Кіріспе
Ортағасырлық ағылшын секс-қызметкері Джон Райкенер, сондай-ақ Элеонора деп те аталады, ол 14 ғасырдағы секс-қызметкер, 1394 жылдың желтоқсан айында Джон Бритбимен жыныстық қатынас жасағаны үшін тұтқындалды. Ол Лондонның Чипсайд ауданындағы Сент Маргарет Паттенс шіркеуінің бұрынғы капелланы болған. Тарихшылар Рикенердің есімін сол есімді тұтқынмен байланыстыратынын болжап отырса да, секс-қызметкердің өмірі туралы белгілі бір деректер Лондонның мэрі жасаған тергеуден ғана келеді. Райкенер екі қылмыс бойынша тергеліп жатыр: жезөкшелік және содомия. Бұл кезеңде Лондонда жезөкшелер тұтқындалмаған, ал содомия жалпыға ортақ заңға емес, адамгершілікке қарсы қылмыс болғандықтан, шіркеу соттарында қудаланған. Райкенерді қылмыстар үшін айыптаған дәлел жоқ. Райкенер ер адамдармен жыныстық қатынасқа Лондондық кестеші Элизабет Браудерер арқылы түскенін айтты, ол Райкенерді әйел ретінде киіндірді және сатып алушы ретінде әрекет еткен болуы мүмкін. Соттың деректеріне сүйенсек, Райкенер ерлермен де, әйелдермен де, соның ішінде діни қызметкерлер мен монахтармен де жыныстық қатынаста болған. Райкенер 1394 жылдың жазғы уақытын Оксфордта өткізді, ол жезөкше және кестеші болып жұмыс істеді, ал Биконсфилдте әйелмен жыныстық қатынаста болды. Райкенер Лондонға Оксфордширдегі Берфорд арқылы оралды, ол жерде бармейд болып жұмыс істеді және секс-жұмысты жалғастырды. Лондонға оралғанда Райкенер қала сыртындағы Лондон мұнарасының жанында кездесулерге төлеген. Райкенер Бритбимен бірге жексенбі күні кешке әйел киімінде тұтқындалған, ал 11 желтоқсанда тергеу кезінде оны әлі киіп жүрді. Онда Райкенер өзінің бұрын жыныстық қатынаста болғанын егжей-тегжейлі баяндаған. Бірақ Райкенерге қарсы ешқандай айып тақпаған сияқты, немесе кем дегенде, оны дәлелдейтін ешқандай дерек табылған жоқ. Бұл тергеуден кейін Райкенер туралы нақты ештеңе белгілі емес; Джереми Голдберг 1399 жылы Лондон епискобы тұтқындаған және қашып кеткен Джон Райкенерді сол адам ретінде анықтады. Әлеуметтік, жыныстық және гендерлік тарих тарихшыларын Райкенердің ісі ерекше қызықтырады, өйткені ол жыныстық және гендерлік ортағасырлық көзқарастар туралы біледі. Мысалы, Голдберг бұл оқиғаға Лондон қаласымен болған Рихард II патшаның дау-дамайлары аясында қарайды, бірақ ол бүкіл жазбаның шынайылығына күмән келтіріп, бұл жағдайды қала қызметкерлерінің үгіт-насихаттық шығармасы деп санайды. Тарихшы Джеймс А. Шульц бұл оқиғаны тарихшылар үшін Тристан мен Изольтта сияқты ортағасырлық танымал әңгімелерден гөрі маңызды деп санайды. 1990 жылдары Лондон қаласының мұрағатында "Райкер" ісін қайта ашқан Рут Мазо Каррас оны заңның сипаттауға келмейтін мәселелерді шешудегі қиындықтарын көрсететінін айтады. Джон/Элеонор Райкенерге деген қазіргі заманғы қызығушылық академиялық ортамен шектелмеді. Райкенер кем дегенде бір тарихи көркем шығармада кейіпкер ретінде пайда болды, ал оқиға сахнаға бейімделген. Райкенердің әйелдердің киімін үнемі киіп, кестеші, жезөкше немесе бармейд ретінде таныстырылуы кейбір заманауи ғалымдарды Райкенер транс әйел болған деп ойлауға итермеледі.
