923 жылы 8 тамызда жазған хатында былай деді: "Жаңартушы топ "Тихоншы" тобының шабуылдарынан кейін өз қызметін толығымен тоқтатты. Діни қызметкерлер мен діндарлардың басым көпшілігі "Тихонизм" жолын ұстанады, бұл моральдық және қаржылық жағынан қайта құрушы топты әлсіретеді. Ростовтық епископ Иосиф Тихониттік топтың басшысы. Ярославль провинциясындағы бұл адам қазіргі уақытта діни қызметкерлер мен діндарлар арасында ғана емес, сонымен қатар совет жұмысшыларының, негізінен Ростов уезінің, арасында да өте беделді. < > Қайта жаңғыртушы топтың қызметін жалғастыру үшін, әрине, епископ Иосифті Ярославль провинциясының шекарасынан алып тастау қажет, бұл Тихониттік топты едәуір әлсіретеді, осыла�...

Ленинград митрополиті

1926 жылы 26 тамызда Патриархтың орынбасары Сергий (Страгородский) Митрополит Иосифтің бұйрығымен архиепископ Ленинград кафедрасына ауыстырылды және бриллиантты айқыш пен митрадағы айқышпен ақ капот қойылып, Ленинград митрополиті дәрежесіне көтерілді. Ленинград (Петроград) кафедрасына тағайындалуына Ленинград дінбасылары араласқан, олар Ленинград епархиясында тәртіп пен тыныштықты қалпына келтіруде оған үлкен үміт артқан, ол кезде ол кеңес үкіметіне қатысты татуластырушы және татуластырылмайтын бағытты жақтаушылар арасында бөлінген болатын. Тихвиндік архиепископ Алексей (Симанский) Новгородқа келді, онда митрополит Иосиф сол кезде тұрып, оны осы тағайындау туралы хабардар етті. Жүсіп "қауымның" басшылығына мойынсұнбағандықтан, бұл лауазымға тағайындалды, бірақ "Ленинградтың" атағына қарсы шығып, өзін "Петроград митрополиті" деп атады. Діни қызметте ол "Петроградтың" (қаланың 1914-1924 жылдардағы ресми атауы) ретінде де атап өтілді. Ленинградта Петроград митрополиті Бенджамин (Казанский) өлім жазасына кесілгеннен кейін 1922 жылдан бері жесір қалған, аскет өмір салтын ұстанған, білімді епископ, сенім үшін күрескен белгілі адамның кафедраға тағайындалғаны туралы хабарды қуанышпен қабылдады. 11 қыркүйекте митрополит Иосиф Ленинградқа келді. Митрополит Жозефты қауым мен дін қызметкерлері Митрополит Бенжаминнің лайықты мұрагері ретінде жылы қарсы алды. Михаил Челцов жазғандай, "Оның тағайындалуы үлкен қуанышпен, тіпті құлшыныспен қарсы алынды. Мен ойладым, ақыры біз қайтадан шынайы иерархпен біргеміз, ақыры епископтық араздық пен біріншілік үшін жарыстар тоқтатылады, ақыры біртіндеп біздің істеріміз бен қарым-қатынастарымызда тәртіп болады. Біз ойлап, надандықпен ойлап, жаудың, тіпті аздап да амандық-саулық бере алмайтын Кеңес үкіметінің, жауды ұмытып кеттік, ал біз надандықпен ең ұлы