Кіріспе
Британдық суретші, жазушы және ақын (1835-1906) Сэр Уайк Бейлис (21 қазан 1835 - 5 сәуір 1906) - британдық суретші, жазушы және ақын. Ол британдық және еуропалық шіркеулер мен соборлардың ішкі көркемдіктерін суретке түсірді және Виктория дәуірінің аяғында өнер саласындағы академиялық авторитет ретінде танылды. Карьерасының басынан бастап Бейлистің басты қызығушылығы сәулет өнерін бейнелеу болды, ол "Кафедральдық интерьердің шексіз түр-түрлілігі" "соңы жоқ әсемдікті" тапты. Бейлис 1888 жылы маусым айында Уистлер мен оның ізбасарлары қоғамнан бөлініп кеткен кезде Джеймс МакНилл Уистлерден кейін Британ суретшілерінің корольдік қоғамының (RBA) президенті болды.
Sir Wyke Bayliss (21 October 1835 – 5 April 1906) was a British painter, author, and poet. He almost exclusively painted interiors of British and European churches and cathedrals, and was known in the late Victorian era as an academic authority on art. From the start of his career Bayliss' main interest was in depicting architecture, finding "infinite charm" in the "infinite variety of the aspect of a Cathedral interior". Bayliss succeeded James McNeill Whistler as president of the Royal Society of British Artists (RBA) in June 1888 when Whistler and his followers split from the society, holding the post until his death.
Өмір
Бейлис Шропширдің Мадли қаласында дүниеге келген. Оның ерекше аты - анасы Аннаның қыз кезінде алған тегі. Оның ағасы Уильям Уайк Бейлисс викарий болды, ал қарындасы Элизабет Энн Бейлисс викариймен үйленді, ал екінші қарындасы Мэри жасөспірім кезінде қайтыс болды. Бейлистің үлкен отбасы бірнеше танымал тұлғалардан құралған. Оның үлкен ағасы Томас Тернер, Кафли фарфор фабрикасының негізін қалаушы, Уиллоу үлгісін дамытудың басты көшбасшысы. Бейлиске сэр Джошуа Рейнольдстың Тернердің портреті, сондай-ақ Лемуэль Фрэнсис Эбботтың тағы бірнеше отбасылық портреттері тиесілі. Оның екінші туысы сэр Уильям Мэддок Бейлис болды. Оның әкесі, Rev. Джон Кокс Бейлисс - әскери және математикалық суреттеуді үйреткен теміржол инженері, сонымен қатар 1839 жылы жарияланған "Шропширдің көріністері" атты еңбегімен танымал суретші. Ол кіші ұлын ерте жастан сурет салуға бейім болғаннан кейін жаттықтырады. Оның балалық шағы әкесі жазған күнделікте жазылып, "Көрекеттің дөңгелектері" деп жарияланды. Отбасы Мадлиден Лондонға жұмыс ұсынысынан кейін көшіп келді, бұл Бейлиске Виктория дәуірінің басындағы көркем өнер сахнасына басуға мүмкіндік берді. Корольдік академия мен Дизайн мектебінің жас студенті ретінде ол прерафаэлиттермен байланысқа түсті және оның достары арасында Джон Миллаис, Фредерик Лейтон, Уильям Холман Хант және Эдвард Берн Джонс болды. Предмет пен техника бойынша прерафаэлиттерден алыс болғанымен, оның суреттері көбінесе Миллаис пен Лейтонның көптеген жұмыстарына тән егжей-тегжейлі және түсті көріністерді көрсетеді. Фредерик Уэдмор Бейлистің автобиографиясының алғы сөзінде "Ойлағанда, Вайк Бейлистің өзінің ерекшелігі бар екенін көруге болады. Ол өзінің жанрын да, әдісін де ойлап тапқан". Бейлистің суреттері Ұлыбритания мен Еуропаның көптеген шағын коллекцияларында, соның ішінде Саутпорттағы Аткинсон өнер галереясында (Күнде: Амиенс соборы) және Уэльстің ұлттық коллекциясында сақталған. Ол сонымен қатар автор, көркемөнер сыншыларының бірнеше кітаптарын, ғасырлар бойы Исаның суреттерінің өзгеруін және өлеңдер жинағын жариялады. 1889 жылы "Қолымдалған арал: Тицианның Венециясы және өнердегі басқа зерттеулер" атты кітабының шолуында Оскар Уайльд "Уайк Бейлис мырза Уистлерден жазушы ретінде жоғары, бірақ суретші және суретші ретінде төмен" деп жазды. Бейлис 1888 жылы маусымда Джеймс МакНилл Уистлерден кейін Британдық суретшілер патшалық қоғамының (RBA) президенті болды, ол кезде Уистлер мен оның ізбасарлары қоғамнан бөлінді; дегенмен, 1888 жылдың қалған бөлігінде қайғы-қасірет болды, өйткені қоғамның конституциясы жеңілген президенттің жыл соңына дейін ресми түрде қызметте қалуына мүмкіндік берді. Бейлис бастапқыда Уистлердің комитетке ұсынылуын қолдады, бірақ көп ұзамай соңғысының радикалды жоспарларымен келіспеген көпшілікті басқарды және президент ретінде оның дәстүрлі бағытқа қайта оралды. Дегенмен, ол кейбір жаңалықтарды қолдады, мысалы, әйелдердің кәсіби суретші ретінде мәртебесін қорғау және RBA көрмелеріне "жаңа және таңғажайып" енгізуді жақтады. Ол бұл лауазымға 1906 жылы қайтыс болғанға дейін ие болды. 1870 жылы Антикварлар қоғамының мүшесі болып сайланды, 1904 жылы Англияның Батыс Корольдік академиясының мүшесі болды, 1897 жылы рыцарь атағын алды. 1899 жылы ол Бермингемдегі Раскин қоғамының президенті болды ("Роза қоғамы"), оны 1896 жылы Джон Говард Уайтхаус құрды. Ол 1886 жылы Суррей округінің шахмат қауымдастығының сын-қарақ кубогын жеңіп алды. Бейлисс 1858 жылы Элис Летиция Броудқа үйленді, бірақ балалары болмады. Олар 7 North Road, Clapham Park, Лондон қаласында өмір сүрді, ол 1906 жылы 70 жасында қайтыс болды. Ол Стритэм зиратында жерленді және оның жерлеу рәсіміне көптеген суретшілер қатысты, оның ішінде оның орнын басушы ретінде RBA президенті Альфред Ист және басқалар арасында Лоренс Алма Тадема жіберген гүл шоқтарын. Оның "Оливы: Президент еске алулары" атты автобиографиясы сол жылы өлімінен кейін жарық көрді.