Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Деметрий Ангелос Дукас - 1244 жылдан 1246 жылы биліктен шығарылғанға дейін Никея империясының вассалы ретінде Тесалониканың деспоты атағын иеленген билеушісі .
Demetrios Angelos Doukas , was ruler of Thessalonica with the title of Despot as a vassal of the Empire of Nicaea from 1244 until his deposition in 1246.
Шығу тегі
1220 жылы дүниеге келген, Димитрий Теодор Комнен Докастың және Мария Петралифаинаның кіші ұлы. Ол Византия императоры Алексий I Комненнің және императрица Ирена Дукайнаның үлкен немересі және императорлар Исаак II Ангелос пен Алексий III Ангелостың бірінші туысы болды. Әкесі мен туыстарының көпшілігінен айырмашылығы, олар "Ангелос" тегінен бас тартты. Ангелид императорларының апатты билігі кезінде, және "Дукас" немесе "Комненос" деген беделді тегі қолданылған, Деметрий 1244 жылы 25 қыркүйекте қолжазба хабарламасында "Ангелос Дукас" (γγελοδούκας) деген атауды қолданды.
Born c. 1220, Demetrios was the younger son of Theodore Komnenos Doukas and Maria Petraliphaina. As such he was a great great grandson of the Byzantine emperor Alexios I Komnenos and Empress Irene Doukaina, and first cousin once removed of the emperors Isaac II Angelos and Alexios III Angelos , sharing descent from Constantine Angelos, the founder of the Angelos lineage. Unlike his father and most of his relatives, who eschewed the surname of "Angelos" due to the disastrous reigns of the Angelid emperors, and preferred to use the more prestigious surnames of "Doukas" or "Komnenos", Demetrios used the name "Angelos Doukas" (Ἀγγελοδούκας) in a manuscript notice dated 25 September 1244.
Өмірбаян
Оның әкесі Теодор 1215 жылдан бастап Византияның Епир мемлекетіне билік жүргізді, ал 1224 жылы Латын Салоника патшалығын жаулап алғаннан кейін, басқа ірі Византияның мұрагер мемлекетінің, Кіші Азияның батысындағы Никея империясының бәсекелестігімен Салоника империясын құрды. 1230 жылы ол Константинополді Латын империясынан қайтарып, Византия империясын қалпына келтіруге дайын болды, бірақ сол жылы ол жеңілді және Клокотница шайқасында Болгарияның Иван Асен II-імен тұтқындалды және Иван Асенге қарсы жоспарға қатысқаннан кейін соқырланды. Клокотницадан кейін Теодор империясы құлдырады: бірнеше ай ішінде Фракияның, Македонияның және Албанияның көпшілігі болгар билігіне түсті. Клокотницадан қашып құтылған Теодордың ағасы Мануэл Салоникадағы тақты басып алды, ол болгар билеушісінің вассалы ретінде әлдеқайда аз аймақты басқарды. 1237 жылы Іван Асенге әпкесі Ирена үйленгенде, Теодор тұтқыннан босатылды. Теодор Салоникаға қайтып келіп, Мануэлді биліктен құлатты, бірақ соқыр болғандықтан, ол өзінің үлкен ұлы Иоанды император етіп тағайындады. Алайда 1244 жылы Никея императоры Иоанн III Дукас Вататз Салоникаға қарсы шабуыл жасап, Иоаннды өзінің билігін мойындауға және императорлық атағынан бас тартуға мәжбүр етті, оның орнына деспот атағын алды.
His father Theodore ruled over the Byzantine successor state of Epirus since 1215, and after the conquest of the Latin Kingdom of Thessalonica in 1224, had founded the Empire of Thessalonica, in rivalry with the other major Byzantine successor state, the Empire of Nicaea in western Asia Minor. By 1230, he seemed poised to recover Constantinople from the Latin Empire and thus restore the Byzantine Empire, but in that year he was defeated and captured at the Battle of Klokotnitsa by Ivan Asen II of Bulgaria, and was blinded after being implicated in a plot against Ivan Asen. In the aftermath of Klokotnitsa, Theodore's empire collapsed: within a few months most of Thrace, Macedonia, and Albania, fell under Bulgarian rule. Theodore's brother Manuel, who managed to escape from Klokotnitsa, now took over the throne in Thessalonica, ruling over a much reduced domain as a vassal of the Bulgarian ruler. When his sister Irene married Ivan Asen in 1237, Theodore was released from captivity. Theodore made his way back to Thessalonica and overthrew Manuel, but as he was blind, he installed his oldest son John as emperor. In 1244, however, the Nicaean emperor John III Doukas Vatatzes campaigned against Thessalonica, and forced John to recognize his suzerainty and renounce his imperial title, receiving the title of Despot instead.
