Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филантроп, кедей балалар үйлерінің негізін қалаушы және директоры Томас Джон Барнардо (4 шілде 1845 – 19 қыркүйек 1905) – Ирландияда туған, христиан филантроп және кедей және жетім қалған балаларға арналған үйлердің негізін қалаушы және директоры. Барнардоның алғашқы үйі 1867 жылы құрылғаннан бастап, Барнардо қайтыс болған күнге дейін, шамамен 60 000 бала қабылданып, қамқорлыққа алынды. Барнардо Лондон ауруханасындағы оқуын аяқтамаса да, «дәрігер» атағын қолданды және кейін лицензиат алды.
Philanthropist, founder and director of homes for poor children
Thomas John Barnardo (4 July 184519 September 1905) was an Irish born, Christian philanthropist and founder and director of homes for poor and deprived children. From the foundation of the first Barnardo's home in 1867 to the date of Barnardo's death, nearly 60,000 children had been taken in. Although Barnardo never finished his studies at the London Hospital, he used the title of 'doctor' and later secured a licentiate.
Ерте өмір
Барнардо 1845 жылы Дублинде (Ирландия) дүниеге келді. Ол сефардтық еврей тегінен шыққан Джон Микаэлис Барнардоның бес баласының төртіншісі (бір бала туғанда қайтыс болды) және оның екінші әйелі Абигейлдің баласы болды. 1840 жылдардың басында Джон Пруссиядан Гамбург арқылы Дублинге көшіп келді, онда ол өз бизнесін ашты; ол екі рет үйленді және жеті баланың әкесі болды. Барнардолардың тегі Венецияға дейін жетеді, ал 16 ғасырда лютеран дініне ауысты. Барнардо бала кезінде өзімшіл болғанын және өзіне тиесілі емес нәрсенің бәрі өзіне тиесілі деп ойлағанын жазды. Бірақ ол өскен сайын, кедейлікке тап болған адамдарға көмектесу үшін бұл ойдан бас тартты. Барнардо 1866 жылы Лондонға көшті. Осы кезде ол миссионер болуға қызығушылық танытты. Осы балалардың көптегені кедей ғана емес, соңғы холера эпидемиясының салдарынан жетім қалған. Жеке білім алуға мүмкіндігі жоқтар үшін мектеп христиандық негізде білім берді, бірақ тек дінге ғана емес, сол кездегі кең таралған кәсіптерде (мысалы, газет сатушылар мен аяқ киім тазалаушылар) тәлім беруге де бағытталды. 1870 жылы Барнардо Лондонның жетім балаларының жағдайын тексергеннен кейін 18 Степни Коузвейде ер балаларға арналған балалар үйін ашуға ұйғарымдалды. Бұл оның өмірінің соңына дейін, 1905 жылы қайтыс болғанға дейін 8500-ден астам балаға қамқорлық көрсеткен 122 мекеменің біріншісі болды. Балаларға жақсы жағдай жасалды; нәрестелер мен кішкентай балалар өнеркәсіптік ластанудан қорғау үшін ауылдық жерлерге жіберілді, ал жасөспірімдерге ағаш өңдеу және металл жұмысы сияқты дағдылар үйретіліп, оларға қарапайым қаржылық тұрақтылықты қамтамасыз етуге көмектесті. Барнардоның үйлері тек ұлдарды ғана емес, қыздарды да қабылдады; 1876 жылы Баркинсайдте "Қыздар ауылы" ашылды, ал 1905 жылға қарай "шаруашылыққа" дайындалған 1300 қызға қамқорлық көрсетті. Тағы бір мекеме – "қауіпті жағдайдағы қыздарды құтқару үйі" балалардың жыныстық эксплуатациясының өсуінен қыздарды қорғауға бағытталған. Барнардо мен оның әйелі Сара Луиза Елмсли құрған түрлі үйлер мен мектептерге қоса, жағажайдағы демалыс орны мен аурухана да салынды.
Barnardo was born in Dublin, Ireland, in 1845. He was the fourth of five children (one died in childbirth) of John Michaelis Barnardo, a furrier who was of Sephardic Jewish descent, and his second wife, Abigail, an Englishwoman and member of the Plymouth Brethren. In the early 1840s, John emigrated from Prussia via Hamburg to Dublin, where he established a business; he married twice and fathered seven children. The Barnardo family "traced its origin to Venice, followed by conversion to the Lutheran Church in the sixteenth century". Barnardo wrote that, as a child, he was selfish and thought that everything that was not his should belong to him. However, as he grew older, he abandoned this mindset in favour of helping people experiencing poverty. Barnardo moved to London in 1866. It was during this time that he became interested in becoming a missionary. Many of these children were not only impoverished but orphaned, as the result of a recent cholera outbreak. For those unable to afford private education, the school offered education which although Christian based, was not exclusively religion focused, and worked to provide tutelage on various common trades of that time (for example, newsboys and shoe shiners). In 1870, Barnardo was prompted to form a boys' orphanage at 18 Stepney Causeway after inspecting the conditions within which London's orphaned population slept. This was the first of 122 such establishments, caring for over 8,500 children, founded before he died in 1905. Significant provisions were available to occupants; infants/younger children were sent to rural districts in an attempt to protect them from industrial pollution, and teenagers were trained in skills such as carpentry and metal work, to provide them a form of basic financial stability. Barnardo's homes did not just accommodate boys; in 1876, the 'Girls' Village Home' in Barkingside was established, and by 1905, accommodated 1,300 girls who were trained for 'domestic occupation'. Another establishment, the 'rescue home for girls in serious danger', aimed to protect girls from the growing tide of child prostitution. In addition to the various homes and schools established by Barnardo and his wife, Sara Louise Elmslie, a seaside retreat and hospital were also founded.
