Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильгельм II (1153 жылдың желтоқсаны – 1189 жылдың қарашасы), "Жақсы" деп аталған, 1166 жылдан 1189 жылға дейін Сицилия патшасы болды. Қол жеткен дереккөздер бойынша Вильгельмнің мінезі нақты емес. Әскери іс-қимылға құштар емес, усақ-шуаққа бой ұрып, ләззатқа құмар болғандықтан, ол Палермодағы сарай өмірінен көбінесе шықпаған. Дегенмен, оның билігі амбициялық сыртқы саясат және белсенді дипломатиямен ерекшеленеді. Папалықтың қорғаушысы және Ломбардия қалаларымен құпия байланыста болған ол, Фридрих Барбароссаның ортақ жауына қарсы тұра алды. Данте "Құдай комедиясында" Вильгельм II-ні жұмаққа орналастырады. Ол Боккаччоның "Декамеронында" да еске алынады (IV.4 ертегісінде, онда оның екі баласы болғандығы айтылады, және V.7 ертегісінде). Вильгельмге "Жақсы" деген лақапты тек оның қайтысынан кейінгі он жылдықтарда берді. Бұл оның мінезіне қатысты емес, оның әкесі билік еткен кездегі ішкі дау-дамайлардың және одан кейінгі соғыстардың аяқталуымен байланысты. Штауфер әулеті тұсында оның билігі бейбітшілік пен әділдіктің алтын ғасыры ретінде танылды. Оның нөмірі сол заманғы және оның өзі қолданған.
William II (December 115311 November 1189), called the Good, was king of Sicily from 1166 to 1189. From surviving sources William's character is indistinct. Lacking in military enterprise, secluded and pleasure loving, he seldom emerged from his palace life at Palermo. Yet his reign is marked by an ambitious foreign policy and a vigorous diplomacy. Champion of the papacy and in secret league with the Lombard cities, he was able to defy the common enemy, Frederick Barbarossa. In the Divine Comedy, Dante places William II in Paradise. He is also referred to in Boccaccio's Decameron (tale IV.4, where he reportedly has two children, and tale V.7). William was nicknamed "the Good" only in the decades following his death. It is due less to his character than to the cessation of the internal troubles that plagued his father's reign and the wars that erupted under his successor. Under the Staufer dynasty his reign was characterised as a golden age of peace and justice. His numeral is contemporary and he himself used it.
Анасының регенттік билігі
Вильгельм Палермода Вильгельм I мен Наварраның Маргаретінің отбасында дүниеге келді. Он екі жасқа келгенде әкесі қайтыс болды, және ол анасының регенттігіне өтті. 1171 жылы ол толыққанды ересек деп жарияланды, ал оған дейін үкіметті алдымен Маргареттің туысы, канцлер Стефан дю Перше (1166–1168), содан кейін Палермо архиепископы Вальтер Офамил және вице-канцлер Мэтью Ахельо басқарды.
William was born in Palermo to William I and Margaret of Navarre. At the age of twelve his father died, and he was placed under the regency of his mother. In 1171 he was declared adult and until then the government was controlled first by the chancellor Stephen du Perche (1166–1168), cousin of Margaret, and then by Walter Ophamil, archbishop of Palermo, and Matthew of Ajello, the vice chancellor.
Неке және одақтар
Трани архиепископы Бертран II-нің Вильгельм үшін Византиялық Мария ханшайымын алуға келісу әрекеті нәтижесіз аяқталды және 1172 жылы Византия императоры Мануил I Комненмен қарым-қатынасын үзді. Сол жылы Капуа князі Генрихтің қайтысы мұрагерлік дағдарыстың тууына себеп болды: Уильям II 1174 жылы тақтың соңғы заңды мұрагері Констанцияны мұрагер етіп тағайындап, оған адалдыққа ант бердіргені айтылады, бірақ ол монастырында тұрып қалды. 1174 және 1175 жылдары Вильгельм Генуя және Венециямен шарттар жасады, ал 1177 жылғы ақпанда Англия королі Генрих II және Аквитания герцогинясы Элеонораның қызы Джоаннаға үйленуі оның Еуропа саясатындағы беделді орнын көрсетеді. Бұл Норман мемлекеті үшін маңызды қадам болды және Вильгельмнің шетелдік жаулауларға белсенді кірісуіне мүмкіндік берген болуы мүмкін.
