Кіріспе

Фессалия тарихы - Грекияның солтүстік орталығында орналасқан Фессалия аймағының ежелгі дәуірден қазіргі күнге дейінгі тарихын қамтиды.

Топография

Фессалияға Пеней өзенімен құрылған үлкен Фессалия жазығы тән, оны таулар қоршап тұрады, әсіресе, Фессалияны Эпирден бөлетін батыстағы Пинд таулар тізбегі. Екі аймақты тек Порта және жазғы меццово асулары ғана байланыстырады. Оңтүстіктен Термопиланың тар жағалауы Тесалияны оңтүстік Грекиямен байланыстырады. Солтүстік Тесалия Македониямен шекаралас, жағалау арқылы немесе Сербияның Тесалоникаға қарай, немесе солтүстік-батыста Македонияның батысына қарай.

Ежелгі дәуір

Тесалияда адам тұрағының алғашқы дәлелі палеолиттің соңғы кезеңінен басталады, бірақ неолиттің басында бұл тез кеңейді. Бұл кезеңде 400-ден астам археологиялық орындар, соның ішінде бекіністі орындар бар. Олардың ең көрнектісі Сесклода. Микен дәуірінде негізгі қоныс Иолкос қаласында болды, бұл туралы Ясон мен аргонавттар туралы кейінгі аңыздарда айтылған.

Рим дәуірі

27 жылы Рим провинциясы Ахаяның құрамына кірді. Император Антонин Пийдің тұсында Тесалия Ахаядан бөлініп, Македония провинциясына берілді. Ақырында ол жеке провинция болды. Диоклетиан мен оның орынбасарлары кезінде қалыптасқан жаңа әкімшілік жүйеде Тесалия Иллирик преториандық префектурасындағы Македония епархиясының жеке провинциясы болды. 395 жылы Рим империясы бөлініп кеткеннен кейін, Фессалия Шығыс Рим (Византия) империясының құрамында қалды. Империяның шекарасынан алыс және стратегиялық маңызы аз болғандықтан, Грекияда ешқандай маңызды бекіністер немесе тұрақты орналасқан гарнизондар болмаған, бұл жағдай 6 ғасырға дейін созылып, варварлық шабуылдар арқылы көптеген апатқа ұшырады. Осылайша 395 397 жылы Грекияның көп бөлігін сияқты Тесалияны Аларик басқарған вестготтар басып алды, бірақ оларды Стилихон қуып шығарды. Гейзериктің қол астындағы вандалдар 466-475 жылдары Грекия жағалауларына шабуыл жасады, ал 473 жылы Теодемирдің қол астындағы остготтар Фессалияға кіріп, император Лео І-ге беріліп, оған және оның халқына Македонияға қоныстануға рұқсат берместен бұрын Ларисаны басып алды. Теодемирдің ұлы Теодорих Ұлының қол астында остриготтар 482 жылы Фессалияға тағы бір рет басып кірді, содан кейін 488 жылы Италияға кетті. Синекдемнің айтуынша, VI ғасырда провинцияға астанасы Ларисаның бойындағы 16 қала кірді: Деметрия, Фтиотик Фива, Эхинос, Ламия, Гипата, Метрополис, Трике, Гомпой, Кесария, Диоклетианополис, Фарсал, Салтос Бурамезиос, Салтос Иовиос және Скиатос, Скопелос және Пепаристхос аралдары. Юстин I билігінен бастап Дунайдағы императорлық шекараға шабуылдар жиілей түсті, ал Балқан өлкелеріне қатты шабуыл жасалды, бірақ Грекияға әсері аз болды. Алайда 539 жылы ғұндар Тесалияны тонап, қорғалған Термопила асуын айналып өтіп, Орталық Грекияны қиратты. Бұл Юстиниан I-нің тұсында қатаң қорғану жұмыстарына және Термопилда тұрақты гарнизон құруға әкелді. 558 жылы бұл аймаққа тағы да Котригурлар басып кірді, бірақ олар Термопилден тоқтатылды. Осы шабуылдар салдарынан болған апатқа қарамастан, Фессалияда және жалпы оңтүстік Грецияда императорлық әкімшілік жұмыс істеуді жалғастырған сияқты, ал дәстүрлі қоғамдық өмір ғасырдың көп бөлігінде, мүмкін Юстин II билігінің соңына дейін жалғасты. Дегенмен, варварлық шабуылдар, 522 және 552 жылдардағы екі үлкен жер сілкінісі және 541-544 жылдары Юстинианның обасының келуі халық санының төмендеуіне әкелді.