John Rykener, also known as Eleanor, was a 14th century sex worker arrested in December 1394 for performing a sex act with
John Britby, a man who was a former chaplain of the St Margaret Pattens church, in London's Cheapside while wearing female attire. Although historians tentatively link Rykener, who was male, to a prisoner of the same name, the only known facts of the sex worker's life come from an interrogation made by the mayor of London. Rykener was questioned on two offences: prostitution and sodomy. Prostitutes were not usually arrested in London during this period, while sodomy was an offence against morality rather than common law, and so pursued in ecclesiastical courts. There is no evidence that Rykener was prosecuted for either crime. Rykener spoke of being introduced to sexual contact with men by Elizabeth Brouderer, a London embroideress who dressed Rykener as a woman and may have acted as procurer. According to the court transcription of this account, Rykener had sex with both men and women, including priests and nuns. Rykener spent part of summer 1394 in Oxford, working both as a prostitute and as an embroideress, and in Beaconsfield had a sexual relationship with a woman. Rykener returned to London via Burford in Oxfordshire, working there as a barmaid and continuing with sex work. On returning to London, Rykener had paid encounters near the Tower of London, just outside the city. Rykener was arrested with Britby one Sunday evening in women's clothes, and was still wearing them during the interrogation on 11 December. There, Rykener described prior sexual encounters in great detail. But it appears that no charges were ever brought against Rykener; or at least, no records have been found suggesting so. Nothing definite is known of Rykener after this interrogation; Jeremy Goldberg has tentatively identified as the same person a John Rykener imprisoned by and escaping from the Bishop of London in 1399. Historians of social, sexual and gender history are especially interested in Rykener's case because of what it reveals about medieval views on sex and gender. Goldberg, for example, views it firmly in the context of King Richard II's quarrel with the city of London—although he has also questioned the veracity of the entire record, and posited that the case was merely a propaganda piece by city officials. Historian James A. Schultz has viewed the affair as being of greater significance to historians than more famous medieval stories such as Tristan and Iseult. Ruth Mazo Karras—who in the 1990s rediscovered the Rykener case in the City of London archives—sees it as illustrating the difficulties the law has in addressing things it cannot describe. Modern interest in John/Eleanor Rykener has not been confined to academia. Rykener has appeared as a character in at least one work of popular historical fiction, and the story has been adapted for the stage. Rykener's persistent use of women's clothing and presentation as an embroideress, prostitute, or barmaid has prompted some contemporary scholars to suggest that Rykener was a trans woman.
Өмірбаян
Он төртінші ғасырдағы Англияда жезөкшелік қатаң реттелетін, ал жезөкшелік емес, жезөкшелік Лондон қаласында заңсыз болды. Қалалық билік жеке жыныстық жұмысшыларды қудаламады, бірақ олардың өмірін жалғастыратын сумингтер мен проксилерді тұтқындауға назар аударды. Жемқорлық қоғамның моральдық құрылымына ең қауіпті болып саналды. Адамдарды соттау үшін тағы бір жыныстық қылмыс содомия болды, бірақ бұл әдетте шіркеудің өз соттарында болады. Бұл екі жыныстық қылмыстың ішіндегі ең ауырсы содомия болып саналды. Он үшінші ғасырдағы философ және теолог Томас Аквинский жезөкшелікті қоқыс ағынын бақылайтын кәрізге теңеді. Аквина бұл мәселені былайша түсіндірді: "Әлемдегі жезөкшелерді алып тастаңдар, сонда оны содомиямен толтырасыңдар". Сонымен, жезөкшелік қажетті жамандық ретінде қарастырылды, егер оны жоюға болмай жатса, оны бақылауға алуға болады. Лондонның Лорд-мэрі осы екі қылмыстың бірін де қарауға құзырлы емес деп есептелмек. Он төртінші ғасырдың аяғында Лондонда ер адамның әдетте әйел киімін киюі әлеуметтік тұрғыдан қабылданбайды деп саналды. Егер бұл әдейі анық немесе қажет болса, мысалы, театр немесе құпия пьесаларда, онда ерекшеліктер болды. Тарихшы Кэти Нормингтон атап өткендей, Корпус Кристи құпия ойын-сауықтары "жыныстық сәйкестікті сынауға немесе бұзуға болатын" жағдайды қамтамасыз етті. Керісінше, мұндай мүмкіндіктердің шектеулі саны, дейді Верн Буллоу, еркек-әйел трансвестизмінің қоғамдық қоғамда іс жүзінде жоқ екенін білдірді. Бірақ, Рут Эванс айтқандай, Лондон "сексистік және экономикалық жағынан теңдесі жоқ мүмкіндіктерге ие болған" қала еді. Гермафродитизмнің де заңды мәртебесі бар еді; мысалы, он үшінші ғасыр заңгері Генри де Брактон оны өзінің заңдары мен Англияның әдет-ғұрыптарында талқылаған, және оны ойдан шығарылған деп танудың мықты дәстүрі болды. Ең танымал, 1380 жылдары кемінде төрт жеке неміс хроникашыларының айтқан оқиғасы Любекке қатысты. Басты кейіпкер түнде әйелге ұқсап киініп, секс дүкенінен секс сатады. Күндіз ол діни қызметкер болған, бірақ бір клиенті оны діни рәсімде танып, онымен танысып қалған. Орта ғасыр тарихшысы Джереми Голдберг Любек пен Райкенер істерін салыстырып көрсетті: екеуінде де "жұмысшылдық, адалдықсыздық, діни қызметкерлердің гомосексуалистік әрекеттермен тығыз байланысы және ақыр соңында қала билігінің араласуы" болды.
