Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Селевкидтер империясының ақшасы Ұлы Ескендірдің ақшасына негізделген, ол өз кезегінде афиналық ақшаға негізделген. Көптеген монеталар мен түрлі шығарылымдар анықталады, негізінен базалық және күміс монеталар көп. Селевкидтер империясының Жерорта теңізі аймақтарында ақшаға көбірек сүйенгендіктен, Селевкидтер империясында монеталар көп болған. Селевкидтердің символы - Александрдың өлімінен кейін жасалған монеталардың бетінде орнатылған зәкір. Селевкидтердің қоладан жасалған кейбір ақшаларында сәнді тісті жиектері бар, бұл кейбір Рим динарийлері мен сирек кездесетін македониялық ақшаларға ұқсас. Селевкилердің алғашқы патшалық шаққыны Тигр өзенінің бойындағы Селевкияда болған. Антиохия жаңа астана ретінде Селевкиядан Селевки I-ге ақша шашушыларды көшіргеннен кейін ең маңызды ақша шашу залы болды.
The coinage of the Seleucid Empire is based on the coins of Alexander the Great, which in turn were based on Athenian coinage of the Attic weight. Many mints and different issues are defined, with mainly base and silver coinage being in abundance. A large concentration of mints existed in the Seleucid Syria, as the Mediterranean parts of the empire were more reliant on coinage in economic function. The symbol of Seleucid power was the anchor, which was placed on the obverse of coins depicting Alexander posthumously. Some Seleucid bronze coinage feature decorative serrated edges similarly with certain Roman denarii and rare Macedonian coins. The first Seleucid royal mint was at Seleucia on the Tigris. Antioch, as a new capital, did have the most important mint after Seleucus I moved mint workers there from Seleucia.
Тарих
Македония империясының мұрагерлері Ұлы Ескендірдің бейнесі бейнеленген монеталар шығара берді. Мұндай монеталар Селевкидтер империясында кеңінен таралған, өйткені Бактрадағыдан басқа барлық монеталар оларды соқты. Селевки I-нің ұлы Антиох I - Селевкилердің алғашқы билеушісі болды. Селевкидтер империясы құлдырай бастағанда және империяның кейбір бөліктеріне билік б.з.д. Селевкидтер патшалығының Жерорта теңізі аймақтары көбірек ақшаға айналдырылды және экономикалық жағынан монетаға көбірек тәуелді болды. Месопотамияда, соның ішінде Вавилония мен Сусиана сияқты аймақтарда монеталар қолдану негізінен қалалық құбылыс болған, ал ауылдық жерлерде грек монеталары күнделікті өмірде қажет емес еді. Месопотамияда салық салу және ресми төлемдер монеталар қолданылған экономиканың бөлігі болған. Еллиндік кезең кезінде Месопотамияда ақшаның көбейіп жатқанына қарамастан, оның әсері кішігірім болған болуы мүмкін. Традициялық төлем әдістері жойылған жоқ. Тигр өзенінің бойындағы Селеукияда Селеукидтердің алғашқы монетасы астана ретінде болды. Кейіннен Селеук I Никатор Селеукияға қарағанда Антиохияның маңызды порт қаласын салуды басымдыққа алған кезде, Селеукияның ақша шашу зауытының жұмысшылары жаңа астана Антиохияға көшірілді. Антиохияда алтын және қоладан жасалған монеталар соғылды. Бұл кезде Селеукиядағы ескі монета жасау залы қалалық монета жасау залы ретінде жұмыс істеді және олар өздерінің аттарымен монеталар шығарды. Сондай-ақ, Антиохияда Селеукияға қарағанда қоладан көбірек ақша шығарылды. Селевкидтер әулеті бүкіл империяда біркелкі ақша шығаруды жасауға тырысқан көрінеді, өйткені империяның барлық жерінде жасалған ақшадан ұқсас рәміздер мен бейнелер бар ақшалар табылған. Бұл жалпы символдарға зәкір мен аттанып келе жатқан бұқа жатады. Селевкидтер империясының алғашқы ақшалары Ескендір Зұлқарнайынның атына соғылды, немесе ақшаларда оның бейнесі болған. Бактра монетасы осы жалпыға бірдей ережеге ерекше болды, өйткені ол Александр Македонскийдің бейнесі бар монеталарды соқпады. Финикияның аса маңызды қаласы болғандықтан, қалада күміс ақшаның басы бірден шығарылған болса керек. Бабыл Анкер алғаш рет Александр Македонскийдің суреті салынған монеталардың кері жағында пайда болды.
