Француз сыншысы және драматург Франсуа Эли Жюль Леметр (1853-1914) өмірі мен шығармалары. Әдеби сын, театр рецензиялары, "Замандастар" еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз сыншысы және драматургі (1853–1914)
French critic and dramatist (1853–1914)
Франсуа Эли Жюль Лемейтр (27 сәуір 1853 – 4 тамыз 1914) – француз сыншысы және драматургі.
François Élie Jules Lemaître (27 April 1853 – 4 August 1914) was a French critic and dramatist.
Өмірбаян
Лемейтр Лойре департаментінің Веннеси қаласында дүниеге келген. 1883 жылы Гренобль университетінде профессор болды, бірақ әдеби сыншы ретінде бұрыннан танымал еді, ал 1884 жылы өз уақытын әдебиетке арнау үшін қызметінен кетті. Лемейтр Жан Жак Вайстің орнын басып, «Journal des Débats» газетінің драма сыншысы болды, кейін «Revue des Deux Mondes» журналында да сол лауазымды иеленді. Оның әдеби зерттеулері «Замандастар» (7 серия, 1886–99) деген атпен жинақталды, ал драмалық фельетондары «Театр әсерлері» (10 серия, 1888–98) деп аталды. Лемейтрдің қазіргі заманғы авторлар туралы жазғандары зор көрегендік пен күтпеген ой-пікірлерді, сондай-ақ қуаныш пен өзгеше стильді көрсетеді. 1896 жылдың 16 қаңтарында Француз академиясына қабылданды. Лемейтрдің саяси көзқарастары «La Campagne Nationaliste» (1902) еңбегінде, оның және Годфруа Кавиньяктың провинцияларда оқыған лекцияларында айқындалған. Лемейтр «Écho de Paris» газетінде ұлтшыл науқан жүргізді және біраз уақыт бойы «Ligue de la Patrie Française» ұйымының президенті болды. Лига 1898 жылы үш жас ғалым – Луи Доссет, Габриэль Сиветон және Анри Вогеоис тарапынан құрылды, олар университетте Дрейфус ісіне барлығы қолдау көрсетпейтінін көрсеткісі келді. Олар Эмиль Золаға қарсы және көптеген адамдар интернационалистік, бейбітшіл солшыл жақтас конспирация деп санайтын петиция жариялады. Шарль Мауррас жазушы Морис Баррестің қызығушылығын оятты, ал қозғалыс үш көрнекті тұлғаның қолдауын алды: географ Марсель Дюбуа, ақын Франсуа Коппе және сыншы Жюль Лемейтр. Лемейтр 1904 жылы «Ligue de la Patrie Française» ұйымынан шығып, қалған өмірін жазуға арнады. Ол 61 жасында Таверсте қайтыс болды.
Lemaître was born in Vennecy, Loiret. He became a professor at the University of Grenoble in 1883, but was already well known for his literary criticism, and in 1884 he resigned his position to devote his time to literature. Lemaître succeeded Jean Jacques Weiss as drama critic of the Journal des Débats, and subsequently filled the same office on the Revue des Deux Mondes. His literary studies were collected under the title of Les Contemporains (7 series, 1886–99), and his dramatic feuilletons as Impressions de Théàtre (10 series, 1888–98). Lemaître's sketches of modern authors show great insight and unexpected judgment as well as gaiety and originality of expression. He was admitted to the French Academy on 16 January 1896. Lemaître's political views were defined in La Campagne Nationaliste (1902), lectures delivered in the provinces by him and by Godefroy Cavaignac. Lemaître conducted a nationalist campaign in the Écho de Paris, and was for some time president of the Ligue de la Patrie Française. The Ligue originated in 1898 with three young academics, Louis Dausset, Gabriel Syveton and Henri Vaugeois, who wanted to show that Dreyfusism was not accepted by all at the University. They launched a petition that attacked Émile Zola and what many saw as an internationalist, pacifist left wing conspiracy. Charles Maurras gained the interest of the writer Maurice Barrès, and the movement gained the support of three eminent personalities: the geographer Marcel Dubois, the poet François Coppée and the critic and Jules Lemaître. Lemaître resigned from the Ligue de la Patrie Française 1904, and dedicated the rest of his life to writing. He died in Tavers, aged 61.
Цитаталар
Бір нысанды мың түрлі көруге болады. Дене, жанындағы адамгершілік сипаттарындай күрделі және түсінуге қиын мінезге ие, ол осы сипаттардың аудармасы және символы болып табылады. Бақыт соншалықты нәзік, оның туралы айту арқылы оны жоғалту қаупі бар.
"There are a thousand ways of seeing the same object." "The body has a character as complex and as difficult to comprehend as the moral character whereof it is the translation and the symbol." "Happiness is so fragile that one risks the loss of it by talking of it.