Славяндық шабуылдар және Византияның бақылауын қалпына келтіру

578 жылдан кейін басталған славяндық шабуылдар Грекиядағы антикалық тәртіпті кері қайтарылмай талқандады. Бірінші ірі рейд 581 жылы болды, ал славяндар Грецияда 584 жылға дейін қалған көрінеді. Византияның шығысында Сасанидтер Персиясымен, солтүстігінде Авар қағанатымен ұзақ және қанды соғыстары болғандықтан, бұл шабуылдарды тоқтата алмады. 602 жылы император Морис өлтірілгеннен кейін және 602-628 жылдардағы үлкен Византия-Сассания соғысы басталғаннан кейін, Морис кезінде біршама тұрақтанған Дунай шекарасы толығымен құлдырап, Балқанды славяндар шабуылдап, қоныстанған кезде қорғанышсыз қалдырды. VI ғасырдың аяғы мен VII ғасырдың басында шабуылдан кейін пайда болған славян қоныстары оңтүстіктегі Пелопоннес пен солтүстіктегі Македонияға Тесалия мен Орталық Грекияға қарағанда көбірек әсер етті, бекіністі қалалар негізінен жергілікті грек халқының қолында қалды. Дегенмен, VII ғасырдың алғашқы онжылдықтарында славяндар Тесалияға және оңтүстікке қарай кедергісіз шабуыл жасауға еркін болды; Қасиетті Димитрийдің кереметтеріне сәйкес, 615 жылы славян тайпалары тіпті моноксила салды және Тесалия мен көптеген Эгей теңізіндегі аралдардың жағалауларына шабуыл жасап, олардың көпшілігін құртты. VII ғасырда Тесалияның бес қаласы көздерден жоғалып, елдің солтүстік және солтүстік-шығыс бөліктеріне славяндар қоныстанды. 658 жылы император Констант II императорлық билікті қалпына келтірудің алғашқы әрекетіне кірісті, және оның науқаны негізінен Эгей теңізінің солтүстік жағалауында жүргізілгенімен, ол оңтүстік Грекиядағы славян тайпаларының салыстырмалы түрде бейбіт болуына әкелген сияқты, кем дегенде бірнеше жыл бойы. Осылайша, 676-678 жылдары Салониканы қоршау кезінде Белегезитай тайпасы, қасиетті Димитрийдің кереметтері бойынша, Димитрий мен Фтиотик Тебаның айналасында қоныстанған, қоршалған қаланы астықпен қамтамасыз етті. Славяндық шабуылдардан кейін император қолында қалған Тесалияның бөліктері - Эгей теңізі жағалауы мен Пагасетик шығанағы айналасындағы аймақ - Грекия тақырыбына кірді. Бұл 687 және 695 жылдар аралығында құрылған, және Грекияның шығыс жағалауларын, мүмкін Пелопоннес, сондай-ақ Эвбея және басқа да бірнеше аралдарды қамтыған. Оның стратегі (боеотиялық) Фивада орналасқан болуы мүмкін. Артқы жердің тереңдігі болмағандықтан, тақырып бастапқыда теңізге бағытталған және 726/7 жылғы иконаға қарсы көтеріліс кезінде көрінгендей, негізінен теңіз сипаты болған. 730 - 751 жылдар аралығында Тесалиядағы шіркеу басқа иллирийліктермен бірге Римдегі папаның билігінен Константинополь патриархының билігіне берілді. 773 жылы болгарлар Тесалияны басып алды. Сонымен қатар, болгар билеуші класы мен славян халқы арасындағы қақтығыстың салдарынан соңғысының көшін бастады, 746-77 жылдар аралығында гректерді славян қоныстануының екінші толқыны бастан кешірді. Қоныстанудың бірінші толқынынан айырмашылығы, бұл императорлық бақылауды (қайта) орнатылған аймақтарда бұзған жоқ. 783 жылы евнух министр Стауракиос Грекияның Салоникадан Пелопоннеске дейінгі жерінде кең ауқымды науқанға басшылық етіп, жергілікті славяндарды бағындырып, оларды императорлық билікті мойындауға мәжбүр етті. Болгария мен Сарацен пираттарының шабуылдарына қарамастан, Деметрияны 902 жылы Тарс Дамиан тонаған, Тесалия мен Орталық Грекияның көп бөлігі 918 және 923 жылдары болгар шабуылдарынан қираған. Тесалия және жалпы Грекия, Византияның бақылауы берік орнатылғаннан кейін біртіндеп қалпына келді, және жаңаша өркендеу мен экономикалық белсенділіктің белгілері бар. Әсіресе Тесалияда бұл процесс кем дегенде тоғыз жаңа қаланың пайда болуымен, соның ішінде Халмир мен Стагой, сондай-ақ Зетоунион ( көне Ламия) сияқты ескілердің қоныстануымен көрініс тапты.

