Кіріспе

Вилламаньялық Жерар (1174 13 мамыр 1242), сондай-ақ Жерар Мекаттти және Монзалық Жерар деп те аталатын, итальяндық католик, Сент-Жохан орденінің және Сент-Францисктің Үшінші орденінің мүшесі. Рим папасы Григорий XVI оны 1833 жылы 18 наурызда жарылқады. Иоанн орденінің миссалы мен бривиарында оның мейрамы сақталған.

Өмір

Ол 1174 жылы Флоренция республикасында дүниеге келді. Ол басқа отбасында тәрбиеленді, ал сол отбасының ұлы Госпитальдік ерлер орденінің мүшесі болды және оны қасиетті жерге саяхатқа бірге баруға таңдады, бірақ екеуі де тұтқынға алынды. Сол ер адам сапар барысында қайтыс болып, көп ұзамай төлем төленді. Жерард туған еліне оралғанға дейін Палестинаға барып, онда басқа 20 ер адаммен бірге кемеде Сирияға сапар шекті, бірақ Герардтың дұғасына байланысты қарақшылар шабуыл жасады. Кейіннен ол Ассизидің Францискті кездестіріп, Үшінші Франциск орденінің мүшесі болды және қалған өмірін оқшау өмір сүрді. Ол өмір бойы киіміне Госпитальдік ерлер дінінің ақ айқыш белгісін киіп жүрді. Ол екі діннің де әдет-ғұрыптарын бір-біріне артық көтере отырып қанағаттанған, және ол бір тәртіптің анттары мен уәделерін екіншісіне қосып қойды. Ол өзінің туған жерінен алыс емес, бір кедей үйге кетіп қалды. Ол жерде ол ең қатаң өмірді өмір сүрді, ол толығымен ойлану мен өкінішпен айналысты. Ол шашты жейде киіп, өзін қамшымен соқты, ораза ұстады және үнемі өзін қорлады. Бұл әрекеттер оның қасиеттілігі туралы беделінің таралуына себеп болды; оған өз дәуірінің Антонийі немесе Иларионынан басқа есімдер берілмеді. Ол түнде ешкімге көрінбеу үшін, үш шақырым жерді тізе бүгіп жүретін. XVII ғасырда Вильяманьяның әулие Дониноның қауымы әлі де осы қашықтықты жүріп өте алды, бірақ тізе бүгіп емес. Ақырында, Жерар Мекатт ауырып қалды, сондықтан оған күтім жасауға монахтар жіберілді. Қаңтар айының бір кешінде бауырлас одан бір нәрсе сұрағанда, ол күлімсіреп: "Иә, мен бірнеше вишня жегім келеді", - деп жауап берді. Ол оны қиялдап жүр деп ойлады. Бірақ ол қызға қатты қысылып, қыз шықса, онда киіз табады деп үміттенген. Ол жерде ол кішкентай қоршауда "мамыр айында піскендей жақсы және жас" өте піскен жемістерге толы қызыл бұршақ ағашын көрді. Осы себепті Джерард Мекаттти сұр түсті киім киіп, бірақ көкіректе Жақияның айқышқа ілінген және қызыл вишнямен толтырылған бұтақты көтеріп жүреді. 1254 жылы 13 мамырда ол өзінің ермелі үйінде қайтыс болды. Оның денесі олардан алыс емес жерде, қарағай ағашының бұтақтарына қойылды, сондықтан ол ауыл тұрғындарының фанатикалық діндарлығының қол жетпеуінен тыс болуы мүмкін, олар оның молдаларын бөлу үшін оны қазудан тартынбаған болар еді. Бірақ бұл шара жеткіліксіз болды, Флоренция Республикасы оның денесін қорғауға сарбаздарды жіберуге мәжбүр болды. Содан кейін оның құрметіне Вилламаньяда шіркеу салу туралы шешім қабылданды. Ол қазір сол жерде, бас құрбандық үстелінің астында, тас әулиелер қорында жатыр. Оның денесі әлі де жақсы сақталған және бүлінген, ол жыл сайын оның мейрамының күні жұпар иісімен жұтып, халыққа көрсетіліп отырған.

Қасиетті деп жариялау

1833 жылы 18 наурызда папа Григорий XVI-ның құрметіне оның ақталуы бекітілді.