Кіріспе

Шотландия полкі британдық әскерде 42-ші (Royal Highland) Foot Regiment - британдық әскердегі шотландтық жаяу әскер полкі, сондай-ақ Black Watch деп аталады. Бастапқыда Кроуфордтың таулы жерлері немесе Таулы жерлер полкі деп аталды (1739 жылы жиналды) және 43-ші нөмірленді, 1748 жылы Оглеторптың жаяу әскер полкі таратылып, олар 42-ші болып қайта нөмірленді, ал 1751 жылы ресми түрде 42-ші (Таулы) жаяу әскер полкі деп аталды. 42-полк Солтүстік Америкада соғысқан алғашқы үш жоғарғы жерлік полктардың бірі болды. 1758 жылы бірлік Корольдік таулы полк деген атаумен марапатталды. Оның бейресми атауы Black Watch 1861 жылы ресми түрде болды. 1881 жылы полк 73-ші (Пертшир) жаяу әскер полкімен біріктірілді. 1931 жылы ресми түрде The Black Watch (Royal Highland Regiment) болып қайта аталды. 2006 жылы Қара күзет Шотландияның Корольдік полкіне кірді.

Ерте тарих

1715 жылы Якобиттер көтерілісінен кейін британ үкіметінің Шотландия таулы аймағында тұрақты әскерді ұстауға ресурстары мен адам күші болмады. Нәтижесінде олар тәртіпті сақтау үшін Уигтерге адал болған жергілікті тайпалардан ер адамдарды жалдауға мәжбүр болды. Бұл қылмысты, әсіресе мал ұрлауды болдырмауда сәтсіз болды. Сондықтан, Тәуелсіз таулы компаниялар (соңыда "Қара күзет" деп аталатын) 1725 жылы генерал Джордж Уэйдпен қылмысқа "күзет" жүргізу үшін отаршыл ретінде құрылды. Оған жол желісін салуға тапсырма берілді. Алты тәуелсіз таулы компаниялар жергілікті кландардан, Мунро кланынан бір компания, Ловат кланынан Фрейзерден бір компания, Грант кланынан бір компания және Кемпбелл кланынан үш компаниядан алынды. Бұл топтар Am Freiceadan Dubh немесе Black Watch деп аталды, бұл атау олардың киінуіне байланысты болуы мүмкін. 1739 жылы тағы төрт компания қосылып, барлығы он тәуелсіз таулы компания болды. "Қара күзеттің" он тәуелсіз таулы компаниялары ресми түрде 1739 жылы "43-ші таулы жаяу полк" болып құрылды. Ол алғаш рет 1740 жылы Шотландияның Аберфелди қаласында жиналды. Полковник Джон Линдсей, 20-шы Кроуфорд графы және подполковник - сэр Роберт Манро, 6-шы баронет. Капитандардың арасында оның келесі ағасы Джордж Манро, 1-ші Кулькерн (осылай-ақ 1745 жылы құрылған Тәуелсіз компанияның капитаны) және олардың ағасы Джон Манро, 4-ші Ньюмор, 1745 жылы подполковник болып тағайындалды (Сэр Роберт орнына 37-ші (Солтүстік Гэмпшир) жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті). 43-ші полктің басқа капитандары Джордж Грант, Монзидің Колин Кэмпбелл, Лусстың Джеймс Колкхун, Карриктің Джон Кэмпбелл, Баллимордың Колин Кэмпбелл және Крейншидің Дугал Кэмпбелл болды.