Жеке өмір
1873 жылы маусымда Барнардо Лондонның Ллойд компаниясының андеррайтерінің қызы Сара Луиза Элмслиге (1842–1944) үйленді, ол Сири деген атпен танымал болды. Сири күйеуінің евангелизм мен әлеуметтік жұмысқа деген қызығушылығын бөлісті. Олар Эссекс округындағы Моссфорд Лоджада қоныстанды, онда жеті балалары болды, олардың үшеуі балалық шағында қайтыс болды. Төртінші баласы Марджори Даун синдромымен туды. Олардың қызы Гвендолин Мод Сири (1879–1955), анасы сияқты Сири деп аталды, бай бизнесмен Генри Велкомға, кейіннен жазушы Сомерсет Момға үйленді және Лондонның танымал интерьер дизайнері болды. Барнардо 1905 жылдың 19 қыркүйегінде Лондонда стенокардиядан қайтыс болды және Эссекс округының Баркинсайд қаласындағы Кейнс Хаус үйінің алдына жерленді. Қазір бұл үй оның құрған балалар қайырымдылық қорының бас кеңсесі болып табылады. Кейнс Хаус үйінің алдында ескерткіш орнатылған.
In June 1873, Barnardo married Sara Louise Elmslie (1842–1944), known as Syrie, the daughter of an underwriter for Lloyd's of London. Syrie shared her husband's interests in evangelism and social work. The couple settled at Mossford Lodge, Essex, where they had seven children, three of whom died in early childhood. A fourth child, Marjorie, had Down syndrome. One daughter, Gwendolyn Maud Syrie (1879–1955), known as Syrie like her mother, was married to wealthy businessman Henry Wellcome, and later to the writer Somerset Maugham, and became a socially prominent London interior designer. Barnardo died of angina pectoris in London on 19 September 1905, and was buried in front of Cairns House, Barkingside, Essex. The house is now the head office of the children's charity he founded, Barnardo's. A memorial stands outside Cairn's House.
Жіберілген Джек деп күдікті
Уайтчепельдегі кісі өлтірулер кезінде, Джек-Жарққыштың болжамды медициналық біліміне байланысты, аймақтағы әртүрлі дәрігерлер күдік тудырды. Барнардоның қайтыс болғаннан көп уақыт өткен соң, Дональд Маккормик (1970) және Гэри Роулендс (2005) оны мүмкін күдікті деп атады. Роулендс Барнардоның жалғыз балалық шағы мен діни ынтасы оны көшелерді тазалау және олардың балаларын өзінің қамқорлығына тапсыруға ынталандыру үшін проституткаларды өлтіруге жетелегенін болжады. Мэри Келлині өлтіргеннен кейін, жүзу бассейнінде болған жазабадан құлағының саңырауы салдарынан ол кісі өлтіруді тоқтатты, себебі саңырау оны ұстауға осал қылды. Барнардоның кісі өлтіргеніне ешқандай дәлел жоқ, және бұл теорияны сынағандар оның жасы мен сыртқы келбеті Жарққыштың сипаттамаларымен сәйкес келмейтінін көрсетті. Дегенмен, Барнардо Шығыс Аясында жақсы танымал болды және мұқтаж клиенттермен сөйлесу үшін арзан пансионаттарға барып тұратын. Осындай сапарлардың бірінде ол кісі өлтірулер кезеңінде Уайтчепельдегі 32 Flower and Dean Street мекенжайындағы топпен әңгімелесті. Бір әйел мас күйде: «Біздің бәріміз жамандыққа ұшырап жатырмыз, біздің тағдырымызды ешкім ойламайды, мүмкін келесі соққы бізге тиер», - деп айқайлады. Кейін ол Джек-Жарққыштың үшінші ресми құрбаны болған Элизабет Стрейдтің денесін моргта қарады және ол сол қатарда болғандардың арасында екенін растады.