Өмір
Райкенердің өмірі туралы білетін барлық нәрсе 1394 жылдың желтоқсан айында Рикенердің тұтқындалуынан кейін Лорд-мэрдің сотында тергеу кезінде берілген жауаптардан алынған. Бұл іс жүргізу кезінде Райкенер Лондондық кестешімен бірге өмір сүрген кезде жезөкшелік пен ине шеберлігін үйренгенін егжей-тегжейлі сипаттады, сондай-ақ соттың алдында Райкенердің сол кәсіптерді кіммен және қайда жүргізгенін айтты. Сот отырысының транскрипциясына сәйкес, Райкенер Лондонның сауда-саттықпен айналысатын ауданы Чипсайдте тұтқындалғанға дейін Оңтүстік Англияның басқа жерлерін аралап, Лондонға жуырда ғана оралған.
Элизабет Браудерердің үйінде
Сұрау кезінде Райкенер алғаш рет әйел ретінде киім киіп, Бишопскейттегі Элизабет Браудерердің үйінде болғанын баяндады. 1348 - 1349 жылдары Англия халқының төрттен бірінен жартысына дейін өлген бубондық обадан кейін қыздар шәкірттері ер балалар сияқты кең таралған болды, әсіресе Лондонда. Бұл жерде Райкенер ер адамдармен әйел ретінде қалай ұйықтауға және оны жасағаны үшін ақы алуға, сондай-ақ кестеге үйретілді. Райкенер жағдайды егжей-тегжейлі сипаттады: Браудерер қызын, Элисті түнде, қараңғыда, оны көре алмайтын ер адамдарға бере алуы үшін, жыныстық сабақтар болды. Әлиса клиентімен таң атпай кетіп, Браудерер оған Райкенермен бірге ұйықтағанын айтады. Райкенер клиенттің алдында әйел киімін киіп, Браудерердің Элеонора деп аталатын. Браудерердің үйінде Райкенердің жыныстық қатынаста болған адамдарының бірі - Тейдон Гарнонның ректоры Филипп еді. Ректормен жыныстық қатынасқа түскеннен кейін Райкенер одан екі көйлекті ұрлады. Рикнердің Филипке Рикнердің қаладағы маңызды адамның әйелі екенін айтқанынан кейін, соңғысы оның меншігін қайтарып алуға тырысудан бас тартты. Бұл Ректорды Рикенердің күйеуі деп саналатын адамды сотқа Филиптің мүлкін қайтару үшін талап етуге мәжбүр еткен болар еді. Браудерердің Райкенерді осылай пайдалануының себептері ғалымдар арасында болжамға айналды. Джон Роксе, Браудерердің ректор Филиппен қарым-қатынасын ескере отырып, ол Райкенерді ер адамдарға шантаж жасау үшін қолданды деп болжады, бірақ ол оның механикасына қатысты экстраполяция жасамайды. Роксеттің теориясы жалпыға бірдей қабылданбайды; мысалы, Джереми Голдберг Роксеттің ұсынысын оның ықтималдығы туралы түсінік берместен, ал Рут Каррас Райкенерді тек әдеттегідей жезөкшелікпен айналысқан деп санайды.
The sex lessons, Rykener explained, were so that Brouderer could give her daughter, Alice, to men at night, while it was dark so they could not see her. Alice would then leave her client before daybreak, and Brouderer would tell the man that he had slept with Rykener. Rykener would be present in front of the client, wearing women's clothes and called Eleanor by Brouderer. One of the men Rykener had intercourse with in Brouderer's house was the Rector of Theydon Garnon, called Philip. After having sex with the Rector, Rykener stole two gowns from him. The latter gave up trying to retrieve his property when Rykener told Philip that Rykener was the wife of an important man in the city. This would have forced the Rector to sue Rykener's supposed husband in court for the return of Philip's property. Brouderer's motives in using of Rykener this way have been the subject of speculation among scholars. John Roxeth, considering Brouderer's treatment of Rector Philip, has suggested that she used Rykener to blackmail men, although he does not extrapolate on the mechanics of her doing so. Roxeth's theory is not universally accepted; Jeremy Goldberg, for instance, notes Roxeth's suggestion without commenting on its probability, while Ruth Karras considers Rykener to have merely been prostituted in the usual fashion.