Латын және эпироттар билігі

1204 жылы сәуірде Константинопольді тонап, Византия империясы Төртінші крест жорығымен ыдырағаннан кейін, Науплияның грек билеушісі Лео Сгурос орталық Грекияға аттанды. Ларисада ол биліктен шығарылған Алексий III-мен кездесіп, онымен некелік одақ жасады. Екі жақ та көп ұзамай өзінің жаңа құрылған Салоника патшалығын оңтүстік Грекияға кеңейтуге тырысқан Монфферраттың Бонифацийдің қол астындағы крестшілермен бетпе-бет келді. Сгурос крестпен соғысқа түспегендіктен, Тесалияны жекпе-жексіз беріп, Пелопоннестегі базаларына қайтты. Бонифаций қолға түскен жерлерді өзінің ізбасарлары арасында бөлісті: Платомон Роландо Писсиаға, Лариса мен Хальмирос ломбард Гульельмоға, Велестино Бертольд Каццененленбогенге, ал оңтүстікке қарай Орталық Грекияда Бодоница Гвидо Паллавичиниге, Гравия Жак де Сент Омерге, Салона Томас д'Аутременкуртқа, Фива ағайынды Альбертино мен Роландо Каноссаға, Афина Отон де ла Рошке, ал Эвбоя (Негропонте) Жак д'Авессне. Салониканың нақты патшалығының шекарасы Домокос, Фарсалус және Велестиноға дейін ғана созылған көрінеді: оңтүстік Тесалиядағы Сперхеос аңғары, Зетунион және Равенника қалалары латын императоры тағайындаған губернаторлармен бірге болды. Алайда 1212 жылы Епирус тәуелсіз грек мемлекетінің билеушісі Михаил I Комнен Дукас өзінің әскерін Тесалияға бастап, жергілікті ломбардтар абыройының қарсылығын жеңді. Лариса мен Тесалияның көп бөлігі Эпироттардың билігіне кірді, осылайша Тесалониканы оңтүстік Грекиядағы крест әскерлерінің әмірліктерінен бөліп алды. Михаилдың жұмысын оның жарты ағасы және мұрагері Теодор Комненос Дукас аяқтады, ол шамамен 1222/3 жылы бүкіл аймақты қалпына келтірді, бірақ Хальмиростан басқа, ол 1246 жылға дейін латын қолында болды. 1224 жылдың желтоқсан айында Теодор Салониканы да басып алды. Көп ұзамай ол өзін император деп жариялап, Салоника империясын құрды. Облыс 1239 жылға дейін Салоникаға қосылып қалды, содан кейін Салониканың құлатылған билеушісі Мануэль Комненос Дукас оны өзінің немере інісі Джон Комненос Дукастан басып алды және оның мәртебесін отбасылық шаруашылықтың жеке бөлімі ретінде қамтамасыз етті. 1241 жылы оның өліміне байланысты аймақ тез және қарсылықсыз Эпир билеушісі Михаил II Комнен Доукастың бақылауына түсті. 1259 жылы Пелагония шайқасынан кейін Тесалияны Никея империясы басып алды, бірақ 1260 жылы көктемде Никефорос I Комнен Доукастың басшылығымен Эпироттың қарсы шабуылы Никеялық генерал Алексиос Стратегопулосты жеңіп, провинцияның көп бөлігін қайтарып алды, мүмкін Волос айналасындағы Эгей жағалауының бір бөлігін қоспағанда, ол бірнеше жыл бойы Никеяның қолында болған болуы мүмкін.

