Кіріспе
Италиялық кардинал және дипломат (1430-1511) Оливьеро Карафа (1430 жылы 10 наурыз - 1511 жылы 20 қаңтар), латын тілінде Oliverius Carafa, Ренессанс дәуірінің итальяндық кардиналары мен дипломаттары. Өз дәуіріндегі көптеген прелаттар сияқты, ол да шіркеудің билеушісінен күтілетін байлық пен көрнекті өмір сүру деңгейін көрсетті. Өзінің мансабында ол замандастарына адалдық үлгісін көрсетті және өзінің туысы Джованни Пьетро Карафаға, кейін Папа Пауль IV болды. 1476 жылы Бонифацио Колоннаның әміршілігімен
Oliviero Carafa (10 March 1430 – 20 January 1511), in Latin Oliverius Carafa, was an Italian cardinal and diplomat of the Renaissance. Like the majority of his era's prelates, he displayed the lavish and conspicuous standard of living that was expected of a prince of the Church. In his career he set an example of conscientiousness for his contemporaries and mentored his relative, Giovanni Pietro Carafa, who became Pope Paul IV. Ordained by Bonifacio Colonna in 1476
Ертедегі діндарлық қызметі
Ол Неаполде Арагон әулеті әскери және әкімшілік қызметінде көрнекті болған атақты үйде дүниеге келді. Оның әкесі Франческо, Антонио Карафаның ұлы, Торре-дель-Греко, Портичи және Резина иелері болды. Оның анасы Мария Оригия, замандастары жиі атап өткендей, анасы Анна Сансеверино арқылы Тома Аквинскийге алыс туысқан. Оның ағасы Диомед, өз кезегінде, Маддолони графы және Альфонсо I мен Ферранте I-нің жақын одақтасы болды. Ол жас кезінде Неаполь архиепископлығына (1458 жылы 18 қарашада) көтерілгенімен, оның мансабы негізінен дін қызметкері емес, мемлекет қайраткері болды. Ол 1484 жылдың 20 қыркүйегіне дейін қуатты және табысты лауазымын сақтады, бірақ Ригмонның жүрегінде орналасқан орынды бақылауын сақтап қалды. Ол лауазымын ағасы Алессандроға тапсырды, егер ағасы қайтыс болса, оны қайтадан алу құқығын сақтап қалды. Бұл оқиға болған кезде (1503 жылдың шілдесінде) ол тағы да архиепископ болды, атағын немере інісі Бернардиноға берді, ол бірнеше ай ішінде қайтыс болды, содан кейін Винченцоға. "Осы күрделі атақ алмасу үлгісінен айқын көрінетіндей, Карафа өзінің отбасының бақылауында Неапольдің беделді және бай атағын сақтауға бел буған". Рим папасы Пауль II оны 1467 жылы 18 қыркүйекте Санти Марцеллино е Пьетроның кардиналы етті, ал Папа Сикст IV оны 1471 жылы Неаполь патшасы Фердинандтың легаты етіп тағайындады. Карафаны сондай-ақ Пап флотының адмиралы Сикст өз қолбасшылығымен Смирнаны Осман түркілерінен басып алған. Осылайша Карафа жақсы әскери басшы ретінде танылып, Неапольмен арадағы қақтығысына қарамастан, король Сикст IV-нің құрметін қандырды. 1473 жылы доминикандықтардың ұстаздық ордасының қорғаушысы болып тағайындалды. 1476 жылы ол кардинал Родриго Борджияның орнын басып, Альбаноның епископы болды. 1484 жылғы конклавта Оливьероның есімі Сикст IV-тің ықтимал мұрагері ретінде талқыланды, бірақ Фердинандтың мүдделеріне берік қосылуы оның кандидатурасына кедергі жасады. Иннокентий VIII сайланғаннан кейін Оливьеро Неапольдің астанасынан ағасы Алессандро Карафаның пайдасына кетіп, Испаниядағы Саламанка епископлығына көтерілді, ол 1494 жылға дейін сонда қалды. Иннокентий VIII-дің (1484 1492) дүрбелеңді билігі кезінде Карафа Неапольдің Киелі орынға елшісі болды, корольді шіркеумен татуластыруда жақсы жетістікке жетті және Рим дінбасыларының алғысын алды.
Өнердің қамқоршысы
Карафаның табысы жылына 12000 дукат деп бағаланды. Неапольде ол жоғары Ренессансты қалаға салған. Ол собордың криптасындағы бай сәнді Суккорпода болды. Римде ол Париондағы Орсини сарайына қоныстанды, онда ол Донато Брамантті құрылысты қайта құруға жұмылдырған болуы мүмкін, ол XVIII ғасырдың аяғында Палаццо Браскимен ауыстырылды. Карафа қайта өрлеу дәуірінің гуманистерінің ақыл-ойының қамқоршысы болды және ғалымдар жүгінген үлкен кітапхана жинады. Ол Торкемаданың Субиакода құрған Италиядағы алғашқы баспаханада Торкемаданың баспаханалық қамқорлығын жалғастырды. Оның үйінде оның немере інісі Джанпиетро Карафа, кейін Папа Пауль IV латын, грек және еврей тілдерінде толықтай білім алды. 1501 жылы римдіктер "Паскино" деп атаған римдік мәрмәрді қазып алып, Piazza di Pasquino мен Palazzo Braschi бұрышында, Piazza Navona батыс жағында тұғырға орнатты. Ол өзін өнерді қамқорлауға арнады және 1478 жылдан бастап Доминикан орденінің кардинал-қорғаушысы ретінде Доминиканның Санта-Мария-сопра-Минерва шіркеуіне жомарттықпен пайда келтірді. Ежелгі Virgin Annuciate және оның қамқоршысы Сент-Томас Аквинскийге арналған часовня, осыған сәйкес, Анонсиация тақырыбы бойынша ұйымдастырылды. Шатырды безендіру үшін ол 1488 жылы Филиппино Липпиді жалдаған; Флоренцияда беделге ие болған суретші үшін бұл оның алғашқы ірі масштабтағы фрескасы болды. Алтарьда Липпи өзінің қамқоршысын тізе бүгіп, оның арық, сүйекті бетін, ұзын өткір мұрын мен тар иісті иығын бейнеледі, өйткені Қараппаны Қасиетті Тома Аквинас Қасиетті Марияға ұсынады.