Кіріспе
Иса Мәсіхтің аты немесе атағы христиандықта Логос сөзі, әсіресе христиандықта Логос (Λόγος) - бұл Иса Мәсіхтің аты немесе атағы, ол Үштіктің екінші тұлғасы ретінде қарастырылады. Жақияның Ізгі хабарының алғашқы аятында былай делінген: "Бастапқыда Сөз болды, Сөз Құдайда еді, Сөз Құдай еді. Бұл аудармаларда Λόγος үшін Word қолданылады, дегенмен бұл термин теологиялық баяндамада жиі транслитерацияланған, бірақ аударылмаған түрде қолданылады. Лиондық Иринейдің (130-202 жж.) айтуынша, Поликарптың (шамамен 69-156 жж.) шәкірті, елші Жохан бұл сөздерді Патмос аралындағы жер аударылудан оралғаннан кейін қоныстанған Ефес қаласында тұратын және үйреткен Керинфтің ілімдерін жоққа шығару үшін жазған. Керісінше, Іринейдің айтуынша, Жохан 1: 1 - 5 тармақтарда Құдайды Жаратушы ретінде "Өзінің сөзі арқылы" танытады. Керісінше, Иринейдің айтуынша, Жохан Иса Мәсіх пен бұрыннан бар болған Сөзді бір тұлға ретінде қарастырған. Аян кітабындағы кейіпкер "Құдайдың сөзі" деп аталады, содан кейін "көктегі әскерлер" (Аян 19:1314) келеді.
the word Logos in Christianity specifically
In Christianity, the Logos (Λόγος) is a name or title of Jesus Christ, seen as the pre existent second person of the Trinity. In the Douay–Rheims, King James, New International, and other versions of the Bible, the first verse of the Gospel of John reads:
In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. In these translations, Word is used for Λόγος, although the term is often used transliterated but untranslated in theological discourse. According to Irenaeus of Lyon (c. 130–202), a student of Polycarp (c. pre 69–156), John the Apostle wrote these words specifically to refute the teachings of Cerinthus, who both resided and taught at Ephesus, the city John settled in following his return from exile on Patmos. While Cerinthus claimed that the world was made by "a certain Power far separated from Almighty God", John, according to Irenaeus, by means of John 1:1 5, presented Almighty God as the Creator"by His Word." And while Cerinthus made a distinction between the man Jesus and "the Christ from above", who descended on the man Jesus at his baptism, John, according to Irenaeus, presented the pre existent Word and Jesus Christ as one and the same. A figure in the Book of Revelation is called "The Word of God", being followed by "the armies which are in heaven" (Rev 19:13–14).
Септуагинта
Христиан теологиясында Септуагинтадағы логос терминіне қатысты кейбір сілтемелер Жаңа Келісімнің қолданылуын алдын ала бейнелейді, мысалы, Жаратылыс кітабының жаратылыс оқиғасына тікелей қатысты Забур 33: 6 . Антиохиялық Теофил Аутоликке 1:7 - де осы байланысты атап көрсеткен. Лиондық Ириней Забур 33: 6-ны былай түсіндірді: "Барлық нәрсенің жаратылысы, жаратылмаған, көзге көрінбейтін, жалғыз Құдай Әке, бар нәрсенің жаратылысын [Сөз] арқылы жаратты" және "барлық нәрсені [Рух] арқылы әшекейледі". Ол сөзін жалғап былай деді: "Сөзді Құдайдың рухани Ұлы, ал Киелі Рухты Құдайдың даналығы деп атау орынды". Александриялық Ориген де бұл кітапта Үштік туралы ілімнің әрекетін көреді. Ал Гиппоның Августин есімді мәсіхшісі Забур 33:6-де "логос" пен "пневма" екеуі де "адамдық сипатқа ие болу алдында" тұр деп есептеді.
Антиохиялық Игнатий
Жаңа Келісімнен тыс жазбаларда табылған Логос туралы алғашқы христиандық сілтеме Иоаннның шәкірті Игнатийге (35108), Антиохия епискобына тиесілі, ол Магнезиандарға жазған хатында "Өзін Иса Мәсіх арқылы көрсеткен бір Құдай бар, Ол Оның мәңгілік Сөзі, ол үндеместен шыққан жоқ" (яғни, ол жоқ болған уақыт болған жоқ) деп жазады. Сол сияқты ол ефестіктерге: "Ол - тәнді де, рухты да, жаратылған да, жаратылмаған да, Құдай - тәнді, өлгенде - шынайы өмірді, Мәриям - Құдайды, алдымен - азапты, сосын - азапты емес" деп жазған.