Салониканың билігі
Теодордың өзі Воденаға зейнетке шығып, сонда мемлекет істерін басқарады. 1244 жылы Иоанн қайтыс болғаннан кейін Димитрий оның бауырына (бір кездері 1244 жылдың 25 қыркүйегінен бұрын) Салониканың билеушісі болды. 1242 жылы келісілген вассальдық шарттарға сәйкес, Никеяға елшілік келді, ал Вататз мұрагерлікті растап, Деметрийге деспот атағын берді. Жас және азғындыққа салынған Деметрий Салониканың жетекші отбасыларының арасында аз адалдықты оятты, олар оған қарсы сөз байластыра бастады және Никеяның басып алуын жақсы альтернатива ретінде қарастырды - әсіресе бұл уақытта Никея Византияның ең күшті және сенімді мемлекет ретінде пайда болды. Никеялықтардың жағдайы 1246 жылы Вататз Еуропаға тағы да жорыққа шыққанда жақсарды. Үш айлық жорық барысында ол Фракияның көп бөлігін, сондай-ақ Македонияның көп бөлігін Болгариядан тартып алды. Меленикон қаласында Вататцесті салоникалық заговоршылардың елшісі қарсы алды, ол Деметрийді құлатып, қаланы оған тапсыруға уәде берді, ал өздерінің артықшылықтарына кепілдік берді, бұл жағдайларды Вататцес тез арада жария етті. Вататз Деметрионды өзіне келіп, адалдық пен бағыныштылықты көрсетуді талап етті, бірақ соңғысы бас тартты; Деметрион кейбір заговоршылар туралы күдікті болды, бірақ олар оның алаңдаушылығын жоя алды. Вататз қала алдына келгенде, Деметрий қайтадан сыртқа шығып, өзінің билеушісіне тағзым етуден бас тартты, бірақ бірнеше күннен кейін Никеяның жақтастары қаладан қақпа ашып, Никея әскерін кіргізді. Қауіптен қашып кеткен Деметрий қамалға қашады, бірақ оны Вататз алдына келіп, ағасына мейірімділік танытқан қарындасы Ирена көндірді. Салоника Никея мемлекетінің құрамына қосылды, оның губернаторы Андроник Палеолог болды. Деметрийді Бетниядағы Лентияна бекінісіне жер аударылды. Оның әкесі Теодор Воденадағы баспанасында оқшауланған және күшсіз болғандықтан, бұл оқиғаларға қатыспаған.
Theodore himself retired to Vodena, from where he supervised the affairs of state. On John's death in 1244 Demetrios succeeded his brother as ruler of Thessalonica (sometime before 25 September 1244). An embassy was to Nicaea to announce the succession, as befitted the terms of vassalage agreed in 1242, and Vatatzes confirmed the succession and awarded the title of Despot to Demetrios. Young and dissolute, Demetrios inspired little loyalty among the leading families of Thessalonica, who began plotting against him and viewing a takeover by Nicaea as a preferable alternative—particularly as by this time Nicaea had clearly emerged as the most powerful and credible of the Byzantine successor states. The Nicaean position improved further in 1246, when Vatatzes once more campaigned in Europe. In a three month campaign he wrested much of Thrace as well as most of Macedonia from Bulgaria, which now became his vassal. At Melenikon, Vatatzes was met by an envoy of the Thessalonian conspirators, who promised to overthrow Demetrios and deliver the city to him, in exchange for a guarantee of their privileges, conditions that Vatatzes readily ranted. Vatatzes then called upon Demetrios to come before him and demonstrate his loyalty and submission, but the latter refused; Demetrios hd become suspicious of some of the conspirators, but they were able to dispel his concerns. When Vatatzes appeared before the city, Demetrios again refused to come out and pay homage to his suzerain, but a few days later Nicaean supporters inside the city opened a gate and let the Nicaean army in. In terror, Demetrios fled to the citadel, but was persuaded to yield by his sister Irene, who had presented herself before Vatatzes and secured clemency for her brother. Thessalonica was incorporated into the Nicaean state, with Andronikos Palaiologos as its governor. Demetrios was sent into exile to the fortress of Lentiana in Bithynia, where he probably died at an unknown date. His father Theodore, isolated and without power in his refuge at Vodena, apparently remained uninvolved in these events.