Кіріспе
1973 жылы түсірілген Шохеи Имамура Карайуки санның "Бейнекенің жасалуы" (からゆきさん) - режиссер Шохеи Имамураның 1973 жылы түсірілген жапондық теледидар деректі фильмі. Бұл кітапта Азияның шет елдеріне жезөкшелікпен айналысу үшін жіберілген жапон әйелдеріне арналған "караюки сан" деген термин туралы әңгіме жазылған. Имамура 73 жастағы әйелмен сұхбат жасайды, оны Малайзияға жіберіп, жезөкшелікке мәжбүрледі.
Karayuki san, the Making of a Prostitute (からゆきさん) is a 1973 Japanese television documentary film by director Shōhei Imamura. It tells the story of a karayuki san, a term for Japanese women who were sent to foreign Asian countries to serve as prostitutes. Imamura interviews a 73 year old woman who was sent to Malaysia and forced into prostitution.
Сюжет
1800-жылдардың аяғынан бастап 1900 жылдардың басына дейін ондаған мың жапондық қыз шетелге контрабандалық жолмен әкелінді, өйткені олар тапқан ақша үкіметке қосымша салықтық табыс әкелетінін уәде етті. Имамура 73 жастағы Кикуё Зендо есімді әйелмен сұхбат жасайды, ол бұрынғы караюки сан, Малайзияда бірге тұратын. Ол өзінің жыныстық құлдықта және соғыс уақытында болған оқиғаларын ашық айтып береді. Кикуё Хиросиманың Тойота ауданында фермер және саудагер болып жұмыс істейтін отбасында 8 баланың ең кішісі болып дүниеге келді. Ата-анасы ерте қайтыс болғаннан кейін, ол туралы алдымен ағасы, кейін үлкен әпкесі қамқорлық жасады. 19 жасында ол досымен бірге Жапониядан кетіп, Малайзияның Келанг қаласында аяқтайды. Үш жылдан кейін ол қарызын төлеп, Сингапурдың Чанги қаласына көшіп барды. Сингапурда Кикуё ресторанда жұмыс істеді және оған мейрамхананың үстіндегі бөлмеде немесе порттағы кемелерге барып, жыныстық қызмет көрсетті. Сол уақытта жапондықтар тұратын Азия елдеріндегі жезөкшелік "адепсіз" деп жапон үкіметімен заңсыз деп танылды. Кикуо алғаш рет жапон фотографына тұрмысқа шықты, бірақ ол жұмысынан кетіп, Сингапурға көшіп кеткеннен кейін оны тастап кетті, содан кейін Үндістан теміржол жұмыскеріне тұрмысқа шықты. Тынық мұхиты соғысы кезінде Кикуё басқа жапондықтар сияқты үнді түрмесіне жерленді, бірақ Амакуса мен Шимабарадан келген тұтқындардың көпшілігінен айырмашылығы, ол олардың патриотизміне ортақтаспады және Жапония соғысты жеңіп не жеңеді деп ойламады. Имамурадан туған еліне қайтып барғысы келетінін сұрағанда, ол бір рет барып қалар еді, бірақ оған ақшасы жетпейді. Өзінің туған жеріне қызығушылық танытқан Имамура Кикуйоның туған ауылына барады. Ол қала тұрғындарының көбі, оның ішінде оның отбасы да буракуминдер екенін және кемсітушілікке ұшырағанын біледі. Имамура Кикуйоның өз елінен алыстауының себебі осы ма деп ойлайды. Токиода ол Малайзиядағы компанияның бұрынғы бөлімшесінің басшысы және 6 ай бойы Кикуйоның жұмыс берушісі Ишимура ханымға барады. Ишимура ханымнан Кикуёның камера алдындағы қарапайым мәлімдемелеріне қарамастан, оны тек еңбекқор болғандықтан ғана төзімділікпен қабылдайтын күйеуінің үйінде өмір сүруден қатты қуанбайтынын біледі. Малайзияға оралғанда Имамура Кикуйомен бірге сол жерде өмір сүретін басқа да бұрынғы караюки сандарды тауып, олардың тағдыры мен басқа да қыздардың тағдыры туралы айтады. Олардың кейбіреулері жоғалып кеткен немесе өздерін өлтірген. Кейін Кикуо оны көптеген қарайуки санның қабірлері бар зиратқа алып барады. Кейбір мәйіттер ескерткіш тастар астында, басқалары белгісіз немесе есімсіз тастармен немесе ағаш бағаналармен белгіленген қабірлерде жатыр. Фильм Кикуйоның 1973 жылы мамыр айында Жапонияға сапарымен аяқталады, бұл Бураку азаттық лигасының көмегімен және Ишимура ханымның және Кикуйоның туған қаласының өкілдерімен мүмкін болды. Имамура сөзін "бұл жай ғана әсерлі оқиға емес" деген сөзбен аяқтады, бұл Кикуйоның өз елі өзгергенін немесе өзгермегенін өз көзімен көру мүмкіндігі.
Қабылдау
Джоан Меллен "Генджидің есігіндегі толқындар" атты кітабында бұл фильмді "Имамураның әдемі деректі фильмдерінің ішіндегі ең жарқын және сезімтал фильм" деп атаған.