Лиондық Ириней
Ириней (шамамен 130-202 жж.), Елші Жоханның шәкірті Поликарптың шәкірті, Логості Иса деп атайды, ол арқылы барлық нәрсе жаратылған және ол өзінің мәйітке айналғанға дейін адамдарға теофанияда көрінді, ол Мұсаға дейінгі патриархтармен, Мұсамен жанған бұтада, Мамреде және басқа жерлерде Ыбырайыммен сөйлесіп, Әкенің көрінбейтін нәрселерін көрсетті. Осылай Құдай Өзінің рухани Ұлы ретінде адам кейпінде көктен жерге келіп, айқышта өлімге кесілді. Ириней өзінің "Апостолдық уағыздаудың көрінісі" атты еңбегінде сенімнің екінші тұсын Әкеден кейін былайша анықтайды: Құдайдың сөзі, Құдайдың Ұлы, Иеміз Иса Мәсіх, пайғамбарларға олардың пайғамбарлық ету формасына және Әкеміздің таратылу әдісіне сәйкес көрініс берді: ол арқылы барлық нәрсе жаратылды; ол да заманның соңында, бәрін аяқтау және жинау үшін, өлімді жою және өмірді көрсету және Құдай мен адам арасындағы одақтастық қоғамдастығын жасау үшін адамдар арасында адам болып, көрінетін және қолға қол тиетін болды. Ириней Логос әрқашан Ұл болып келгенін, жаратылмаған, мәңгілік бірге өмір сүретін және Әкемен бір екенін, Әке жаратылыста оған: "Адам жаратайық" деп сөйлегенін жазды. Жаратылыс пен Жаратушыны Алла былайша ажыратады: "Барлығын жаратқан - жалғыз Құдай. Оның сөзіне сай, Құдайға құлшылық ету керек. Сонымен қатар, ол өзінің ерестерге қарсы төртінші кітабында, Мұсаға жанған бұтаның жанында сөйлеген Мәсіхті Сөз деп атағаннан кейін, былай деп жазады: "Осылайша Мәсіхтің Өзі, Әкемен бірге, Мұсаға сөйлеген және ата-бабаларға ашылған тірілердің Құдайы". Иринейдің айтуынша, Жохан 1:15-ті Керенттің қателігін жоққа шығару үшін жазған. Соңғысы "дүниені алғашқы Құдай емес, одан алыста орналасқан белгілі бір Қуат жаратты деп үйретті. Ол Исаның пәк қыздан туылмағанын, қайта, Жүсіп пен Мәриямның баласы екенін, яғни адам баласының кәдімгі жолмен туылғанын айтты". Сондай-ақ, Серинт "Жаратушының Ұлы Иса" мен "Жоғарыдан келген Мәсіх" арасында айырмашылық танытып, "Исаның шомылдыру рәсімінен кейін Мәсіх оған көгершін түрінде ең жоғары Билеушіден келді" деген. Бірақ, "Мәсіх Исадан кеткеннен кейін, Иса азап шегіп қайта тірілді".
The Word of God, Son of God, Christ Jesus our Lord, who was manifested to the prophets according to the form of their prophesying and according to the method of the dispensation of the Father: through whom all things were made; who also at the end of the times, to complete and gather up all things, was made man among men, visible and tangible, in order to abolish death and show forth life and produce a community of union between God and man. Irenaeus writes that Logos is and always has been the Son, is uncreated, eternally coexistent and one with the Father, to whom the Father spoke at creation saying, "Let us make man." As such he distinguishes between creature and creator, so that
He indeed who made all things can alone, together with His Word, properly be termed God and Lord: but the things which have been made cannot have this term applied to them, neither should they justly assume that appellation which belongs to the Creator. Again, in his fourth book against heresies, after identifying Christ as the Word, who spoke to Moses at the burning bush, he writes, "Christ Himself, therefore, together with the Father, is the God of the living, who spoke to Moses, and who was manifested to the fathers." According to Irenaeus, John wrote John 1:1 5 to refute errors proclaimed by Cerinthus. The latter taught "that the world was not made by the primary God, but by a certain Power far separated from him. He represented Jesus as having not been born of a virgin, but as being the son of Joseph and Mary according to the ordinary course of human generation." Furthermore, Cerinthus made a distinction between "Jesus, the Son of the Creator" and "the Christ from above" and said that "after [Jesus'] baptism, Christ descended upon him in the form of a dove from the Supreme Ruler." But, after "Christ departed from Jesus Jesus suffered and rose again."