Тесалия автономиялы княздық ретінде

1267/8 жылы Михаил II қайтыс болғаннан кейін оның иеліктері Епирді алған Никефор мен Фессалияны алған Михаилдің заңсыз ұлы Иоанн Дукас арасында бөлінді. Саяси жағынан бөлінгенімен, Фессалия Эпирдің ата-анасымен көптеген ұқсастықтарды бөлісті: екеуі де қайта тірілген Палеолог бастаған Византия империясын және оның императорлық талап-тілектерін мойындауға асықты, екеуі де өздерінің тәуелсіздігін сақтауға тырысып, оңтүстік Грекияның латын мемлекеттерімен тығыз байланыс орнатты, сонымен бірге олармен қауіп төндіріп, оларға аумақ беруге мәжбүр болды. Екі мемлекет де 1330 жылдары Византияның қол астында, көп ұзамай сербтердің қол астында қайта біріктірілді. Неопатрас қаласындағы астанасынан Иоанн I Дука Фессалияны дербес мемлекет ретінде басқарады. Византия императоры VIII Михаил Палеологтың билігін мойындап, оның орнына себастократ титулын алғанмен, Иоанн I Дукас Палеологтарға қарсы тұрып, тұрақты ұстанымын сақтады. Бұл қақтығыста ол латын державаларымен, атап айтқанда Анжу королі Карл мен Афина герцогтігімен одақтасты. Михаил VIII-дің православие мен католик шіркеулерін біріктіруге тырысуы, оның 1274 жылы Лиондағы екінші соборда аяқталуы да тартыстылық тудыратын тағы бір мәселе болды. Иоанн өзін православиедің қорғаушысы ретінде бейнеледі, союзшылдарға баспана ұсынды және союзды айыптау үшін 1276/7 жылы өзінің астанасы Неопатрада синод шақырды. 1273 - 75 жылдары (тарихшылар бұл күнді таластырады) Михаил VIII өзінің ағасы Иоанн Палеологтың қол астында Иоаннға қарсы үлкен әскер жіберді. Византия әскері Тесалия арқылы тез алға жылжуда және Неопатрада Иоаннды бірнеше адамымен қоршап алды, ол қоршауға алынды. Иоанн Византиядан қашып, Афинадан көмек алды, ол Византия әскерін Неопатра шайқасында талқандады. Алайда, осы көмек үшін Иоанн өзінің қызы Еленаны болашақ Афина герцогы Уильям де ла Рошке берді, сондай-ақ зекет ретінде Зетоунион, Гардики, Гравия және Сидерокастрон қалаларын берді. Сонымен қатар, қашып бара жатқан Византия әскерлері Деметрияға жетіп, өз флотына Евбеяның Ломбард иелеріне қарсы жеңіске жетуге көмектесті. 1277 жылы Иоаннға қарсы Византияның тағы бір экспедициясы да сәтті болмады. Ақырында, 1282 жылы Михаил VIII өзі Иоаннға қарсы шабуыл жасады, бірақ жолшыбай ауырып, қайтыс болды. Дегенмен, Иоанн қайтыс болғаннан кейін, оның жесірі өзінің кәмелетке толмаған ұлдары Константин мен Теодордың билігін сақтап қалу үшін Михаил VIII-нің мұрагері Андроник II Палеологтың билігін мойындауға мәжбүр болды. Осылайша Византиялықтар 1290 жылы Эпирге шабуыл жасау үшін Тесалия арқылы өтуіне рұқсат алды, бірақ көп ұзамай екі ханзада Сербия патшасы Милутинмен Византияға қарсы сөз байласа бастады. 1295 жылы ағайындылар Эпирге басып кірді және Наупактосты басып алды, бірақ одан әрі ешқандай жетістіктер жасалмады. Константин мен Теодор 1303 жылы қайтыс болып, Тесалияны Константиннің жас ұлы Иоанн II Дукасқа қалдырды. Өзінің кәмелетке толмағандығы үшін Константин Афина герцогы Гай II де ла Рошті өзінің регенті және қамқоршысы етіп тағайындады. Иоанн II өзінің бабасының латын саясатын жалғастырды, әсіресе Фессалиядан ауыл шаруашылығы өнімдерін импорттайтын венециялықтармен тығыз қарым-қатынас жасады. 1308 жылы Гай II де ла Рош қайтыс болды. Иоанн II Дукас Афинаға тәуелділігін жою мүмкіндігін пайдаланып, Византияға қолдау сұрады. 1309 жылдың басында византиялықтармен қақтығысқан Каталон компаниясы Македониядан Тесалияға өтті. 8 мыңға жуық сарбаздан тұратын "Компанияның" келуі Иоанн II Дукасты үрейлендірді. Гректерден жеңілген каталондықтар Фессалия арқылы оңтүстікке, оңтүстік Грекияның франк княздіктеріне қарай бейбіт жолмен өтуді мақұлдады. Сперхеос аңғары мен Салонаны басып алғаннан кейін Афинаның жаңа герцогы Вальтер Бриенн Компанияны Фессалияға қарсы қызметке жалдады. Каталониялықтар кері бұрылып, Зетоунионды, Халмирос, Домокос және тағы да отыздай қамалдарды басып алды және Фессалияның бай жазығын талан-таражға салды, бұл Джон Дукасты Вальтермен келісімге келуіне мәжбүр етті. Алайда Уолтер каталондықтармен жасаған келісімінен бас тартқан, бұл ашық қақтығысқа әкелді. 1311 жылы 15 наурыздағы Халмирос шайқасында каталондықтар афиналық әскерді талқандап, Вальтер мен франк Грекиясының жетекші дворяндарының көпшілігін өлтірді. Соғыстан кейін Каталония компаниясы қорғаныссыз герцогтікті басып алды.

