Кіріспе

Американдық гуманитарлық (1900-1970) Маргарет Элизабет Дулин "Пегги" Утински (26 тамыз 1900 30 тамыз 1970) - екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Филиппиндегі одақтас әскери тұтқындарға көмек көрсету үшін дәрі-дәрмек, азық-түлік және басқа да заттарды жеткізу үшін филиппиндік қарсылық қозғалысымен жұмыс істеген американдық медбике. 1946 жылы оның іс-әрекеті үшін "Азаттық медалі" медалімен марапатталды. Екінші дүниежүзілік соғыс туралы ақпараттың көпшілігі оның автобиографиясынан, Miss U, басқа көздерден тексерілмейді.

Өмірбаян

Утинский Сент-Луис қаласында (Миссури штаты) дүниеге келді және Канададағы бидай фермасында өсті. 1919 жылы Джон Роулиге тұрмысқа шықты. Ол келесі жылы қайтыс болып, оған бір ұл, Чарльз, қалдырды. 1920 жылдардың соңында Филиппинде болған сапарында ол АҚШ үкіметінде инженер болып жұмыс істеген бұрынғы армия капитаны Джон "Джек" Утинскиймен танысып, ғашық болды. Олар 1934 жылы үйленді. Маргарет пен Джек Манилада өмір сүруді бастады. Алыс шығыста жапондықтардың шабуылдау ықтималдығы өскен сайын, АҚШ әскері барлық американдық әйелдерге Құрама Штаттарға оралуға бұйрық берді. Күйеуімен ажырасуға дайын болмаған Утинский бұйрыққа мойынсұнудан бас тартып, Манилада пәтер алды, ал Джек Батаанға жұмысқа кетті. 1941 жылдың желтоқсан айында жапон әскері Филиппинге басып кірді. 1942 жылы 2 қаңтарда жапон әскерлері Маниланы басып алған кезде, ол американдықтармен соңғы кеменің, Вашингтонның бортына мәжбүр болды. Ол соңғы сәтте кемеден шықты және интернатта болудың орнына өзінің пәтерінде жасырынды. Ол өзінің кітабында былай деп жазды: "Интернация лагеріне бару дұрыс шешім сияқты көрінді, бірақ мен өзімнің не сол жерде отырған басқа біреудің маған қандай пайдасы тиетінін түсінбедім. Себебі, жапондықтар келген сәттен бастап, менің ойымда бір ғана нәрсе болды: Джекті табу". Он апта бойы жасырынғаннан кейін, Ұтинский сыртқа шығып, Малате монастырындағы діни қызметкерлерден көмек сұрады. Түрлі байланыс арқылы ол жалған құжаттарды алып, Литва нацистік Германияның қарулы оккупациясы астындағы соғыспайтын ел болғандықтан, Литвалық медбике Рене Утинскийдің жеке басын жасады. Ол филиппиндік Қызыл Кресте медбике болып жұмыс істеді және күйеуін іздеу үшін Батанға барды. Ол Батан өлiмiнiң маршынан аман қалғандардың күйiне шошынып қалды. Ол аман қалған тұтқындарға көмектесу үшін қолынан келгеннің бәрін істеуге бел буды. Кішігірім әрекеттерден бастаған ол көп ұзамай азық-түлік, ақша және хинин сияқты дәрі-дәрмектерді О'Доннелл лагерінде, кейіннен Кабанатуан түрмесі лагерінде мыңдаған әскери тұтқындарға беретін жасырын қарсылық желісінің мүшесі болды. Күйеуінің түрмеде қайтыс болғанын естіген соң, ол мүмкіндігінше көп адамды құтқару үшін күш салды. Жапония әскері оны тұтқындарға көмектесіп жатыр деп күдіктеніп, тұтқынға алып, Форт-Сантьяго түрмесінде ұстап, 32 күн бойы азаптап отырды. Вашингтонға өз атын жазған жолаушылар журналымен кездескенде, ол медбике ретінде жұмыс істеуі үшін өтірік айтқанын айтты. Оны күнде ұрып-соғып, қол-аяғын артына байлап, асып, жыныстық қатынасқа түседі. Бір түнде оның камерасының алдында бес филиппиндіктің басын шауып өлтірді. Бірде түнде америкалық солдатты камера қақпасына байлап, ұрып өлтірді. Оның денесі оның шашынан қашып кетті. Содан кейін ол төрт күн бойы тамақ пен сусыз жер астындағы тұтқында отырды. Ол өзінің шынайы жеке басын ешқашан ашпады және оған жақсы қарағанын растайтын мәлімдемеге қол қойғаннан кейін босатылды. Америка мен Филиппиннің біріккен әскерлері Филиппинге қайта кірген кезде Утинскийді жергілікті тұрғындар жапондық желілер арқылы американдық желілерге алып барды. Ол 45 фунттан, соғыс алдындағы салмағының 35 пайызын, және биіктігі бір сантиметрден төмендеді. Оның қоңыр шашы ақ түсті, ал ол 25 жасқа келгендей көрінді. Алайда бірнеше күннің ішінде ол жадынан 30 бетті есеп жазып, онда азап шеккен сарбаздардың, азаптаушылардың, олардың көмекшілері мен тыңшыларының есімдері жазылған. Ол АҚШ армиясының қарсы барлау корпусына қосылды, кейіннен ол Кабанатуан POW лагерінен құтқарылған 511 әскери тұтқынмен кездесу үшін ұшты. Филиппиндегі алғашқы 9000 американдық тұтқындардың көпшілігі қайтыс болды немесе Жапония мен Қытайдағы еңбек лагерлеріне жеткізілді.) "Miss U Spy Ring" деп аталатын "Мисс Ю шпиондық тобын" құруға түрткі болды, бұл - американдық тұтқындарға жапондық Кабанатуан лагеріндегі қиын жағдайлардан аман қалуға көмектесу. 1942 жылдың тамызында Флорес пен Утинский Кабанатуан маңындағы Филиппин Қызыл Кресті доктор Р. Я. Атиенцаға барды. Ол лагерьге азық-түлік пен дәрі-дәрмек әкеліп, көмектесуге келісті. Екі әйел қайырымдылық жинады және Флорес апта сайын ақша мен керек-жарақтармен Кабануатанға барады, тіпті POW лагеріне де кірді. Флорес пен Утинскийге көптеген адамдар көмектесті, олардың арасында католик діни қызметкерлері, филиппиндіктер, америкалық Клэр Филлипс және топтың басшысы болған испандық Рамон Амусатеги бар. Флорес бірнеше рет жапондықтармен тұтқындалды, бірақ бос...