Оксфорд пен Лондонға оралу, 1394 жылдың ортасы
1394 жылдың тамызында Райкенер Оксфордқа көшіп барды, секс-жұмысты жалғастырды, сонымен қатар кестеші ретінде жұмыс тапты: Брудерер өзінің қорғауындағы екі кәсіпті де сәтті оқытты. Райкенердің жыныстық клиенттері арасында "үш күдіксіз ғалым" немесе "scolares ignotos" болды, оларды Райкенер үш рыцарь деп атады, сэр Уильям Фоксли, сэр Джон және сэр Уолтер. Олар Райкенердің жынысын білмеген болуы мүмкін, ал жазушының сөздері екіталай. Үш салт атты Рикенердің қызметтерін жиі пайдаланған. Тарихшы Каролин Диншоу олардың Райкенердің жынысы туралы білмеуі сапардың ұзақтығына дейін созылуы мүмкін бе деп күмән келтірді. Оның айтуынша, олар бір кезде түсінгеннен кейін жалғастырған. Райкенер екі мамандықта да бай, көбінесе шіркеу клиенттерін ынталандырады. Жоғары санаттағы адамдар, әсіресе діни қызметкерлер, киімімен сәнді киімдер киетін. Ал тігінші әйелдер тек қана пролетариаттық санатта болды. 1394 жылдың қыркүйегінде Райкенер батысқа, Бёрфордқа көшіп барды және қонақүй иесі Джон Клеркпен бірге тұрып, оған бармейд ретінде жұмыс істеді. Бұл кезде Райкенердің клиенттері арасында екі францискан монахтары, Джон бауыр мен Майкл бауыр бар еді, соңғысы алтын сақинамен төледі. Сондай-ақ, кармелиттер дінінің бір дінбасысы мен алты шетелдік қонақ та бар еді. Соңғылардың үшеуі Райкенерге тиісінше он екі пенс, жиырма пенс және "бір кездесу үшін екі шиллингке дейін" төледі. Райкенердің Берфордта болған уақыты қысқа болған сияқты, ал Райкенердің Биконсфилдте болғанына көп уақыт болған жоқ. Райкенер ер адамдармен әйел ретінде ғана емес, сонымен қатар Бурфордта болған кезінде Джоан Мэтью деген әйелмен жыныстық қатынаста болды. Әйелдермен кездесу үшін Райкенер ешқандай ақы алмады, немесе, кем дегенде, оны алу туралы айтпады. Райкенер сонымен қатар Биконсфилдте секс-жұмысын жалғастырды, бұл жолы тағы екі (шет) францискандармен. Райкенер сол жылдың соңында Лондонға оралды және содан кейін Сэр Джонмен кездесті деп мәлімдеді, оны Райкенер бір кездері Сент Маргарет Паттенс шіркеуінің капелланы болған деп айтты. Райкенер сонымен қатар мұнара маңындағы Сент-Кетариннің артқы көшелерінде екі басқа да капелланмен кездесті, олар клиенттерге айналды. Райкенердің клиенттері еркек немесе әйел адамды қалайды ма, белгісіз. Бритби мен Райкенер кейін Чепсайдте тұтқындалды. Бритби әйелді іздегенін айтты, бірақ Диншоу сол кезде тұтқындалғанын ескерсек, басқаша айта алмаймыз деп ойлады. Тағы бір клиент, Тейдон Гарнонның ректоры, сондай-ақ әйелді қалаған сияқты, оған басқаша айтылмаған.
Тұтқындау
Рикнердің мэрмен кездесуіне дейінгі жексенбі күні кешкі сағат 8-ден 9-ға дейін Рикнер Сэппсайдтың маңында Сопер-Лейннің жанында болды. Диншоу айтқандай, ол "жақсы әйел" болып, Йоркширдің Джон Бритбидің назарын аударды. Райкенердің айтуынша, Бритби Райкенерге Чипсайдтан ұсыныс жасады, содан екеуі Сопер-Лейнге барды. Сондай-ақ, "қаланың кейбір әміршілері" олардың қасына келіп, оларды тұтқындады. Оларды "Соперс-Лейндегі бір дүкеннің жанында жалған сөйлеп, сөзсіз жеккөрінішті және қорқынышты күнә жасады" деп айыптады. Райкенер әйелдердің киімінде тұтқындалып, тергеу жүргізілді және (іс жүргізу барысында мэр мен лауазымды адамдарға) "Элеонор" деген атауды мойындады. Олардың "айтуға болмайтын" әрекеті, Джереми Голдбергтің айтуынша, анальдық жыныстық қатынас болды. Бұл жерде ешқандай сенімділік жоқ, өйткені Голдбергтің айтуынша, клерк тілі көбінесе Голдберг "білгіштікпен ашық емес айналалық" деп