14 және 15 ғасырлардағы Фессалия

Каталониялықтар оңтүстік Тесалияның олар басып алған бөліктерін біраз уақыт ұстап тұрып, келесі жылдары аймаққа шабуыл жасады, ал Иоанн Дукастың билігі Тесалияның өзінде үлкен жер иелері есебінен әлсіреп, іс жүзінде автономиялы болды, Византия сотымен өздерінің тәуелсіз байланыстарын сақтады. Нәтижесінде, шамамен 1315 жылы Иоанн да Византиямен қарым-қатынасын ресми түрде бекітуге мәжбүр болды, империяның билігін мойындады және император Андроник II Палеологтың заңсыз қызы Ирен Палеологинаға үйленді. 1318 жылы Иоанн Дукас қайтыс болғаннан кейін Тесалияның оңтүстік бөлігі тез арада Афинаның каталондықтарына тиді. 1318 және 1325 жылдар аралығында каталондықтар Неопатраны, Зетоунионды, Лоидорикиді, Сидерокастроны және Витриницаны, сондай-ақ Домокос, Гардики және Фарсалусты басып алды. Бұл аумақ жаңа, каталондықтар үстемдік еткен Неопатрас герцогтігін құрады. Сонымен қатар, Венеция Фессалиядағы анархияны пайдаланып, Птелеос портын сатып алды. Тесалияның орталық және солтүстік бөлігі гректер қолында қалды. Алайда орталық билік жоқ болғандықтан, аймақ өзара бәсекелесетін билеушілер арасында бөлініп кетті. Солтүстік Тесалоникадан византиялықтардың бақылауына түсті, ал орталықта үш бәсекелес магнаттар, Трикаладан Степан Габриелопулос, белгілі бір Синьорин, және Волос айналасындағы шығыстағы Мелисенос немесе Малиасенос отбасы пайда болды. Габриелопулос үштіктің ішіндегі ең табыстысы болды және көп ұзамай Византия сотының өзінің билігін мойындауына қол жеткізді, ол оған себастократ титулын берді. Ал Малиасенойлар каталондықтарға қолдау сұрап жүгінген сияқты. Неопатраның жоғалуы мен Габриелопулостың көтерілуімен Трикала Фессалияның жаңа саяси орталығы болды. Сол уақытта, албандықтардың үлкен топтары, мысалы, Малакасио, Буой және Месаритай тайпалары, Фессалияға шабуыл жасап, қоныстанған, бірақ әлбандықтардың кішігірім топтары бұл аймақта 12 ғасырдың соңынан бастап болған болуы мүмкін. 1333 жылы Габриелопулос қайтыс болғанда, Эпирот билеушісі Иоанн II Орсини жағдайдан пайдаланып, оның жерлерін басып алуға тырысты, бірақ Андроник III Палеологтың қол астындағы Византиялықтар көшуімен аймақтың солтүстік және батыс бөлігін тікелей бақылауға алды. Андрониктің өзі Пинд тауларының албан тайпаларымен келісім жасады және Михаил Мономахосты аймақтың губернаторы етіп тағайындады. Тесалияның қай жерінде Византияның билігі қалпына келтірілгені белгісіз: Иоанн Кантакузеностың айтуынша, науқан ескі Эпироталық-Тесалиялық шекараны (яғни Пинд таулары) қалпына келтірді, ал қазіргі зерттеуші Божидар Ферянчич Византияның шығыс және орталық Тесалияны қайтарып алғанын, бірақ батыс бөлігі үш жылдан кейін Орсинидің өліміне дейін Эпироталық билікте қалды, бұл аймақ та Византияның бақылауына түсті деп болжайды. Византияның табысты қайта басып алуын Андроник III-нің досы және бас көмекшісі Иоанн Кантакузен басқарды. Осылайша, 1341-47 ж. Византиялық азаматтық соғыс Кантакузен мен кәмелетке толмаған Иоанн V Палеологтың регентшілігі арасында басталғанда, Фессалия мен Эпир оның жағына тез жиналды. Кантакузеннің туысы Иоанн Ангелос 1348 жылы қайтыс болғанға дейін екі аймақты басқарды, содан кейін олар Стефан Душанның кеңейіп жатқан Сербия империясына құлдырады. Душан өзінің генерал Грегорий Прелюбті Фессалияның губернаторы етіп тағайындады, ол 1355 жылдың аяғында немесе 1356 жылдың басында қайтыс болғанға дейін, мүмкін Трикаладан басқарып отырған. 1350 жылы қазіргі император Кантакузен Фессалияны қайтадан басып алуға тырысты, бірақ Ликостомион мен Кастрион қалаларын басып алғаннан кейін, ол Сербия алдында әлсіреп қалды, оны Прелюб өзі қорғады. Кантакузен кері шегінді, Ликостомион мен Кастрионды сербтер көп ұзамай қайтарып алды. Прелюбтің билігі жергілікті албан тайпаларымен келісімге келгенін қоспағанда, басқаша түсініксіз; бұл келісім ұзаққа созылмаған болуы мүмкін, өйткені ол олармен болған қақтығыста қаза тапты. Прелюбтің өліміне Душанның өзі ілесіп, Сербия империясында және әсіресе Фессалияда билік вакуумын қалдырды. Осыған байланысты Византияның қызметіне енген Иоанн II Орсинидің жер аударылған ұлы Никефорос Орсини аймаққа деген ата-бабалық дәулеттерін жүзеге асыруға тырысты. Айннан Тесалияға аттанды, оны тез басып алды, Прелюбтің әйелі мен ұлын қуып жіберді. Содан кейін ол Этолия, Акарнания және Лейкасты жаулап алды. Бұл кезде Каталонияның оңтүстік Тесалиядағы бақылауы тоқтаған болатын. Никефор албанд...

