Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бенедиктин монах, ара шаруашылығы 1898-1996 Карл Керл ОБЕ (German OBE) (1898 ж. 3 тамыз, Mittelbiberach, Germany 1 қыркүйек 1996, Buckfast, Devonshire, England, UK), Адам аға деп аталатын, бенедиктин монах, ара шаруашылығы және ара өсіру жөніндегі билік, Buckfast арасының әзірлеушісі. "Ол ара бағушы ретінде теңдесі жоқ еді. Ол олармен сөйлесіп, сылап-сылап отырды. Ол ұшаларға тыныштық сыйлады, оны көргендердің айтуынша, бұл ұшалардың сезімталдығына әсер етті". The Economist, 1996 жылғы 14 қыркүйек
Benedictine monk, apiculturist 1898–1996
Karl Kehrle OSB OBE (3 August 1898, Mittelbiberach, Germany – 1 September 1996, Buckfast, Devonshire, England, UK), known as Brother Adam, was a Benedictine monk, beekeeper, and an authority on bee breeding, developer of the Buckfast bee. "He was unsurpassed as a breeder of bees. He talked to them, he stroked them. He brought to the hives a calmness that, according to those who saw him at work, the sensitive bees responded to." – The Economist, 14 September 1996
Өмірбаян
Денсаулығы нашарлағандықтан, 11 жасында анасы оны Германиядан Бакфаст абатлығына жіберді, онда ол орденге қосылды (Адам аға болып) және 1915 жылы ара шаруашылығымен айналыса бастады. Екі жыл бұрын Уайт аралынан тараған Acarapis woodi деген паразиті бүкіл елге тарай бастады, жергілікті бал аралдарының бәрін құртты, ал 1916 жылы ол аббатханаға жетіп, 46 бал аралының 30-ын қырып тастады. Ол Түркияға селекциялық өсіру үшін төзімді жергілікті араларды іздеуге барған. 1917 жылы ол тұңғыш Buckfast тұқымын, паразитке төзімді өте өнімді араны шығарды. 1919 жылы 1 қыркүйекте Кехрле абатхананың аары қорасын ағасы Колумбан зейнеткерлікке шыққаннан кейін басқарады. 1925 жылы ол ұялардың орналасуы туралы біраз зерттеулер жүргізгеннен кейін Дартмурда өзінің әйгілі көбейту стансасын орнатқан, бұл таңдалған қиылыстарды алу үшін оқшауланған модель, ол әлі күнге дейін жұмыс істейді. 1950 жылдан бастап он жылдан астам уақыт бойы Керл Buckfast арасын біртіндеп жетілдіруді жалғастырды, ол бүкіл Еуропа, Таяу Шығыс және Солтүстік Африка елдерінен араларды талдап, қиылыстыру арқылы. 1964 жылы ол аарыларды зерттеу қауымдастығының басқарма мүшесі болып сайланды, кейін ол Халықаралық аарыларды зерттеу қауымдастығына айналды. Ол 1970-ші жылдары Buckfast арасын зерттеуді және саяхаттауды жалғастырды және бірнеше марапаттар алды, соның ішінде Британ империясы орденінің офицері (1973) және неміс Bundesverdienstkreuz (1974). 1987 жылы 2 қазанда ол Танзания мен Кениядағы Килиманджаро тауларында ара іздеп жүргенде Швед ауыл шаруашылығы ғылымдары университетінің ауыл шаруашылығы факультетінің құрметті докторы болып тағайындалды. Бұл оны қатты қозғады және ол өзінің ғылыми зерттеулерінің ресми танылуын көрді. Екі жылдан кейін ол Англиядағы Эксетер университетінің құрметті докторы болып тағайындалды. 1992 жылы 2 ақпанда 93 жасында ол әулеттегі ара шаруашылығынан кетіп, туған қаласы Миттелбиберахта немересі Мария Керлемен бірнеше айға тұруға рұқсат алды. 1993 жылдан бастап ол Бакфаст абатлығында зейнеткерлік өмір сүрді және ағылшын бенедиктин қауымының ең қарт монахына айналды. 1995 жылы 97 жасында жақын маңдағы қарттар үйіне көшіп барды.
Due to health problems Kehrle was sent by his mother at the age of 11 from Germany to Buckfast Abbey, where he joined the order (becoming Brother Adam) and in 1915 started his beekeeping activity. Two years before, a parasite, Acarapis woodi that originated on the Isle of Wight had started to extend over the country, devastating all the native bees, and in 1916 it reached the abbey, killing 30 of the 46 bee colonies. He travelled to Turkey to find resistant native bees for selective breeding. In 1917 he created the first Buckfast strain, a very productive bee resistant to the parasite. On 1 September 1919 Kehrle was put in charge of the abbey's apiary, after the retirement of Brother Columban. In 1925 and after some studies on the disposition of the beehives he installed his famous breeding station in Dartmoor, an isolated model to obtain selected crossings, which still works today. From 1950 and for more than a decade Kehrle continued his gradual improvement of the Buckfast bee by analysing and crossing bees from places all over Europe, the Near East and North Africa. In 1964 he was elected member of the Board of the Bee Research Association, which later became the International Bee Research Association. He continued his studies of the Buckfast bee and his travels during the 1970s and received several awards, including appointment as an Officer of the Order of the British Empire (1973) and the German Bundesverdienstkreuz (1974). On 2 October 1987 he was appointed Honorary doctor by the Faculty of Agriculture of the Swedish University of Agricultural Sciences while in search of a bee on the Kilimanjaro mountains in Tanzania and Kenya, which deeply moved him and he saw as the official recognition of the scientific nature of his research. Two years later he was appointed Honorary doctor by the Exeter University in England. On 2 February 1992, aged 93, he resigned his post as beekeeper at the Abbey and was permitted to spend some months in his home town Mittelbiberach with his niece, Maria Kehrle. From 1993 onwards, he lived a retired life back at Buckfast Abbey, and became the oldest monk of the English Benedictine Congregation. In 1995, at age 97, he moved to a nearby nursing home where he died on 1 September 1996.