Александрия
Александрияның білімді адамдарына жат діндер мен христиандық ой-пікірлер араласып кеткен, бұл Александриялық Кирилл мен Соқыр Дидимнің еңбектерінде көрініс тапқан. Ұлы көрінбейтін рухтың қасиетті кітабында (мысалы, Мысырлықтардың Евангелиесі деп те аталады) ертедегі христиандық гностицизмнің мәтіні, Логос ұлы рухтың немесе Монаданың құдайлық эманациясы немесе эоны ретінде пайда болады және алғашқы Адаммен араласады.
Никеядан кейінгі христиандық
381 жылы Константинополдың бірінші кеңесі Логос - Құдай, туылған және сондықтан Әкеден ерекшеленетін, бірақ Құдай болғандықтан, бірдей заттан (түптен) деп жариялады. Фотин Логос Құдайдың даналығы ретінде Мәсіхтің тууынан бұрын өмір сүргенін жоққа шығарды. Апостолдық кезеңнен кейінгі христиан жазушылары Иса мен Логос кім екені туралы сұрақпен күресті, бірақ Чиркөенің ілімі Исаның Логос екендігі туралы мәлімдемесін ешқашан өзгертпеді. Бірінші алты экуменикалық кеңестердің әрқайсысы Иса Мәсіхті толықтай Құдай және толықтай адам ретінде, Никеяның бірінші кеңесінен (325) Константинополдің үшінші кеңесінен (680-681) бастап анықтады. Христиан діні Платонның рух жақсы, ал тән жаман деген пікірін қабылдамады, сондықтан Иса Құдай бола алмайды. Ол Исаны бір мезгілде толықтай Құдай да, толықтай адам да етпейтін Платонның бірде-бір ілімін де қабылдамады. Жоханның Ізгі хабарында: "Бастапқыда Сөз (Логос) бар еді, Сөз Құдайда еді, Сөз Құдай еді. Сөз адам болып, арамызда өмір сүрді". Халкидонның соңғы христологиясы (Константинопольдің үшінші кеңесі растады) Иса Мәсіхтің Құдай да, адам да екендігі және бұл екі табиғаттың ажырамас, бөлінбейтін, шатастырылмайтын және өзгермейтіндігі болды.
Троицаға сенбеушілік
Фаусто Соццини үшін Мәсіх - Логос, бірақ ол өзінің алдын ала болуын жоққа шығарды; Ол өзінің түсіндірмешісі ретінде Құдайдың сөзі болды (interpres divinae voluntatis). Натаниел Ларднер мен Джозеф Пристли Логос Құдай даналығының тұлғасы деп қарастырған.
