Кіріспе
Американдық гуманитарлық (1900-1970) Маргарет Элизабет Дулин "Пегги" Утински (26 тамыз 1900 30 тамыз 1970) - екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Филиппиндегі одақтас әскери тұтқындарға көмек көрсету үшін дәрі-дәрмек, азық-түлік және басқа да заттарды жеткізу үшін филиппиндік қарсылық қозғалысымен жұмыс істеген американдық медбике. 1946 жылы оның іс-әрекеті үшін "Азаттық медалі" медалімен марапатталды. Екінші дүниежүзілік соғыс туралы ақпараттың көпшілігі оның автобиографиясынан, Miss U, басқа көздерден тексерілмейді.
Margaret Elizabeth Doolin "Peggy" Utinsky (August 26, 1900 – August 30, 1970) was an American nurse who worked with the Filipino resistance movement to provide medicine, food, and other items to aid Allied prisoners of war in the Philippines during World War II. She was recognized in 1946 with the Medal of Freedom for her actions. Most information about her World War II activities comes from her autobiography, Miss U, and is not verifiable from other sources.
Өмірбаян
Утинский Сент-Луис қаласында (Миссури штаты) дүниеге келді және Канададағы бидай фермасында өсті. 1919 жылы Джон Роулиге тұрмысқа шықты. Ол келесі жылы қайтыс болып, оған бір ұл, Чарльз, қалдырды. 1920 жылдардың соңында Филиппинде болған сапарында ол АҚШ үкіметінде инженер болып жұмыс істеген бұрынғы армия капитаны Джон "Джек" Утинскиймен танысып, ғашық болды. Олар 1934 жылы үйленді. Маргарет пен Джек Манилада өмір сүруді бастады. Алыс шығыста жапондықтардың шабуылдау ықтималдығы өскен сайын, АҚШ әскері барлық американдық әйелдерге Құрама Штаттарға оралуға бұйрық берді. Күйеуімен ажырасуға дайын болмаған Утинский бұйрыққа мойынсұнудан бас тартып, Манилада пәтер алды, ал Джек Батаанға жұмысқа кетті. 1941 жылдың желтоқсан айында жапон әскері Филиппинге басып кірді. 1942 жылы 2 қаңтарда жапон әскерлері Маниланы басып алған кезде, ол американдықтармен соңғы кеменің, Вашингтонның бортына мәжбүр болды. Ол соңғы сәтте кемеден шықты және интернатта болудың орнына өзінің пәтерінде жасырынды. Ол өзінің кітабында былай деп жазды: "Интернация лагеріне бару дұрыс шешім сияқты көрінді, бірақ мен өзімнің не сол жерде отырған басқа біреудің маған қандай пайдасы тиетінін түсінбедім. Себебі, жапондықтар келген сәттен бастап, менің ойымда бір ғана нәрсе болды: Джекті табу". Он апта бойы жасырынғаннан кейін, Ұтинский сыртқа шығып, Малате монастырындағы діни қызметкерлерден көмек сұрады. Түрлі байланыс арқылы ол жалған құжаттарды алып, Литва нацистік Германияның қарулы оккупациясы астындағы соғыспайтын ел болғандықтан, Литвалық медбике Рене Утинскийдің жеке басын жасады. Ол филиппиндік Қызыл Кресте медбике болып жұмыс істеді және күйеуін іздеу үшін Батанға барды. Ол Батан өлiмiнiң маршынан аман қалғандардың күйiне шошынып қалды. Ол аман қалған тұтқындарға көмектесу үшін қолынан келгеннің бәрін істеуге бел буды. Кішігірім әрекеттерден бастаған ол көп ұзамай азық-түлік, ақша және хинин сияқты дәрі-дәрмектерді О'Доннелл лагерінде, кейіннен Кабанатуан түрмесі лагерінде мыңдаған әскери тұтқындарға беретін жасырын қарсылық желісінің мүшесі болды. Күйеуінің түрмеде қайтыс болғанын естіген соң, ол мүмкіндігінше көп адамды құтқару үшін күш салды. Жапония әскері оны тұтқындарға көмектесіп жатыр деп күдіктеніп, тұтқынға алып, Форт-Сантьяго түрмесінде ұстап, 32 күн бойы азаптап отырды. Вашингтонға өз атын жазған жолаушылар журналымен кездескенде, ол медбике ретінде жұмыс істеуі үшін өтірік айтқанын айтты. Оны күнде ұрып-соғып, қол-аяғын артына байлап, асып, жыныстық қатынасқа түседі. Бір түнде оның камерасының алдында бес филиппиндіктің басын шауып өлтірді. Бірде түнде америкалық солдатты камера қақпасына байлап, ұрып өлтірді. Оның денесі оның шашынан қашып кетті. Содан кейін ол төрт күн бойы тамақ пен сусыз жер астындағы тұтқында отырды. Ол өзінің шынайы жеке басын ешқашан ашпады және оған жақсы қарағанын растайтын мәлімдемеге қол қойғаннан кейін босатылды. Америка мен Филиппиннің біріккен әскерлері Филиппинге