Бірінші әрекет және бүлік

1743 жылдың наурыз айында полк Лондонға, содан кейін Фландрияға көшіп, Австрияның мұрагерлік соғысында соғысқан британдық күштерге қосылуға дайындалу үшін Перт қаласында жиналды. Шотландиялық шенеуніктер, соның ішінде Сессиондық соттың Лорд-Президенті Дункан Форбс үкіметке бұл олардың қызметі Шотландиямен шектелетін жалпы түсінікке қайшы келетінін ескертті. Бұл тек Георг II оларды тексеруге ниеттенгендіктен болды деп сендірілген олар мамыр айында Лондонға келді, содан кейін Грейвсендке Фландрияға жөнелту үшін тапсырылды. Алдаудан ашу, олардың Вест-Индияға баратыны туралы аңыздармен байланысты, өлім-жітімнің жоғары деңгейімен танымал жер, бүлік шығарды; олар Шотландияға, Малкольм және Сэмюэл Макферсон және Фаркхар Шоу бастаған. Олар 22 мамырда Нортгемптонширдің Оундл қаласының маңындағы Ледивудқа жетті. Көтерілісшілер тегін кешірімге үмітпен берілді, бірақ Лондонға қайтып оралды және Лондон мұнарасына қамалды. Үш басшы содан кейін соттың сотына тартылып, 1743 жылы 18 шілдеде Тауэр Гринде атылған. Полктің тағы екі жүз мүшесі Ямайка, Гибралтар және Менорка гарнизондарына әртүрлі түрде бөлінді, қалғандары Фландрияға жөнелтілді. Полктің алғашқы толық шайқасы 1745 жылдың мамыр айында Фонтеной шайқасында болды, онда олар француздарды өзінің қатыгездігімен таң қалдырды және олардың қолбасшысы Камберленд герцогін қатты таң қалдырды. "Олардың өздерінің күресу жолдары" рұқсат етілді, әрқашан олар француз оттарын қабылдағанда полковник сэр Роберт Манро өз адамдарына "жерге құлап" отыруға бұйырды, ал өзі, өзінің денесі болғандықтан, артында түстермен жалғыз тұрды. Бұл үш компания 1748 жылы таратылды. Режименттің қалған бөлігі 4 қарашада Англияға келіп, көтеріліс аяқталғанға дейін мүмкін француз шапқыншылығын күтіп тұрды. 1747 жылдың басынан 1748 жылдың соңына дейін ол Фландрияда болды, бірақ 1756 жылға дейін Ирландияда орналасты. 1749 жылы Оглторптың жаяу әскер полкі таратылғаннан кейін, Қара күзет 42-ші болып қайта нөмірленді және 1751 жылы ресми түрде 42-ші (Highland) жаяу әскер полкі деп аталды. 1756 жылы Жеті жылдық соғыс басталғанда, ол Солтүстік Америкаға жіберілді.

Америка

Француздар мен үндістер соғысы кезінде Тикондероганың бірінші шайқасында, сонымен қатар Кариллон шайқасы деп аталады, полк 1758 жылдың шілдесінде шабуылда өз адамдарының жартысынан астамын жоғалтты. Сол кезде олар ресми түрде Корольдік полк ретінде танылды. Қара күзеттің екінші батальоны Кариб теңізіне жіберілді, бірақ Тикондерогадағы жоғалтулардан кейін екі батальон Нью-Йоркте біріктірілді. Полк 1759 жылдың шілдесінде Тикондероганың екінші шайқасында және 1760 жылдың қыркүйек айында Монреальдың берілуінде болды. Олар тағы да Вест-Индияға жіберілді, онда олар Гавана, Мартиника және Гваделупада әрекет етті. 1767 жылы полк Ирландияның Корк қаласына барып, 1775 жылы Шотландияға оралды. 1776 жылдың қыркүйегінде Гарлем биіктіктерінің шайқасында, 1776 жылдың қарашасында Форт-Вашингтон шайқасында және 1777 жылдың ақпан айында Пискатавей шайқасында шайқасты көрді. Сондай-ақ, ол 1777 жылдың қыркүйегінде Брэндивайн шайқасында (жеңіл жаяу әскер мен гранадерлік роталар ғана), 1777 жылдың қазан айында Германтаун шайқасында (жеңіл рота ғана) және 1778 жылдың маусым айында Монмут шайқасында, сондай-ақ 1780 жылдың көктемінде Чарльстонды қоршауда болды. 1778 жылдың қыркүйегінде полк құрамындағы жасақ Фэрхейвенге (Массачусетс штаты) шабуыл жасап, қаланың кеме қатынасы саласына үлкен залал келтірді. 1786 жылға дейін қызмет етті, содан кейін олар солтүстікке, Кейп-Бретон аралына көшіп барды. 1789 жылы полк Англияға оралды. Портсмутта қонып, олар Нортумберлендтегі Тайнемутқа жүріп кетті және 1790 жылдың көктемінде Глазгоға жүріп, 1790 жылдың қарашасында Эдинбург қасабасында тұруға алды.