Аударма
Көне грек тіліндегі "logos" термині "Вулгатада" латын тіліндегі "Dei verbum" деген сөзбен аударылған. Еврей Киелі кітапта דבר ([[дабар (іврит сөзі))) деген сөзді аудару үшін логос пен верб екі түрі де қолданылады. Иоанн 1: 1-дің соңғы төрт сөзінің аудармасы (θεὸς ν ὁ λόγος) қазіргі заманғы Батыс христиандықта талқыланған тақырып болды. Пікірталастар көбінесе ὁ мақаласын қолдану туралы, онда кейбіреулер θεός ('Құдай') алдында мақаланың болмауы оны белгісіз етеді және сондықтан аудармаға әкелуі керек деп айтады, "және Сөз құдай болды". Бұл аударманы Ехоба куәгерлерінің "Жаңа дүние аудармасында" және Уильям Ньюкомның аудармасын 1808 жылы қайта қараған унитариандық Томас Белшемнің аудармасында табуға болады. Грек ғалымдары Джейсон Бедун сияқтылар да дәстүрлі аудармаға қарсы шығып, былай деп мәлімдейді: Грамматикалық тұрғыдан алғанда, Жохан 1:1-ді аудару қиын емес. Бұл сөз грек тіліндегі әдеттегі сөздерді білдіреді. Бұл сөздің сөздік (жоларалық) аудармасы: "Сөз де құдай еді" деп аударылады. Бұл сөздерді сөзбе-сөз аудару (формальды теңдестіру) сөз ретімен ағылшын тіліндегі "And the Word was a god" деген сөзбен сәйкес келеді. Грек грамматикасынан, әдеби контекстінен және мәдени ортадан алынған көптеген дәлелдер бұл аударманы қолдайды, оның "Сөз құдайлық еді" дегені біршама жылтыратылған нұсқасы болады, ол бірдей негізгі мағынаны білдіреді. Бұл аудармалардың екеуі де дәстүрлі аудармадан жоғары, бұл аударманы дұрыс аудармаға бағыттайтын осы үш негізгі факторға қайшы келеді. NASB, NIV, NRSV және NAB KJV аудармашылары жасаған аударманы ұстанады. Бұл аударманы дұрыс қорғау қажет, өйткені грек грамматикасынан, Жоханның әдеби контекстінен немесе Жохан жазған мәдени ортадан анық бірде-бір аударма шықпайды. (Джейсон Бедухн, Truth in translation) Басқалары мақаланың рөлін мүлдем елемей, "Алла Сөз болды" деп аударуды ұсынды, бұл мағынада тақырып пен предикат бір-біріне араласады. Колвелл ережесі бойынша, бұл конструкцияда теңдеу етістігі мен үндеуші зат есімдіктің баса айтылған жағдайда, мақала субъектті (Сөзді) үндеуші заттан (Құдайдан) ажыратуға қызмет етеді. Мұндай құрылымда, насихаттаушы, баса мәнді жағдайда болғандықтан, белгісіз деп қарастырылмайды. Сондықтан ағылшын тіліндегі ең кең тараған аударма "Сөз Құдай еді" деп аударылады, бірақ "Сөз Құдай еді" (Амплификсі) немесе "Сөз шынымен Құдай еді" (Contemporary English Version) сияқты одан да күшті аудармалар да бар. Бұл жердегі аяқ-беттерде бұл қиындық түсіндіріледі: "Бұл екінші теос "құдайлық" деп аударылуы мүмкін, өйткені бұл құрылым "теос үшін сапалық мағынаны" білдіреді. Сөз Құдай емес, 1:1а-да айтылған теоспен бірдей тұлға; Ол Құдай Әке (ТН-де жалпы қолданыста Құдай) немесе Үштік емес. Бұл жерде айтылып отырған Логос - Құдай Әкемен, яғни мәңгі өмір сүрген Құдаймен, жаратылмаған табиғаты немесе мәні бірдей. Бұл тармақ Никеялық Символда қайталанады: "Құдайдан (сапалық немесе туынды) Құдайдан (жеке, Әке), Жарықтан Жарық, Шынайы Құдайдан Шынайы Құдай Әкемен бірлікте". "Сөз" есімдіктің ең көп тараған аудармасы болса да, басқа аз қабылданған аудармалар қолданылды, олар батыс әлемінде грек тілінің түсінігі артқанынан бастап грамматикалық жағынан аздап төмендеді. Мысалы, кальвинистік теологияның және сократиялық философияның сарапшысы Гордон Кларк (1902-1985), логостикті 'логика' деп аударған: "Бастапқыда Логика болды, және Логика Құдаймен бірге болды және Логика Құдай болды". Ол бұл аударма арқылы логика заңдары Құдайдан алынған және жаратылыстың бір бөлігін құрайтын, сондықтан христиандық дүниетанымына салынған зайырлы принцип емес екенін білдірді. Кейбір аудармалар, мысалы, "Американ аудармасы" (1935) және "Моффаттың жаңа аудармасы" оны "Сөз құдайлық еді" деп аударады. Логості қалай аудару керек деген сұрақ та Гётедің "Фауста" қарастырылады, оның басты кейіпкері Генрих Фауст ақырында die Tat, ("іс-әрекет" немесе "іс-қимыл") таңдады. Бұл түсінік еврей тіліндегі דָּבָר (дабар) сөзіне байланысты, ол 'сөз' дегенді ғана емес, сонымен қатар іс-әрекет немесе орындалған нәрсе ретінде де түсінілуі мүмкін: яғни "сөз адамның ең жоғары және асыл қызметі болып табылады және сол себепті оның әрекетімен бірдей. "Сөз" мен "іс-әрекет" - бұл "дабдар" сөзінің екі түрлі мағынасы емес, "іс-әрекет" - бұл "дабдар" сөзінің негізгі мағынасының салдары". Логос ұғымы Таргумдарда (б.з. б. бірінші ғасырларға жататын еврей Киелі кітаптарының арамей тіліндегі аудармаларында) кездеседі, онда memra (арамей тіліндегі 'сөз') термині 'Теңеу' орнына жиі қолданылады, әсіресе антро...