қайта кірген кезде Утинскийді жергілікті тұрғындар жапондық желілер арқылы американдық желілерге алып барды. Ол 45 фунттан, соғыс алдындағы салмағының 35 пайызын, және биіктігі бір сантиметрден төмендеді. Оның қоңыр шашы ақ түсті, ал ол 25 жасқа келгендей көрінді. Алайда бірнеше күннің ішінде ол жадынан 30 бетті есеп жазып, онда азап шеккен сарбаздардың, азаптаушылардың, олардың көмекшілері мен тыңшыларының есімдері жазылған. Ол АҚШ армиясының қарсы барлау корпусына қосылды, кейіннен ол Кабанатуан POW лагерінен құтқарылған 511 әскери тұтқынмен кездесу үшін ұшты. Филиппиндегі алғашқы 9000 американдық тұтқындардың көпшілігі қайтыс болды немесе Жапония мен Қытайдағы еңбек лагерлеріне жеткізілді.) "Miss U Spy Ring" деп аталатын "Мисс Ю шпиондық тобын" құруға түрткі болды, бұл - американдық тұтқындарға жапондық Кабанатуан лагеріндегі қиын жағдайлардан аман қалуға көмектесу. 1942 жылдың тамызында Флорес пен Утинский Кабанатуан маңындағы Филиппин Қызыл Кресті доктор Р. Я. Атиенцаға барды. Ол лагерьге азық-түлік пен дәрі-дәрмек әкеліп, көмектесуге келісті. Екі әйел қайырымдылық жинады және Флорес апта сайын ақша мен керек-жарақтармен Кабануатанға барады, тіпті POW лагеріне де кірді. Флорес пен Утинскийге көптеген адамдар көмектесті, олардың арасында католик діни қызметкерлері, филиппиндіктер, америкалық Клэр Филлипс және топтың басшысы болған испандық Рамон Амусатеги бар. Флорес бірнеше рет жапондықтармен тұтқындалды, бірақ бос...
secured a position with the Filipino Red Cross as a nurse, and went to Bataan to search for her husband. She was shocked by the state of the survivors of the Bataan Death March. She resolved to do all she could to help the POWs that survived. Beginning with small actions, she soon became part of a clandestine resistance network that provided food, money, and medicine such as quinine to the thousands of POWs at Camp O'Donnell, and later at the Cabanatuan prison camp. After she learned that her husband had died in the prison camp, she redoubled her efforts to save as many men as possible. Suspected of helping prisoners, the Japanese arrested her, held her at Fort Santiago prison, and tortured her for 32 days. When confronted with passenger log of the Washington listing her name, she insisted she had lied so she could work as a nurse. She was beaten daily, hung with her arms tied behind her back, and sexually assaulted. During one night, five Filipinos were beheaded in front of her cell. On another night, an American soldier was tied to her cell gate and beaten to death. His flesh lodged in her hair. She was then confined to a dungeon for four days without food or water. She never revealed her true identity and was released after signing a statement attesting to her good treatment. When the combined American and Philippine Commonwealth troops re entered the Philippines, Utinsky was taken through the Japanese lines by the local people to the American lines. She had lost 45 pounds, 35 percent of her pre war weight, and an inch in height. Her auburn hair had turned white and she looked like she had aged 25 years. Yet, within a few days, she wrote from memory a 30 page report listing the names of soldiers she knew had been tortured, the names of their torturers, and the names of collaborators and spies. She was attached to the U. S. Army Counter Intelligence Corps, and later was flown to meet the 511 POWs who were rescued from the Cabanatuan POW camp. Most of the original 9,000 American POWs in the Philippines had died or been transported to work camps in Japan or China.) with being the impetus for the so called "Miss U Spy Ring," which was an effort to help American Prisoners of War (POWs) survive the difficult conditions in the Japanese POW camp of Cabanatuan. In August 1942, Flores and Utinsky visited Dr. R. Y. Atienza of the Philippine Red Cross near Cabanatuan and he agreed to assist by smuggling food and medicine into the camp. The two women gathered donations and Flores