Realm of Stefan Dragutin

Кіріспе

Ортағасырлық серб патшалығы Стефан Драгутин патшалығы ортағасырлық серб патшалығы болды. Бастапқыда ол Венгрия Корольдігінің вассалдық корольдігі болды, бірақ кейіннен Венгрия Корольдігінің орталық билігінің құлдырауынан кейін тәуелсіз корольдікке айналды. Оны Сербия патшалары Стефан Драгутин (12821316) және оның ұлы Стефан Владислав II (13161325) басқарды. Патшалық Төменгі Сырмия (бүгінгі Мачва) аймағында орналасқан және оның алғашқы астанасы Дебрц (Белград пен Шабац арасында) болды, ал патшаның резиденциясы кейіннен Белградқа көшірілді.

Аумағы

Орта ғасырларда "Сырмия" - Сава өзенінің айналасындағы үлкен аймақтың атауы. Саваның солтүстік бөлігі Жоғарғы Сирмия (қазіргі Сирмия) деп аталса, өзеннің оңтүстік бөлігі Төменгі Сирмия (қазіргі Мачва) деп аталды. Патшалық Мачвада орналасқан, сонымен қатар Белградты, Рудникпен бірге Шумадияның бір бөлігін және Подринье, Усора, Соли, Браничево және Кучевоның жупаларын (округтерін) қамтыды. Сербияның бірнеше тарихшылары (Деян Микавица, Станое Станоевич, Алекса Ивич, Милоеко Брусин және т.б.) ), патшалық сонымен қатар Жоғарғы Сирмияны (қазіргі Сирмия) қамтыды.

Тарих

Стефан Драгутин 1276 жылдан 1282 жылға дейін Сербияның патшасы болды. 1282 жылы ол аң аулау кезінде аяғын сындырып, ауырып қалды; ол 1282 жылы Дежеводағы кеңесте тақты інісі Стефан Милутинге тапсырды, ал өзі үшін елдің кейбір солтүстік бөліктерін (Рудник пен Подринье жупасының бөліктері) сақтады. Ұлы Владислав Мажарстан патшасының туысына үйленгендіктен, Драгутин 1284 жылы Ладислав IV-ден Белградпен бірге Со (Соли), Озора (Усора) және Мацсо (Мачва) банаттарын алды. Ол ең алдымен оларды Венгрия патшалығының орталық билігінің құлдырауына дейін венгр вассалы ретінде басқарды. Оның мемлекетінің алғашқы астанасы Дебрц болды, ал кейіннен ол өзінің резиденциясын Белградқа көшірді. Драгутин Белградты өзінің астанасы ретінде қолданған алғашқы серб билеушісі болды. 1291 жылы Милутиннің көмегімен Драгутин өзінің аумағын кеңейтіп, Браничево мен Кучево облыстарын басып алды. Бұрынғы билеушілері Дарман мен Куделин жақында Венгрия Корольдігінен тәуелсіз болды. Бұл аймақтар алғаш рет Сербия мемлекетінің құрамына енді. Бұл әрекет болгар деспоты Шишман мен Милутин арасындағы соғысқа себеп болған. Өмірінің соңында Стефан Драгутин өзінің венгрлік одақтастарынан бөлініп, Сербиямен байланысын нығайтты. Кейіннен монахтық ант берді, 1316 жылы қайтыс болды және қазіргі Нови-Пазар маңындағы Джурджиеви-Ступови монастырында жерленді. Драгутин қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Владислав әкесімен бірге билік жүргізді. Алайда 1319 жылы Сербия патшасы Милутин, Владиславтың ағасы, оған шабуыл жасап, жеңіп, түрмеге қамады. 1321 жылы Милутин қайтыс болғаннан кейін, жаңадан босатылған Владислав, мажарлардың және оның немере інісі Степан II-нің көмегімен, Боснияның тыйым салуымен, әкесі жерлерін қайтарып алды. Милутиннің ұлы мен мұрагері Стефан Дечанскийдің жақтастары қайтадан жеңілгеннен кейін, Владислав 1324 жылы Венгрия корольдігіне кері қайтты. Кейіннен Степан II Соли мен Усораны Боснияға қайта қосып алды. Белград пен Сава өзені бойындағы Мачва банатының солтүстік бөлігі Венгрия Корольдігінің билігі астында қалды, ал Браничево мен Мачваның оңтүстік бөлігі сербтер болып қалды. Сербия мен Венгрия патшалықтары келесі ғасыр бойы Мачваға қарсы шығатын болды.

Stefan Dragutin was initially the king of Serbia from 1276 to 1282. In 1282, he broke his leg while hunting and became ill; he passed the throne to his younger brother Stefan Milutin at the council at Deževo in 1282, while keeping for himself some northern parts of the country (Rudnik and parts of the župa of Podrinje). Since his son Vladislav married a relative of the Hungarian king, Dragutin in 1284 gained from Ladislaus IV the banates of Só (Soli), Ózora (Usora) and Macsó (Mačva) with Belgrade. He first ruled them as a Hungarian vassal, until the collapse of the central power of the Hungarian Kingdom. The first capital of his state was Debrc, and later he moved his residence to Belgrade. Dragutin was the first Serbian ruler to use Belgrade as his capital. Around 1291 and with the help of Milutin, Dragutin expanded his territory by annexing the regions of Braničevo and Kučevo, whose former rulers Darman and Kudelin had recently become independent from the Kingdom of Hungary. For the first time, these regions became part of the Serbian state. This action probably caused the war between the Bulgarian despot Shishman of Vidin and Milutin. Towards the end of his life, Stefan Dragutin broke away from his Hungarian allies and strengthened his ties with Serbia. He later took monastic vows, died in 1316 and was buried in the monastery of Đurđevi stupovi, near present day Novi Pazar. After the death of Dragutin, his son Vladislav assumed his father's appanage. However, in 1319, the Serbian king Milutin, Vladislav's uncle, invaded, defeated and imprisoned the latter. When Milutin died in 1321, the newly freed Vladislav recovered his father's lands, with the help of the Hungarians and of his nephew Stephen II, the ban of Bosnia. After being defeated again by supporters of Milutin's son and successor, Stefan Dečanski, Vladislav retreated to the Kingdom of Hungary in 1324. Later, Stephen II reincorporated Soli and Usora into Bosnia. Belgrade and the northern part of the banate of Mačva along the river Sava remained under the rule of the Kingdom of Hungary, while Braničevo and the southern part of Mačva remained Serbian. The kingdoms of Serbia and Hungary would contest Mačva for the next century.