Grammatically, John 1:1 is not a difficult verse to translate. It follows familiar, ordinary structures of Greek expression. A lexical (interlinear) translation of the controversial clause would read: "And a god was the Word." A minimal literal (formal equivalence) translation would rearrange the word order to match proper English expression: "And the Word was a god." The preponderance of evidence, from Greek grammar, from literary context, and from cultural environment, supports this translation, of which "the Word was divine" would be a slightly more polished variant carrying the same basic meaning. Both of these renderings are superior to the traditional translation which goes against these three key factors that guide accurate translation. The NASB, NIV, NRSV, and NAB follow the translation concocted by the KJV translators. This translation awaits a proper defense, since no obvious one emerges from Greek grammar, the literary context of John, or the cultural environment in which John is writing. (Jason BeDuhn, Truth in translation)
Others, ignoring the function of the article altogether, have proposed the translation, "and God was the Word", confusing subject and predicate. Colwell's rule dictates that in this construct, involving an equative verb as well as a predicate nominative in the emphatic position, the article serves to distinguish subject (the Word) from the predicate (God). In such a construction, the predicate, being in the emphatic position, is not to be considered indefinite. Therefore, the most common English translation is, "the Word was God", although even more emphatic translations such as "the Word was God Himself" (Amplified Bible) or "the Word was truly God" (Contemporary English Version) also exist. According to the Eastern/Greek Orthodox Bible translation, "and the Word was [what] God [was]", the footnote for this verse explains the difficulty:This second theos could also be translated 'divine' as the construction indicates "a qualitative sense for theos". The Word is not God in the sense that he is the same person as the theos mentioned in 1:1a; he is not God the Father (God absolutely as in common NT usage) or the Trinity. The point being made is that the Logos is of the same uncreated nature or essence as God the Father, with whom he eternally exists. This verse is echoed in the Nicene Creed: "God (qualitative or derivative) from God (personal, the Father), Light from Light, True God from True God homoousion with the Father." Although word is the most common translation of the noun logos, other less accepted translations have been used, which have more or less fallen by the grammatical wayside as understanding of the Greek language has increased in the Western world. Gordon Clark (1902–1985), for instance, a Calvinist theologian and expert on pre Socratic philosophy, famously translated logos as 'logic': "In the beginning was the Logic, and the Logic was with God and the Logic was God." He meant to imply by this translation that the laws of logic were derived from God and formed part of creation, and were therefore not a secular principle imposed on the Christian world view. Some other translations, such as An American Translation (1935) and Moffatt, New Translation, render it as "the Word was divine". The question of how to translate Logos is also treated in Goethe's Faust, with lead character Heinrich Faust finally opting for die Tat, ('deed' or 'action'). This interpretation owes itself to the Hebrew דָּבָר (dabar), which not only means 'word', but can also be understood as a deed or thing accomplished: that is, "the word is the highest and noblest function of man and is, for that reason, identical with his action. 'Word' and 'Deed' are thus not two different meanings of dabar, but the 'deed' is the consequence of the basic meaning inherent in dabar." The concept of Logos also appears in the Targums (Aramaic translations of the Hebrew Bible dating to the first centuries AD), where the term memra (Aramaic for 'word') is often used instead of 'the Lord', especially when referring to a manifestation of God that could be construed as anthropomorphic.