Қазіргі заман

Грекиямен біріккеннен кейін Тесалия төрт префектураға бөлінді: Лариса префектурасы, Магнезия префектурасы, Кардица префектурасы және Трикала префектурасы. 1897 жылы аймақты қысқа мерзімді грек-түрік соғысы кезінде Осман әскері басып алды. Осман әскері соғыстың аяқталуынан кейін кері шегінді, бірақ шекарада Осман әскерінің пайдасына шағын аумақтық түзетулер жасалды. Грекияның Тесалиядағы билігінің алғашқы онжылдықтарында ауыл шаруашылығы мәселесі басым болды, өйткені аймақ өзінің Осман дәуіріндегі ірі жер иеліктерін (чифлик) сақтады, ал жер иелері үлкен ықпалға ие болды, негізінен олардың жалгер фермерлерін крепостнойлыққа төмендетті. Бұл шиеленістер 1910 жылдың наурыз айында Килер көтерілісімен аяқталды. Бұл мәселе ақыры Ефтериос Венизелос үкіметінің жерді қайта бөлу жөніндегі кең ауқымды науқаны арқылы шешілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1916-17 жылғы Ұлттық шикаста Фессалия Салоникада Венизелос бастаған Уақытша үкіметтің және Афиныдағы Орталық державалар үкіметі арасындағы буферлік аймақ ретінде қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941-1943 жылдары аймақты итальян әскері, ал 1943-1944 жылдары немістер басып алды. Ол грек қарсыласының негізгі орталығы болды, 1943 жылы итальяндық Пинероло дивизиясының 1943 жылы EAM ELAS партизандарына қашып кетуін көрді.