атайды. Райкенер мен Бритбиді мэр Джон Фресше және жалпы кеңес мүшелері бөлек тергеді. Сұхбаттардың нақты күні белгісіз; Жалпы Кеңестің өтініш және меморандумдар тізіліміндегі түпнұсқа құжатты (ол өзі, Голдбергтің айтуынша, тек "көптеген бос хронологиялық тәртіппен сақталады") 1395 жылғы 26 қаңтардағы мүліктік дау туралы шағымның алдындағы орны бойынша ғана даталауға болады. Бритби Рикнермен кездескенде Чипсайдтан өтіп бара жатқанын айтты және Рикнерге ұсыныс жасағанын мойындады. Бритби мұны әйелмен сөйлесіп жатыр деп ойлап жасағанын айтады. Қалай болғанда да, Райкенер онымен жыныстық қатынасқа түсуге келісіп, ол төлейтін бағаны атады. Райкенер бұл оқиғаны растады. Қалғанын, шенеуніктер білетін: жергілікті күзетшілердің қолынан ұсталып, Райкенер мен Бритбиді алып кетіп, түрмеге жапқан. Рикнерден мұндай жұмыстың идеясы қайдан шыққанын сұрағанда, "Сэр Томас Блоунттың бұрынғы қызметшісінің жезөкшесі Анна" оны әйел ретінде әрекет етуге үйреткенін және Елизавета Браудерр оны алғаш рет солай киіндіргенін айтты. Орта ғасырдағы ағылшын заң зерттеулері инквизиторлық болды, сұрақтар мен жауаптар арқылы фактілер анықталды. Райкенердің жауаптары ағылшын тілінде берілді, бірақ жазба үшін латын тілінде көшірілді. Осылайша, жазылғандай, бұл есеп жеке мойындау емес, керісінше, Райкенердің не айтқысы келгенін білдіреді. Каррас пен Бойдтың пікірінше, мұндай сұрақ қою Райкенер үшін "бір өзі көтеріп жүретін ауыр жүк" болар еді. Сонымен қатар, Райкенер қала әкімі мен қала әкімдеріне ер адам ретінде әйелдермен жиі жыныстық қатынаста болғанын айтты. Райкенерден сұрағанда, әйелдердің үйленген немесе үйленбегендігі туралы нақты ештеңе білмеді, бірақ олардың арасында монахтар да бар еді: "ол қанша екенін білмеді". Райкенердің жауаптары билік әсіресе неке адалдығын бұзған әйелдер мен жыныстық белсенді діни қызметкерлердің моральдық мәселесімен айналысатынын көрсетеді. Райкенер оларға бұл кездесулер ерлер мен әйелдермен мейрамханаларда, қоғамдық орындарда және жеке үйлерде болғанын айтты. Қала әкімі мен оның әріптестерінің ниеті қандай болмасын, Райкенердің айтқандарының бәрі болмаса да, көпшілігі соттың құзырынан тыс болды. Голдберг жазушылар сол аймақтан алыс жердегі оқиғаларды жазған. Бритби тергеуді Райкенердің жынысы туралы білмейтін болып бастады, бірақ ол сонда білген. Каролин Диншоу бұл "олар либидолық әрекетті бастамаған" дегенді білдіреді деп болжады. Бритбиге ешқандай қылмыс жасағаны үшін айып таққан жоқ. Райкенерге тағылған жалғыз айып - неке адалдығын бұзу - шіркеу сотында қаралуы керек еді, сондықтан ол да әкімдік сотының құзырынан тыс еді. Әдетте, қала сотында жезөкшелерге айып тағылмайтын. Мүмкін, Райкенер олардың назарына лайық болғандықтан, басқалардан ерекше болды, өйткені ол "бірде-бір кедей қызды өз денесін сатып, оны сатып, оны бақылаған суфьердің немесе сатып алушының қол астындағы, не ол вагиналды жыныстық қатынас ұсынған жоқ". Егер Райкенерге қандай да бір қылмыс жасалса, істің нәтижесі белгісіз. Голдбергтің айтуынша, "сот тарапынан жауап немесе іс-әрекет туралы ешқандай жазба жоқ, сондай-ақ Райкенердің басқа да ескертулері жоқ". Айыптау, үкім немесе жаза туралы нақты мәлімет жоқ. Замандастары жезөкше әйелдің тек жыныстық қатынасқа ақша алатын әйел емес, күнәкар әйел екенін түсінген. Сондықтан, егер ер адам жыныстық қатынас үшін ақша алса да, бұл Рикенердің қалай қабылдануы мүмкін, олар ортағасырлық ақыл-ойына "жезөкше" бола алмады, сондықтан оны соттау мүмкін емес. Егер Рикенер тергеуден к...