visited Cabanuatan weekly with money and supplies, even sneaking into the POW camp itself. A number of other people assisted Flores and Utinsky, including Catholic priests, Filipinos, an American, Claire Phillips, and a Spaniard who became the leader of the group, Ramon Amusategui. Flores was arrested several times by the Japanese but released, and continued her work until May 1944 when the operations of the Miss U group were uncovered by the Japanese. Amusategui was executed in October 1944, but Flores escaped, taking refuge with the Hukbalahap guerrillas in the mountains for the remainder of the war. After the war, Flores was given a position with the Red Cross. The activities of the Miss U Spy Ring may have also led to the execution in December 1944 of four American civilians resident in the Santo Tomas Internment Camp in Manila. Prominent internee leaders A. F. Duggleby and Carroll Cawkins Grinnell and two apparently innocent men were executed in December 1944 for suspicion of aiding the POWs and anti Japanese guerrillas. According to one account, Catholic priests Lalor and Patrick Kelly, also helpful to Flores and Utinsky, were killed by the Japanese during the Battle of Manila in February 1945. Another account about the Columban priests at the Malate Church, which had been operating as a hospital, was that while some of them were indeed killed by the Japanese, others, including Father Lalor, were killed when the church / hospital was bombed during the Battle of Manila. It is not known whether the church was targeted or collateral damage. The graves of the Columban Fathers are located in a wall of the church, where a plaque commemorates their heroism. Several of them, including Father Lalor, were also posthumously awarded the Medal of Freedom.
Соғыстан кейінгі бағалау
Утинскийдің "Азаттық медаліне" қарамастан, оның оқиғасының көп бөлігі фактілік қателіктер бар өзінің автобиографиясынан басқа ешқандай жолмен тексерілмейді. Оның ерлігі де құпиялықтан шығарылған "НО" ісінің деректерімен күмән тудырады. Ұлттық мұрағатта C 54 деген атау бар, онда 1945 жылдың 17 желтоқсанында АҚШ Армиясының қылмыстық тергеу командасының (CIC) лейтенантының қолжазба жазбасы бар: Лейтенант Нельсон бұл куәгер, миссис Утински, сенімді емес және сонымен қатар қазір АҚШ-та! Бұл файл жабылуы керек, лейтенант Нельсон басқа куәгерлермен сұхбаттасып, олардың жапондарға көрсеткенін айтты. 1945 жылдың наурызында CIC алдындағы Утинскийдің нақты куәлігі өте қысқа мәлімдемеден тұрады, оны екі хат қолдады, біреуі Каппалин корпусында болған және Кабанатуан POW лагерінен аман қалған Альфред С. Оливердің, екіншісі Франк Р. Лойдтың, Лейтенант-полковник, жаяу әскер, АҚШ армиясы, соғыс кезінде Филиппин джунгляларында аман қалуға тырысқан. Бұл куәгерлердің сенімділігіне қарамастан, олардың хаттарының мазмұны Утинскийдің әңгімесін негізінен толықтыра алмайды. 1970 жылы 30 тамызда Калифорния штатының Лейквуд қаласында қайтыс болды.
Lt. Nelson says this witness, Mrs. Utinsky, is unreliable and besides is now in the U. S.! Recommend this file be closed, as Lt. Nelson interviewed other witnesses who say she pointed them out to the Japs. Utinsky's actual testimony before the CIC in March 1945 consists of a very brief statement, supported by a couple of letters, one from Alfred C. Oliver, Jr. who was with the Chaplain Corps and survived the Cabanatuan POW camp, and another from Frank R. Loyd, Lt. Col., Infantry, U. S. Army, who managed to survive in the Philippine jungles during the war. Despite the credibility of these witnesses, the content of their letters does not substantively add to Utinsky's story. She died in Lakewood, California, on August 30, 1970.
Мұра
1946 жылы Утинская өзінің іс-әрекеті үшін "Азаттық медалімен" марапатталды. Актриса Конни Нильсен 2005 жылы шыққан "Ұлы рейд" фильмінде Утинскийдің идеалданған нұсқасын бейнеледі, ол 1945 жылы Кабанатуан түрме лагерінде тұтқындарды босату үшін жасалған рейдке негізделген.