At the time of the Whitechapel murders, due to the supposed medical expertise of Jack the Ripper, various doctors in the area were suspected. Long after his death, Barnardo was named a possible suspect by Donald McCormick (1970) and Gary Rowlands (2005). Rowlands proposed that Barnardo's lonely childhood and religious zeal led him to kill prostitutes to clear them from the streets and to encourage them to place their children into his care. Only because of an accident in a swimming pool that left him deaf shortly after murdering Mary Kelly did he stop killing, as being deaf left him more vulnerable to capture. There is no evidence that Barnardo committed the murders, and critics of this theory have also pointed out that his age and appearance did not match any of the descriptions of the Ripper. Barnardo was well known in the East End, however, and would visit cheap boarding houses to talk to underprivileged customers. During one of these visits, he spoke to a group at 32 Flower and Dean Street, Whitechapel, during the period of the murders. One of the women drunkenly cried, 'We're all up to no good and no one cares what becomes of us; perhaps some of us will be killed next.' He later viewed the body of Elizabeth Stride, Jack the Ripper's third canonical victim, at the mortuary and confirmed that she had been among those present.
Мұрасы Барнардо
Барнардо қайтыс болғаннан кейін, әртүрлі мекемелерді барлық қаржылық жауапкершіліктен босату және оның барлық жұмысын тұрақты түрде жалғастыру үшін 250 000 фунт стерлингтік ұлттық ескерткіш қор құрылды. Бұрынғы кеңес төрағасы Уильям Бейкер үйлердің негізін қалаушысының орнына құрметті директор болып тағайындалды. Барнардо өмірін арнаған қайырымдылық жұмысына арналған 192 кітаптың авторы еді. Барнардоның жұмысын оның көптеген жақтастары «Доктор Барнардоның үйлері» деген атпен жалғастырды. 20-ғасырдың ортасындағы қоғамдық өзгерістерден кейін, қайырымдылық қоры балаларға тікелей күтім көрсетуден асырап алу мен үйге бала беруге көшті және өзін «Доктор Барнардо» деп атады. 1989 жылы соңғы дәстүрлі жетімдер үйі жабылғаннан кейін, ол одан да қарапайым «Barnardo's» атауын алды.
After Barnardo's death, a national memorial was instituted to form a fund of £250,000 to relieve the various institutions of all financial liability and permanently place the entire work. William Baker, formerly the chairman of the council, was selected to succeed the founder of the homes as honorary director. Barnardo was the author of 192 books dealing with the charitable work to which he devoted his life. Barnardo's work was carried on by his many supporters under the name Dr Barnardo's Homes. Following societal changes in the mid 20th century, the charity changed its focus from the direct care of children to fostering and adoption, renaming itself Dr Barnardo's. Following the closure of its last traditional orphanage in 1989, it took the still simpler name of Barnardo's.
Даулар
Барнардоның жұмысы басынан-ақ дау тудырды. Атап айтқанда, ол ата-анасының келісімінсіз балаларды ұрлады және Барнардо оларды құтқаруға дейін мен кейін арасындағы айырмашылықты күшейту үшін балалардың суреттерін өңдеді деген айып тағылды. Ол мұның бірінші айыптауын ашық мойындады, оны "игілік ниетпен жасалған ұрлық" деп атады және мақсатқа жету үшін кез келген құрал қолданылуы мүмкін деген пікірмен қорғанысқа өтті. Барлығында ол 88 рет сотқа шақырылды, көбінесе бала ұрлығы айыбымен. Бірақ ол харизматикалық сөйлеуші және танымал адам болғандықтан, бұл даулардан зардапсыз шықты. Оған тағы тағылған басқа айыптардың ішінде Барнардоның "әлде білгенше және кейін" карточкалары үшін қойылған суреттерді сахналау және өзінің қамқорлығындағы балалардың қарапайым гигиенасын ұмыту да болды.
There was controversy early on with Barnardo's work. Specifically, he was accused of kidnapping children without their parents' permission and of falsifying photographs of children to make the distinction between the period before they were rescued by Barnardo's and afterwards seem more dramatic. He openly admitted to the former of these charges, describing it as 'philanthropic abduction' and basing his defence on the idea that the end justified the means. In total, he was taken to court on 88 occasions, usually on the charge of kidnapping. However, being a charismatic speaker and popular figure, he rode through these scandals unscathed. Other charges brought against him included presenting staged images of children for Barnardo's 'before and after' cards and neglecting basic hygiene for the children under his care.
Бүгінгі қайырымдылық
Барнардоның ресми талисманы Барни есімді аю. Королева Елизавета II 1983 жылдан 2016 жылға дейін Барнардоның меценаты болды, содан кейін ол осы қызметті Корнуолл герцогинясына, қазіргі Королева Камиллаға тапсырды. Бас директоры – Линн Перри.
The official mascot of Barnardo's is a bear called Barney. Queen Elizabeth II was Barnardo's Patron from 1983 to 2016, when she handed over the role to The Duchess of Cornwall, who is now Queen Camilla. Its chief executive is Lynn Perry.