Successor states of the Macedonian Empire continued to mint coins with image of Alexander the Great. Such coins were widespread within the Seleucid Empire, as all mints except the one in Bactra struck them. Antiochus I, son of Seleucus I, was the first Seleucid ruler to strike coins with his own image on them. When the Seleucid Empire began to decline, and its rule on parts of the empire weakened since the last decades of the second century BC, local cities began producing their own silver coinages to show their autonomy from the central bureaucracy. Mediterranean regions of the Seleucid kingdom were more monetized, and were economically more reliant on coinage. Use of coinage in Mesopotamia, including areas such as Babylonia and Susiana, was most likely mainly an urban phenomenon, while in rural areas Greek coinage was not necessary for daily life. In Mesopotamia taxation and official payments were most likely the parts of economy where coinage saw usage. Despite Mesopotamia seeing increasing use of coinage during the Hellenistic period, the impact may have been a modest one. Traditional methods of payment did not disappear. Seleucia on the Tigris held the first Seleucid mint as a capital. Later, when Seleucus I Nicator prioritized construction of an important port city of Antioch over Seleucia, workers from the Seleucia mint were moved to new capital at Antioch. The mint at Antioch produced gold coins, as well as royal bronze coins minted in name of the king. The old mint at Seleucia functioned as a municipal mint at this point, and they did mint the coins in their own name. Furthermore, the mint at Antioch produced more bronze coins than Seleucia. Seleucid dynasty seems to have attempted to create a uniform coinage throughout the empire, as coins with similar symbols and images have been discovered from coinage minted all around the empire. These common symbols include an anchor and a charging bull. Early coinage of the Seleucid Empire was struck in name of Alexander the Great, or the coins at least included his image. Bactra mint was an exception to this almost universal rule as it did not strike coins with the image of Alexander the Great. It is likely that the city struck silver coinage without an interruption after it changed hands, as it was a very important city in Phoenicia. Babylon The anchor first appeared in reverses of coins with Alexander the Great's image in them.
Қалқаншалы монеталар
Селевкидтердің қоладан жасалған кейбір ақшаларының шеттері тісті, бұл ежелгі ақшаларда сирек кездесетін нәрсе. Селевкидтер монетасы осы қоладан жасалған монеталарды шамамен б.з.б. 187 - 141 жылдары шығарған. Бұл Селевки IV мен Антиох VI патшалықтарының арасындағы кезең еді. Салыстыру үшін, Филип V билік құрған кездегі Македония патшалығынан тісті жиектері бар монеталар туралы деректер бар. Селевкидтер монетасы сияқты, македониялықтар да бұл процесті біршама тез тастады. Римдіктердің кейбір тісті динарийлері жалған ақша жасау немесе оның құндылығын төмендету үшін ерекше жасалған. Алайда күміспен қапталған мыс динарийлер әлі күнге дейін сақталғандықтан, римдіктердің бұл әрекеті сәтсіз болғанға ұқсайды. Селевкидтер монеталарын жалған ақшаға қарсы шара ретінде тістірмеген деп есептеледі. Сириялық монеталар тек сәндік әдіс ретінде ғана бұрандаланған, ал римдіктер де тек көркемдік құндылықты іздеген болуы мүмкін.
Certain Seleucid bronze coinage have serrated edges, otherwise rare in ancient coins. Seleucid mints struck this type of bronze coinage within an approximate period of 187 BC–141 BC. This period was between reigns of Seleucus IV and Antiochus VI. As a comparison, there are known instances of coins with serrated edges from the Kingdom of Macedon during the reign of Philip V. Like in the Seleucid mints, the Macedonians did also somewhat quickly discard the process. Certain Roman serrated denarii were especially designed to be harder to counterfeit or debase. However, the Roman efforts probably failed since there are silver plated copper denarii in existence. Seleucids are believed to not have serrated their coins as an anti counterfeiting measure. Syrian mints serrated their coins simply as a decorative method, and it is also possible that the Romans also sought only the aesthetic value.