Француз революциялық соғыстары

1801 жылы 8 наурызда 42-ші бригада британдық экспедициялық күштердің шешуші жеңісі болған Абукир шайқасына қатысты. Сағат 9-да әскерлер өз кемелерін француздықтар қаруы мен мушкеттерінің жауын-шашын астында жағаға тастады. Әскерлер кемеден шығып, тізімге тұрды, штыктарды бекітіп, жаудың от-жарағынан қорықпай алға жылды. Генерал Мур десант жасағын басқарады. 42-ші, десант күшінің ортасында орналасқан, тік, жұмсақ құмды жерді бағындыру үшін күресті. Француздар саммитте пайда болып, алға қарай келе жатқан сарбаздарға жойғыш мылтық атысты. 42-ші полктың жетекші әскерлері француздар қайта зарядталмас бұрын шыңға жетті және штыкпен шабуыл жасап, оларды шатастырып жіберді. Француздар салт атты әскердің эскадрильясымен шабуыл жасады, 42-ші дивизияның екінші штыкпен шабуыл жасауы оларды қашуға мәжбүр етті. Британдықтардың 102 қазаға ұшырағаны және 515 жарақаты бар екені белгілі болды; олардың ішінде 42-ші жоғарғы жерліктердің 31 қазаға ұшырағаны белгілі болды. Командир, подполковник Джеймс Стюарт, 6 офицер, 7 сержант, 4 барабаншы және 140 қарапайым адам жарақат алды. Кеме жағаға жеткенде, Джеймс Стюарт бірнеше сарбаздармен бірге жараланды. Компания командирлерінің басшылығы мен британдықтардың санынан екі есе көп жауларға қарсы кейінгі табыстары ерекше болды. Абукир шайқасы он үш күннен кейін, 1801 жылдың 21 наурызында Александрия шайқасының алғысы ретінде көпір басына жол ашты. 42-ші полк подполковник Александр Стюартпен подполковник Джеймс Стюарт Абукирде жарақаттанғаннан кейін командалық болды. Соғыс кезінде майор Стирлинг француздардан байрақты басып алды, оны сержант Синклерге берді, ол кейіннен жараланды, ал кейіннен байрақ жоғалды. Олар Каирді, содан кейін Александрияны қоршауға алды, бұл француз әскерлерін Мысырдан қуып шығарды. 1809 жылдың қаңтар айында Коруна шайқасында 42-ші жоғарғы жерліктердің сарбазы өлімге ұшыраған генерал сэр Джон Мурды және тағы алты адамды артқа алып барды, бірақ ол Қара күзеттің қорғанысы үлкен рөл атқарған жеңіске куә болғаннан кейін ғана. Мурдың әскері Испаниядан шығарылды және олармен бірге 42-ші жоғарғы жерлер әскерінің 1-ші батальоны да кетті. Торрес-Ведраның шекарасына дейін кері шегінді. 1811 жылы мамыр айында Фуэнтес-де-Оноро шайқасында және 1812 жылы наурыз айында Бадахоздың қанды қоршауында 2-ші батальон үлкен ерекшелікпен шайқасты. 1-ші батальон 1812 жылы шілдеде Саламанка шайқасында, 1813 жылы маусымда Витория шайқасында, 1813 жылы қарашада Нивель шайқасында, 1813 жылы желтоқсанда Ниве шайқасында және 1814 жылы сәуірде Тулуза шайқасында француздық мергендер өлтірген подполковник сэр Роберт Макараның қол астында жарым аралға уақытында оралды. 42-ші батальон - Веллингтонның шайқастан кейінгі хабарларында аталған төрт батальонның бірі. Екі күннен кейін Ватерлоо шайқасында 42-ші және сонымен қатар 2/73-ші жоғарғы тайпалар, кейіннен жаңа 2-ші батальонға айналды, Қара күзет, екеуі де шайқастың ең қарқынды шайқастарына қатысты. 1-ші батальон Бермудаға 1847 жылдың 15 сәуірінде келді. "Аза мен құтқарылу" кемесі 20-шы (Шығыс Девоншир) жаяу әскер полкін Бермудадан Галифакске (Новая Шотландия) жеткізді. Лейтенант-полковник Макдугаллдың қол астындағы 2-ші батальон (немесе резервтік батальон) 1847 жылы 16 наурызда "Дэливеренс" кемесімен Мальтадан шығып, 24 сәуірде Гибралтарда су алу үшін тоқтағаннан кейін Бермудаға келді. Бермудаға жеткізілген сотталғандарға көптеген ирландтар, соның ішінде 1848 жылғы жас ирландтар көтерілісіне қатысушылар және ұлттық журналист және саясаткер Джон Митчел кірді. Қылмыскерлердің жағдайы қатал, ал тәртіп қатал болды. 1830 жылы сәуірде Ирландия аралында сотталғандардың көтерілісі кезінде тұтқын Джеймс Райан атып өлтірілді. Тағы бес адам төңкеріске қатысқаны үшін өлім жазасына кесілді, ал ең кіші үш адам өмір бойына түрмеде қалады. 1849 жылы Ирландия аралында болған қамауда отырған Джеймс Кронин 25-29 тамыз аралығында соғыспен айналығаны үшін жалғыздық камерасына қамалды. Бостандыққа шыққан соң, ол жұмыс орнына қайта оралды. Ол қорқынышты түрде қолына ұстап тұрып, су бұрғысына жүгірді. Бұл үшін ол 1849 жылы 3 шілдеде, сейсенбі күні жазасын (бәлкім, дүре соғу) алуға бұйырылды. Ол киімін шешуге бұйырылғанда, екі ойлы болды. Ағасы Томас Кронин оған тіл қатып, пышақпен қол ұшын көтеріп, бөлгіш рельске қарай жүгірді. Ол басқа тұтқындарға гаэль тілінде дауыстап шақырды, сонда көптеген адамдар оған қосылып, тұтқынды босатып, офицерлерге шабуыл жасады. Полицейлер оқ ашты. Екі адам қаза �...