ұқыптылыққа жол бердік. Бұл әдепсіздік 30 тамыздағы Александр Невский күні [жаңа күнтізбе бойынша 12 қыркүйекте] салтанатты мереке өткізуді ұйымдастырудан тұрады". Сол күні кешке (әулие Александр Невскийді еске алу күні) және мереке күні таңертең ол Александр Невский лаврасының Үштік соборында салтанатты құдайлық қызмет атқарды. Бұл мерекеге 150 дін қызметкері мен 8 епископ қатысты. Ленинградта болған кезінде митрополит Иосиф өзінің кіші ағалары Николай мен Петрмен кездесті. Кездесу Николайдың үйінде өтті, митрополит Жозефті оның бір қызметшісі ертіп келді. Митрополит Иосифтің туыстарының айтуынша, ол оралғанда бауырластарды қарсы алуға асығып, Ұлы Ростовқа кетіп бара жатқан. Митрополит Иосифтің тағайындалуымен байланысты діни өрлеу және Ленинградта оның үлкен танымалдылығы Бірлескен мемлекеттік саяси дирекциясын алаңдатады. 13 қыркүйек күні кешке митрополит Иосиф Ленинградтан Новгородқа өз заттарын жинауға кетті, ал одан Мәскеуге шақырылды, онда ол Біріккен мемлекеттік саяси директораттың шіркеу істерін бақылайтын Евгений Тучковпен әңгімелесті. Билік митрополит Жозефтің Ленинградқа қайтуына рұқсат бермеді, ол Ростовқа жер аударылды, қаладан шығуына тыйым салынды. Митрополит Иосиф епископ Габриэльді (Воеводин) епархияның уақытша әкімшісі етіп тағайындады. Осы уақытта архиерей Николай Чуков бастаған "келісуші" немесе "либералды" діндарлар мен "оң" арасындағы қарым-қатынас епархияда барған сайын шиеленісіп кетті. "Тәтуіш" дінбасылары Петроград епархиясына Новгородқа тағайындалған архиепископ Алексийді (Симанскийді) қайтаруды көздеді, "құқықтар" бұған белсенді қарсылық көрсетті. 1926 жылы 6 желтоқсанда митрополит Сергийдің сол жылдың қарашасында тұтқындалуынан кейін митрополит Иосиф митрополит Петрдің (Полянскийдің) өсиеттік бұйрығына сәйкес Патриархтың орынбасары Локум Тененс құқығына ие болды. Тұтқындалу қаупі төнген Metropolitan Joseph 1926 жылы 8 желтоқсанда әкімшілікті қолға алғаннан кейін бір күн өткен соң, өсиеттік жарлық шығарды. Жоғары шіркеу билігінің мұрагерлігі туралы хабарлама, егер ол өз өкілеттіктерін орындай алмаса, 3 мұрагерді атады: Свердловск архиепискобы Корнелий (Соболев), Астрахань архиепискобы Таддеус (Успенский) және Углич архиепискобы Серафим (Самоилович). Сонымен қатар, митрополит Иосиф митрополит Петр (Полянский) қайтыс болған жағдайда немесе "оның шіркеу істерін басқаруға қайта оралуының жеткілікті түрде түсінікті үмітсіздігі" болған жағдайда, иерархтардың есімдерін көрсетті. Бұл - Патриарх Тихонның өсиетінде аталған митрополит Кирилл (Смирнов) және митрополит Агатаханге...