An effort by Bertrand II, archbishop of Trani, to negotiate the hand of Byzantine Princess Maria for William yielded no fruit and led to his breaking up with Byzantine Emperor Manuel I Comnenus in 1172. In the same year the death of Henry, Prince of Capua marked a potential succession crisis: it was said that William II had Constance, the last legitimate heir to the throne, appointed heir and sworn fealty in 1174, but she remained confined in her monastery. In 1174 and 1175 William made treaties with Genoa and Venice and his marriage in February 1177 with Joan, daughter of King Henry II of England and Duchess Eleanor of Aquitaine, marks his high position in European politics. This step, of great consequence to the Norman realm, was possibly taken that William might devote himself to foreign conquests,
Мысыр мен Византия империясымен соғыстар
Африка билігін қайта орнатуға қол жеткізе алмаған Вильгельм, Айюбидтер Мысырына шабуыл жасады, одан Саладин Иерусалим латын патшалығына қауіп төндірді. 1174 жылдың шілдесінде 30 000 сарбаз Александрияға қонды, бірақ Саладиннің келуі сицилиялықтарды тәртіпсіздікпен қайта жүзіп кетуге мәжбүр етті. Мануил Комненнің өлімінен (1180 ж.) кейін Византия істеріндегі жағдайдың шатасуы жақсы мүмкіндік тудырды, және Вильгельм бұрынғы жоспарға оралып, Византия империясына қарсы күреске қайта кірісті. Диррахиум 1185 жылдың 11 маусымында басып алынды. Содан кейін, әскер (көбінесе 80 000 сарбаз, оның ішінде 5 000 атты әскер) Салоникаға бет алғанда, флот (200 кеме) сол мақсатқа қарай жүзіп, жолында Корфу, Кефалония, Итака және Закинтос Ион аралдарын жаулап алды. 1185 жылдың тамызында Салоника сицилиялық флот пен әскердің бірлескен шабуылынан түсті және кейін тоналды. Әскерлер содан кейін астанаға қарай жорық жасады, бірақ император Исаак Ангелдің әскері, генерал Алексиос Бранас басшылығымен, Стримон өзенінің жағасында басқыншыларды жеңді (7 қараша 1185 ж.). Салоника бірден тасталды, ал 1189 жылы Вильгельм Исаакпен бейбіт келісімге келді, барлық жаулап алынған жерлерден бас тартты. Ол енді Батыс елдерінен келе жатқан крест жорығының әскерлерін өз аумағы арқылы өткізуді жоспарлап, Үшінші крест жорығында маңызды рөл атқаруға дайын тұрды. Оның адмиралы Маргарито, теңдесі жоқ теңізші, Антиохиялық Георгий сияқты, 60 кемесімен Шығыс Жерорта теңізін франктар үшін ашық ұстады және күшті Саладинді 1188 жылдың көктемінде Триполиден шегінуге мәжбүр етті.
Unable to revive the African dominion, William directed his attack on Ayyubid Egypt, from which Saladin threatened the Latin kingdom of Jerusalem. In July 1174, 30,000 men were landed before Alexandria, but Saladin's arrival forced the Sicilians to re embark in disorder. A better prospect opened in the confusion in Byzantine affairs which followed the death of Manuel Comnenus (1180), and William took up the old design and feud against the Byzantine Empire. Dyrrhachium was captured (11 June 1185). Afterwards while the army (allegedly 80,000 men including 5,000 knights) marched upon Thessalonica, the fleet (200 ships) sailed towards the same target capturing on their way the Ionian islands of Corfu, Cephalonia, Ithaca and Zakynthos. In August 1185, Thessalonica fell to the joint attack of the Sicilian fleet and army and was subsequently sacked. The troops then marched upon the capital, but the army of the emperor Isaac Angelus, under the general Alexios Branas, defeated the invaders on the banks of the Strymon (7 November 1185). Thessalonica was at once abandoned and in 1189 William made peace with Isaac, abandoning all the conquests. He was now planning to induce the crusading armies of the West to pass through his territories, and seemed about to play a leading part in the Third Crusade. His admiral Margarito, a naval genius equal to George of Antioch, with 60 vessels kept the eastern Mediterranean open for the Franks, and forced the strong Saladin to retire from before Tripoli in the spring of 1188.
Өлім
1189 жылы қарашада Вильгельм Палермода баласыз қайтыс болды, бірақ Роберт Ториньский 1181 жылы туған, қысқа ғұмыр кешкен ұлы Богемондты, Апулия герцогы деп жазған. Ол қайтыс болғаннан кейін, Матей Ахельо бастаған нормандық шенеуніктер неміс үстемдігінен сақтану үшін Констанцияның орнына оның туысы Танкредті таққа отырғызуға қолдау көрсетті.
In November 1189 William died at Palermo, leaving no children, although Robert of Torigni records a short lived son in 1181: Bohemond, who was named Duke of Apulia. After his death Norman officials led by Matthew of Ajello supported his cousin Tancred to succeed him, instead of Constance, in order to avoid German rule.