Саяси контекст және кейінгі оқиғалар
Райкенер тергеуден кейін тарихи деректерден жоғалып кетті, секс-қызметкердің кейінгі өмірі туралы нақты ештеңе белгісіз. Оның аты-жөні ғалымдарға болжам жасауға мүмкіндік бергендей ерекше. Джереми Голдберг Райкенерді Лондон епископтарының Стортфордтағы түрмесіне қамалған және 1399 жылы қашып кеткен Джон Райкенер деп анықтады. Бұл адамның түрмеге қамалуының себебі белгісіз. Оның епископтық билікте болғаны оның шіркеулік мәртебесі бар екенін көрсетеді, әрине ол шіркеу қызметкері болған. Бұл түрмеде тұтқындардың көбісі сотталған клерктер болды. Егер бұл дәл сол Джон Райкер болса, онда Бишоп Стортфордтағы түрмеде қамалуы Райкердің 1394 жылы жауапқа тартылған қылмыстары үшін болмас еді: жыныстық қатынас епископтың клеркін түрмеге жатқызбайды. Қазіргі жазбаларда Райкенердің не қашқаннан кейінгі оқиғалары туралы ештеңе айтылмаған. Тергеу жүргізілді, бірақ бұл жеке адамдардан гөрі Лондон епискобының тұтқындарды қауіпсіз ұстаудағы нашар рекордына назар аударды. Джон/Элеонор Райкенердің тұтқындалуы мен тергеуі Лоллардидің таралуының ең жоғары кезінде орын алды. Лоллардтар ереске айналды, ал Райкенер тұтқындалғаннан кейін бірнеше апта өткен соң ғана оның ізбасарлары өздерінің он екі қорытындысын жариялады. Диншоудың айтуынша, Райкенердің ісі "Лоллардтардың қиялындағы қорқынышты түс сияқты" болған болуы керек, ол "көк киім киген жезөкше әйелдің көптеген дін қызметкерлерімен жыныстық қатынаста болғаны, ол олардың бәрін есіне түсіре алмады, бұл лоллардтардың прелатиядан күткен ең төменгі үміттерін растады". Лоллардтардың он екі қорытындысының үшіншісі әулиелердің содомия мәселесіне қатысты, оны лоллардизм шіркеудің діни қызметкерлердің жыныстық қатынастан аулақ болуына деген талапты кінәлады. Қала әкімі Рикенерді сот алдына әкелудің саяси себептерін де білген болар. Осылайша ол қаладағы заңдылық пен тәртіпті нығайтуға деген көзқарасын көрсетті. Голдберг бұл істің "салалы және драмалық түрде" ұсынылуы оның жасалма сипатын көрсетеді және Райкенердің айтқан нәрселері мэрдің сайлау мақсатында транскрипция үшін мұқият таңдалған деп болжайды. Райкенер ісі Фресше мэріне көмек қажет болған кезде оның беделін арттырмақ. Ол өз құқықтарын талап етіп, сотқа берген адамдарды түрмеге жапқан деп айыпталған. Райкенер ісі қаланың патшамен қарым-қатынасында күрт кезеңінде орын алды. Екі жыл бұрын Ричард II қаланың бостандықтарын тартып алып, қала әкімі Джон Хенді мен оның шерифтерін түрмеге қамап қойған болатын. Қаланың артықшылықтары тек 1394 жылдың тамызында қаладан корольге 10 000 фунт стерлинг қарыз бергеннен кейін қалпына келтірілді. Бұл бостандықтарды қайта қалпына келтіру рәсімі де Чипсайдте өтті. Голдберг патшаның бұл қарызды Райкенер мен Бритбидің тұтқындалуына бір күн қалғанда ғана төлегенін атап өтті; Бұл кездейсоқ емес, дейді Голдберг. Голдберг корольдің Лондонмен бастапқы таласы (көрілген) жаман басқарудан туындағанын, сондықтан оның орнына қалаға басқаруды қажет еткенін айтады. Осылайша Райкенер ісі өзін-өзі басқарудың жақсы үлгісі ретінде қарастырылуы мүмкін: "Зұлымдық жасаушылар тез анықталып, өздерінің жаман істері үшін дереу жауапқа тартылады". Қала Райкенер арқылы "көбінесе жалпы жезөкшелердің жүгінуіне және олармен араласуға" қарсы әрекет ету қабілетін көрсетті, бұл "көптеген және әртүрлі жанжалдарға, дауларға және келіспеушіліктерге" әкелді. Тергеушілер Райкенердің дін қызметкерлерімен қарым-қатынасына ерекше қызығушылық танытқан көрінеді, бұл олардың істі астаналық соттың алдына әкелуінің себебі болуы мүмкін. Содомия шіркеудің қарамағына енді, жезөкшелік азаматтық қылмыс болды, ал діни қызметкерлерге қатысты істерді дәстүрлі түрде шіркеу соттары қарады. Голдбергтің айтуынша, дін қызметкерлерінің танымалдылығы соншалық, тіпті оны соттауға мүмкіндік болмаса да, "соттар осылайша ұсынылған адамды қасиетті орденімен таныстыру мүмкіндігін қуана қабылдады". Джудит Беннетт гермафродитизмнің қазіргі заманғы мәтіндерде жиі айтылуы бұл жағдайды қызығушылықсыз қабылдауды көрсетеді деп санайды. Егер солай болса, ол былай дейді: "Райкенердің "еркек" пен "әйел" арасындағы аралыққа қайта-қайта шабуыл жасауы он төртінші ғасырдағы Лондон көшелерінде бүгінгі Соходағыдай ерекше емес болуы мүмкін".