Митрополит Сергийге қарсылық

1927 жылы 13 қыркүйекте митрополит Сергийдің төрағалығымен өткен Уақытша Патриархтық Киелі Синодтың отырысында " шіркеу үшін үлкен пайда болу үшін" митрополит Жозефті Одесса епархиясына ауыстыру туралы шешім қабылданды (ресми қаулы 17 қыркүйекпен даталанған). Жозеф Митрополит Мәскеуге шақырылып, жаңа тағайындау туралы хабардар етілді. Оның айтуынша, "ауыстыру жеке адамдардың интригалары салдарынан болды" деп білгеннен кейін, ол 1917-1918 жылдардағы жергілікті кеңестің "Диоцезиялық басқару туралы" анықтамасына сілтеме жасап, оның заңсыз екенін жариялады және ісін епископтардың сотына жіберуді талап етті. Ростовқа оралған Жозеф 28 қыркүйекте митрополит Сергийге хат жазып, оның көшірілу туралы шешімді "заңсыз және мүлдем қабылдауға болмайтын" деп атады, оның себебін "оның Ленинградта қалуын қаламайтын бір топ адамның зұлым интригасы" деп атап өтті. Хатта митрополит Иосиф митрополит Сергийді "көрінішті құлдық мойынсұнушылықта, шіркеу қағидаларына мүлдем жат" деп айыптап, тағы да "керексіз факторлардың әсерінен қабылданған және осы себеппен шіркеу ұйымына кері әсер ететін" деп, Locum Tenens орынбасарының декретіне мойынсұнудан бас тартты. Кейіннен митрополит Иосиф Одессаның диосидасына ауыстыру туралы шешімді қабылдамағанын Ростовта онымен кездескен епископ Деметрийге (Любимовқа) мәлімдеді, ол бұл жаңалықты Ленинградқа жеткізді. 3 қазанда Ленинград епархиясын уақытша басқарып отырған Петергоф епискобы Николай (Ярушевич) Ленинградтан митрополит Иосифті ауыстыруға байланысты қаладағы наразылық туралы Синодқа баяндады. Алайда 12 қазанда Синод Жозефті Одесса епархиясына ауыстыру туралы шешімді мақұлдады. Ленинград епархиясының викарийлеріне мерейтой кезінде митрополит Иосифтің атын атап айтуды тоқтатып, епископ Николайға бағынуды бұйырды. 22 қазанда Синодтың жаңа тағайындау туралы жарлығынан үзінді мәтінін Ростовтағы митрополит Иосиф алды. 25 қазанда Ленинград епархиясының шіркеулерінде митрополит Жозефтің Одессаға ауысуы ресми түрде жарияланды. 30 қазанда митрополит Иосиф Синодқа Ленинград бөлімінен кетуден бас тарту туралы жаңа хабарлама жіберіп, оның айтуынша, "қызметшіл күйде" тұрған " шіркеу басшыларына мойынсұнғысы келмейтінін" мәлімдеді. 1927 жылы 12-14 желтоқсанда Мәскеуде Ленинградтың діни қызметкерлері мен діндарларының делегациясы митрополит Сергиймен жүргізілген келіссөздер барысында митрополит Иосиф епископ Деметриймен (Любимов) кездесіп, делегацияның шіркеу саясатын өзгерту жөніндегі талаптарымен танысып, оны мақұлдады. Сол жылдың 26 желтоқсанында митрополит Иосифтің Ленинградтық жақтастары Патриархтың орынбасарымен келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін, Гдовтың епископ-викарийлері Демитрий (Любимов) және Копорьедің епископ-викарийі Сергий (Дружинин) митрополит Сергийден кету және онымен каноникалық қатынасты тоқтату туралы актіге қол қойды. Бұл шешімді Жозеф Митрополит алдын ала мақұлдады. Желтоқсанның екінші жартысында ол епископ Деметрийге: "Мен сіздің қадамыңызды мақұлдап, сізге қосыламын, бірақ, әрине, мен сізге айтарлықтай көмектесу мүмкіндігінен айырылдым". Синод епископтар Димитрий мен Сергийді қызметтен шеттеткеннен кейін, митрополит Иосиф 1928 жылы 7 қаңтарда жазған хатында өзінің викарийлерінің митрополит Сергийден кетуін тағы да мақұлдады және оларды ең жоғары шіркеу билігінің бұйрықтарын елемеуге шақырды. 1928 жылы 2 ақпанда Вологда архиепискобы Сильвестр (Братовский) және Самара архиепискобы Анатолий (Грисюк) Синодтың ескертуімен Ростовқа келді, бірақ митрополит Иосиф шіркеудегі тәртіпсіздіктерде өзінің кінәсін мойындамады және көп ұзамай Ростовтың епискобы Евгений (Кобранов) билеушісімен бірге митрополит Сергийден кету актісіне қол қойды. Митрополит Агафангелдің үндеуін кеңінен таратудан бұрын, Митрополит Иосиф Ярославльге шақырылып, Мәскеуден келген Митрополит Агафангелмен бірге Біріккен мемлекеттік саяси дирекцияның жергілікті бөлімінде тергеу жүргізді. Сонымен қатар, митрополит Иосиф Ленинград отарының бір бөлігін басқаруға келіскенін мәлімдеді, бұл топ митрополит Сергийден және олардың үлгісіне еліктеген басқалардан бөлініп кетті. 8 ақпандағы Ленинград қауымына жолдаған хатында митрополит Иосиф епархияның уақытша басқаруын епископ Деметрийге (Любимов) сеніп тапсырды және оның есімін Патриархтың орнында тұрған митрополит Петрдің есімімен бірге діни қызметте билік етуші епископ ретінде жоғарылатуды талап етті. Ақпан айының соңынд...

Мұра

1981 жылы Ресейден тыс Орыс православие шіркеуінің епископтар синодының шешімімен митрополит Иосиф жаңа шейіт ретінде даңқталды. Жозеф Митрополит есімі Жаңа шейіт болған аздаған адамдардың қатарында аталып, олардың есімдері Кеңестің өзінде тікелей жарияланды. 2012 жылдың 15 қыркүйегінде Устюжна қаласында (қазіргі Вологда облысы) қара мәрмәрден жасалған ескерткіш тақта орнатылды. 14 осы жолақта (бұрынғы Казанский) 1872 жылы Петроград митрополиті (әлеуметтік аты Иван Семенович Петрових) қасиетті шейіт Иосиф дүниеге келді және өмірінің алғашқы 17 жылын өткізді. 1937 жылы атылған".