Соғыстан кейінгі бағалау

Утинскийдің "Азаттық медаліне" қарамастан, оның оқиғасының көп бөлігі фактілік қателіктер бар өзінің автобиографиясынан басқа ешқандай жолмен тексерілмейді. Оның ерлігі де құпиялықтан шығарылған "НО" ісінің деректерімен күмән тудырады. Ұлттық мұрағатта C 54 деген атау бар, онда 1945 жылдың 17 желтоқсанында АҚШ Армиясының қылмыстық тергеу командасының (CIC) лейтенантының қолжазба жазбасы бар: Лейтенант Нельсон бұл куәгер, миссис Утински, сенімді емес және сонымен қатар қазір АҚШ-та! Бұл файл жабылуы керек, лейтенант Нельсон басқа куәгерлермен сұхбаттасып, олардың жапондарға көрсеткенін айтты. 1945 жылдың наурызында CIC алдындағы Утинскийдің нақты куәлігі өте қысқа мәлімдемеден тұрады, оны екі хат қолдады, біреуі Каппалин корпусында болған және Кабанатуан POW лагерінен аман қалған Альфред С. Оливердің, екіншісі Франк Р. Лойдтың, Лейтенант-полковник, жаяу әскер, АҚШ армиясы, соғыс кезінде Филиппин джунгляларында аман қалуға тырысқан. Бұл куәгерлердің сенімділігіне қарамастан, олардың хаттарының мазмұны Утинскийдің әңгімесін негізінен толықтыра алмайды. 1970 жылы 30 тамызда Калифорния штатының Лейквуд қаласында қайтыс болды.

Мұра

1946 жылы Утинская өзінің іс-әрекеті үшін "Азаттық медалімен" марапатталды. Актриса Конни Нильсен 2005 жылы шыққан "Ұлы рейд" фильмінде Утинскийдің идеалданған нұсқасын бейнеледі, ол 1945 жылы Кабанатуан түрме лагерінде тұтқындарды босату үшін жасалған рейдке негізделген.