Тарихи маңызы
Тарихшылар Райкенердің ісі туралы белгілі болған, өйткені Артур Герман Томас заңдық жазбаның күнтізбелі нұсқасын өзінің 1932 жылғы Таңдалған өтініш пен меморандумдар тізілімінің күнтізбесіне жариялаған, Лондон, 13811412. Томастың түйіндемесі тек "бірінің бірнеше адамды, еркек пен әйелді діни топтарға араластырғанын" айыптап, азғындық жасады деп айыпталған екі адамды тергегенін" атап өтті. 1990 жылдардың ортасына дейін бұл іс белгісіз болып қалды, сол кезде Лондонның Метрополитен мұрағатында Рут Мазо Каррас пен Дэвид Лоренцо Бойд түпнұсқа қолжазба жазбаларын тапты. Райкенер құжаттары әдеттегідей, және көбірек прозалық, борыш және мүліктік құқық бұзушылықтар бойынша, мэр соты дәстүрлі түрде қараған. Қызметкерлерді әсіресе іс-әрекеттің өзі емес, Райкенердің жыныстық рөлдерді ауыстыруы алаңдатады деп айтылды. Бұл маңызды деп саналған жазбаның сақталуы үшін жауап бере алады, өйткені ол прецедент орнатты деп саналуы мүмкін. Бір сарапшының айтуынша, Райкенердің тергеуінің қолжазбасы "ортағасырлық Англияның бір жынысты жыныстық қатынас туралы заңдық процесінің жалғыз құжаты болып табылады". Бұл жағдай "Ортағасырлық ағылшын жыныстық қатынасының микрокосмикалық көрінісі және ортағасырлық пен қазіргі заманның арасындағы алшақтық" ретінде сипатталды. Райкенердің жағдайы оның сирек кездесетіндігімен де ерекшеленеді. XV ғасырдан сақталған жазбаларда сотқа түскен осындай екі ғана жағдай бар. Райкенердің кездесулері жеке өзіне қандай мәнге ие болғаны белгісіз. Рут Каррас айтқандай, мұндай істерді зерттеуде "соттың деректеріне сүйенгендіктен, олардың мән-жайы сезімдерге емес, іс-әрекеттерге көбірек көңіл бөлінген", - дейді. Осылайша, Райкенердің кездесулері қысқа болды ма, әлде ұзақ мерзімді қарым-қатынастардың бөлігі болды ма, белгісіз. Каррастың айтуынша, олардың басым көпшілігі біріншісі болды. Каррас пен Бойд Райкенерді бүгінгі күні Райкенердің өздерін қалай қарастыратынын көрудің қиындықтарын атап өтті. "Қазіргі заманғы терминдер бойынша, - деп жазды олар 1996 жылы, - Райкенерді трансвестит (себебі ол трансвестит киінді) және жезөкше (себебі ол жыныстық қатынас үшін ақша алды) және, мүмкін, бисексуал деп сипаттауға болады", дегенмен бұл таңба біршама "проблемалы", - дейді олар, өйткені ғалымдар бұл Райкенер үшін нені білдіретінін бағалаудың жолын таба алмайды. 2016 жылғы эссесінде Каррас Райкенерге қатысты 'ze / hir' алмастығын өзі мен Бойд бұрын қолданған еркек алмастығына қарсы қолданды және 2013 жылы 1996 жылғы мақаланы қайтадан жазса, "ол бізді Райкенерді мақалада қолданылған термин ретінде "трансвестит" емес, трансгендер ретінде түсінуіміз мүмкін деп ойлайды" деп мәлімдеді.
