Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бельгиялық редактор және баспагер Жан Батист Констант Мари Альберт Лакруа (Alber Lacroix, 9 қазан 1834 жыл 29 қыркүйек 1903 жыл) - 19-ғасырдағы бельгиялық баспагер, баспагер және журналист. Ол Гонкур ағайындылары мен Эмиль Зола сияқты кейбір авторларды іске қосуға тәуекел етті. 1869 жылы ол граф де Лаутреамонттың "Мальдорор жырлары" атты шығармасын жариялады. Алайда, Құдайды қорлау және әдепсіздігі үшін қудалаудан қорыққан ол ақырында кітапты сатудан бас тартты. 1862 жылы ол "Жақсысыздар" кітабын Librairie internationale A. Lacroix, Verboeckhoven, et Cie деген атпен баспаға шығарды.
Belgian editor and printer
Jean Baptiste Constant Marie Albert Lacroix (albɛʁ lakʁwa 9 October 1834 29 September 1903) was a 19th century Belgian publisher, printer, and journalist who risked launching some seminal authors like the Goncourt brothers and Émile Zola. In 1869 he published Les Chants de Maldoror by Comte de Lautréamont. However, fearing prosecution for blasphemy and obscenity, he ultimately refused to sell the book. In 1862, he was the original publisher of Les Misérables under the name Librairie internationale A. Lacroix, Verboeckhoven, et Cie.
Өмірбаян
Альберт Лакруа баспашылық мамандықты ағасы Франсуа Жозеф Ван Миненнің Брюсселдегі баспасында үйренген. 1857 жылы ол онымен күш біріктірді. 1861 жылы 15 сәуірде Альберт Librairie internationale A. Lacroix, Verboeckhoven, et Cie баспасын құрды және 1862 жылы Опенхайм банкінің Брюссельдегі еншілес компаниясынан қаржылық қолдау алды, бұл оған Виктор Гюгоның баспа құқықтарын сатып алуға мүмкіндік берді. Халықаралық жетістікке қол жеткізгеннен кейін Альберт Лакруа Лейпцигте, Ливорнода, содан кейін Парижде, 13 Rue du Faubourg Montmartre-де филиалдар ашты. А. Лакруа, Вербоэкховен, эт Сие сол кезде Бельгияда жер аударылған француз авторларының шығармаларын жариялауға маманданды, мысалы Луи Блан, Эдгар Куине, Морис Жоли, Прудон. Соңғысы үшін ол сотқа тартылды. 1863 жылдан бастап ол Сент-Эногаттың жағажай үстіндегі бірнеше жер телімдерін сатып алып, Динардың теңіз жағалауындағы курортының промоутері болды, онда ол өзінің есімін алған архитектор Жозеф Эжен Лакруаның қонақ үйі мен виллаларын салдырды. 1864 жылы Пьер Жюль Гетцельмен бірлесіп, Эмил Золаны жариялады. 1869 жылы Виктор Гюго онымен келісімшартты бұзды, "Күлкі көретін адам" басылымы шыққан кезде қаржылық проблемалар туындады және басқа да қиындықтар арасында оның баспасы 1867 жылғы Дүниежүзілік көрмеге арналған Париж нұсқаулығын уақтылы жеткізе алмады. Лакрой, басқа көптеген адамдар сияқты, өзін-өзі жариялауды жүзеге асырды: 1869 жылдың бірінші жартысында ол белгілі Исидор Дюкасстан 1200 алтын франк (ол кездегі 4 жылдық жұмысшының жалақысына тең) талап етті. Оның француздық еншілес компаниясы 1872 жылы банкротқа ұшырады, мүмкін, ішінара тәуекелдік жылжымайтын мүлікпен шабуылдаудың және 1870 жылғы франко-герман соғысының нәтижесінде. Дегенмен Альберт Лакруа өлгенше баспагерлік қызметін жалғастырды. 1876 жылы ол өзінің қорының бір бөлігін және оған қатысты құқықтарды Marpon & Flammarion компаниясына сатып жіберді. Сондай-ақ, журналист және жазушы, Альберт Лакруа бірнеше еңбектерді жариялады, соның ішінде Францияның суреттелген тарихы ең алыс шығу тегінен 19-ғасырдың аяғына дейін 1900 жылы Парижде Ольендорфтың 2 томдылығында. Ол Брайдс-ле-Бэйнс зиратында жерленген.
Albert Lacroix learned the publishing profession in the publishing house of his uncle, François Joseph Van Meenen, in Brussels. He joined forces with him in 1857. On April 15, 1861, Albert created the publishing house Librairie internationale A. Lacroix, Verboeckhoven, et Cie and obtained financial support in 1862 from the Brussels subsidiary of the Oppenheim bank , allowing him to buy the publishing rights to Victor Hugo 's Les Misérables 3 , prohibited from staying in France. With international success achieved, Albert Lacroix opened branches in Leipzig, Livorno then in Paris, at 13 Rue du Faubourg Montmartre. A. Lacroix, Verboeckhoven, et Cie then specialised in the publication of the works of French authors exiled in Belgium such as Louis Blanc, Edgar Quinet, Maurice Joly, Proudhon. For the latter, he faced trial. From 1863, he became the promoter of the seaside resort of Dinard by acquiring several plots of land above the beach of Saint Enogat on which he had a hotel and villas built by his namesake: the architect Joseph Eugène Lacroix. In 1864, partly associated with Pierre Jules Hetzel, he published Émile Zola. In 1869, Victor Hugo broke his contract with him, at the time of the publication of The Man Who Laughs Financial problems arose and among other hassles, his publishing house failed to deliver on time the Paris Guide intended for the Universal Exhibition of 1867. Lacroix, like many others, practiced self publishing : during the first half of 1869, he demanded 1200 gold francs (the equivalent of 4 years of worker's wages at that time) from a certain Isidore Ducasse to print Les Chants de Maldoror soon announced under the pseudonym of “Comte de Lautréamont”. Its French subsidiary went bankrupt in 1872, perhaps partly as a result of risky real estate speculation and the Franco German War of 1870. Albert Lacroix nevertheless continued his profession as a publisher until his death. In 1876, he sold part of his fund with the associated rights to Marpon & Flammarion. Also a journalist and writer, Albert Lacroix published several works, including an Illustrated History of France from the Most Remote Origins to the End of the 19th century in 2 volumes in Paris by Ollendorf in 1900. He is buried in the Brides les Bains cemetery.