Ғылым мен ықпал
Тарихшы Джеймс А. Шульц Райкенердің оқиғасы тарихшылар үшін, мысалы, Тристан мен Изольдаға қарағанда маңыздырақ деп болжады. Олардың оқиғасы сарайлық махаббаттың шынайы сипатын аз ғана көрсетеді, бірақ ол шындыққа қарағанда парадигма және миф болып табылады. Райкенердің оқиғасы ортағасырлық жыныстық қатынастың "шекаралық, заңсыз" әлемі туралы көп нәрсе айтады. Райкенердің тергеудегі жауаптары қазіргі заманның ортағасырлық жыныстық сәйкестіктер туралы біраз тұжырымдарының бірі ретінде сипатталған. Тағы бір ғалым Райкенер ісі туралы былай деп сипаттады: "Тілдің түйіспелілігі және ашық-айқындық пен екіжақтылықтың араласқан араласқыны ортағасырлық, квир және гендерлік зерттеулердің негізгі тірегі болып қала береді" Каррастың ашылуынан бері. Нормингтон бұл істі ортағасырлық соттың "жыныстық айырмашылықтармен күресуінің" мысалы ретінде сипаттады. Каррас Райкенерді транссексуалдың ортағасырлық үлгісі деп санайды, ол трансвестит немесе трансгендер емес. Каррас "біз Райкенердің өзін-өзі тану туралы ештеңе білмесек те, оның еркек денелі әйел ретінде өмірі 'трансгендерлік сияқты' болды" дейді. Каррас бұл жағдайда Райкенердің (немесе кез-келген басқа адамның) сезімдері туралы ештеңе білмейтінін және тергеу латын тілінде жазылғандықтан (Райкенер білмеуі мүмкін), тарихшылар шын мәнінде не айтылғанын нақты жазбаға ие болмауы мүмкін екенін атап өтті. Рикнер бұл оқиғалар туралы жеке пікірін ұсынған жалғыз рет Рикнер діни қызметкерлерді артық көретінін айтқан кезде болды: бірақ бұл "тек олар көбірек төлегендіктен". Каролин Диншоу Райкенердің Оксфордта әйел ретінде өмір сүріп, жұмыс істегені Райкенердің мұны ұнататынын көрсетеді деп болжайды. Сол сияқты, Корделия Бити Райкенердің әйел ретінде өту қабілеті "күнделікті өмірде басқа жыныстық мінез-құлықты қамтитын болады" деп санайды. Ол қазіргі заманғы тарихшылар мен әлеуметтанушылар үшін Райкенер ісі гендерді зерттеудегі "ұзақ дәстүрдің" бөлігі деп санайды. Оның пікірінше, бұл жағдай қала әкімі мен қалалық кеңестің Райкенерге жасаған қарым-қатынасы арқылы әлеуметтік болжамдарын көрсетеді. Мысалы, Бити былай дейді: "Бұл жазбада айтылғандай, ер адамдар онымен жыныстық қатынасқа түсіп, ал ол әйелдермен жыныстық қатынасқа түсіпті". Джереми Голдберг бұл істі "Райкенер" компаниясының жұмыс істеген жері аясында қарады, өйткені Чипсайд ірі сауда орталығы болды. Голдберг мэр мен кенештердің Рикенерді саудагер ретінде, ал жалған ретінде: "шығып-шығушы және барменшік ретінде танымал, бірақ шын мәнінде жыныстық қатынас сататын саудагер" деп санайды. Ол тіпті жезөкше ретінде адал емес саудагер: ол еркек клиенттерге тікелей жыныстық қатынас сатушы әйел ретінде көрінеді, ал ол шын мәнінде әйелге ұқсайтын еркек". Голдберг тарихшылардың түпнұсқа құжаттың мәнін дұрыс түсінбеуі мүмкін екенін айтады. Ол бүкіл жағдайды жазушылар патшаға қарсы ресми емес аллегорияны ресми түрде ұсыну үшін ойлап шығарған болуы мүмкін дейді. Осылайша Райкенер Рихард II-нің метафорасына айналады. Қаланың бостандықтары туралы даудан кейін, Риккенер айыптауда сипатталғандай, Рихард Чипсайдте "символикалық түрде бұзылған". Рут Эванс коммерциялық тақырыпты жалғастыра отырып, Райкенердің "өз денесін еліктеу деп санайды. Ол Құдайдың ісін жалғанға айналдырады". Сұрау кезінде Райкенердің Бритбимен жыныстық қатынасы кем дегенде бір рет "еңбек" деп аталды. Егер қала әкімі мен кенештер Райкенердің адалдығымен (немесе жоқ) қамқорлық жасаса, онда ол "бұл жерде сауда қажеттіліктеріне байланысты өсетін буржуазиялық алаңдаушылық" дейді Голдберг. Джудит Беннетт Райкенердің жұмыс таңдауы арқылы "қоғамда әйелдердің пассивті ұстанымын қабылдады" деп болжады және бұл "проституция мен содомияның нақты қылмыстарынан гөрі" Райкенердің тергеушілерін "ең көп" теріске шығарды. Осыдан бастап, ол өзінің кезеңімен салыстырғанда, "жыныстың орта ғасырларда жиырма бірінші ғасырдағыдай реттелгені жоқ" деген қорытындыға келеді.
Танымал мәдениетте
Рикенердің ойдан шығарылған нұсқасы Брюс Холсингердің 1385 жылы Лондонда орын алған 2014 жылғы тарихи романында көрнекті кейіпкер ретінде пайда болады. Райкенер (ол Холсингердің Эдгар/Элеонор деп атауын өзгертеді) оқырманға он төртінші ғасырдағы Лондонның астындағы "сулы жерлерді" көрсетеді. 2011 жылы "Джон Элеанор" деп аталатын кукольник шоу Райкенерді трансгендер ретінде зерттеуге арналған. Кейін ол 2017 жылы Франциядағы Шарлевилль Мезиерде өткен Дүниежүзілік қуыршақ фестивалінде Тимо Ванцидің басты рөлін ойнаған. Сондай-ақ, Италия, Ұлыбритания және АҚШ-та орындалды.